Bangkok-pap-mam

Mijn rug doet zeer van het harde matras en mijn ogen zijn nog half dicht terwijl ik mezelf aankijk in de badkamerspiegel. Het is vijf uur in de ochtend en ik heb net vier uur geslapen voor mijn wekker weer afging. Ik poets mijn tanden, neem een snelle douche en trek de kleren aan die ik gisteren al had klaargelegd. Mijn tassen zijn al ingepakt en buiten mijn telefoons die nog van de lader gehaald dienen te worden heb ik niks meer te doen en kan ik vertrekken.

Ik loop de twee etages naar beneden en kom aan in de achterkant van een donker restaurant. De Indiaanse meneer die nachtdienst had en de receptie bemande schrok duidelijk wakker van mijn aankomst en keek me slaperig en vragend aan. “ik snap je gedachte kerel, ook ik heb geen idee wat ik hier op dit tijdstip aan het doen ben’’ bedenk ik me. Natuurlijk weet ik wel wat ik ga doen, maar toch had ik nog graag op de plank gelegen die ik drie nachten mijn bed had mogen noemen en zich nu boven mij bevond.

Ik lever de sleutel met het nummer 316 in bij de meneer en neem voorin het restaurant plaats. Zoals zo vele keren eerder deze reis moet ik wachten op de bus. Momenteel gaat het makkelijker als anders, ik slaap nog half en aangezien het restaurant aan een drukke straat gevestigd dicht bij Khoa san Rd zie ik nog steeds mensen voorbij komen.

Niet lang nadat ik ga zitten komt er een wat fors gebouwde Thai aangelopen, “BKK airport?” wordt er gevraagd en ik bevestig door met mijn hoofd te knikken. De Thai draait meteen om en begint weer de straat op te lopen. Ik hijs mijn backpack op mijn schouders, pak mijn daypack en volg de snel waggelende chauffeur de straat op.

Aan de overkant van de straat staat er een wit minibusje te wachten waarvan de Thai de deur redelijk hard opentrok en zich omdraaide om mijn tas aan te nemen. Mijn backpack wordt op de eerste rij met stoelen achter de bestuurder gegooid en ik neem met mijn daypack een rij achter mijn tas plaats. Terwijl ik ga zitten word de deur al weer dicht gesmeten en de Thai die ook de chauffeur blijkt te zijn stapt achter het stuur en begint te rijden.

Door vier stops in een kwartier werden de plaatsen naast bij ook gevuld met passagiers en werd de reis naar het vliegveld van Bangkok gestart. Een groot voordeel aan reizen op dit tijdstip van de dag was toch wel het gemak waarmee er gereden kon worden. De straten en snelwegen waar het normaal altijd vast staat, zijn nu zo goed als vrij van verkeer waardoor ik binnen drie kwartier al weer uit het busje stap, mijn tas pak en naar binnen loop.

Het is ondertussen half zeven en terwijl ik het vliegveld binnenstap en twee verdiepingen naar beneden loop zie ik dat de weinige winkeltjes die niet de hele nacht open zijn op dat moment bezig zijn op te starten. Ik ben er alleen niet om te shoppen, en zeg nou zelf, vliegvelden zijn sowieso te duur om überhaupt iets te kopen, dus loop ik door en blijf bij het bord met het vluchtschema staan.

Ongeveer halverwege zie ik vlucht AF0166 met de verwachte aankomst tijd van 07:05 uur staan. Op dat moment komt er een groepje reizigers uit de uitgang van de douane controle gelopen. Ik besluit mijn kansen te wagen en stap op het groepje af:”Excuse me, could you perhaps tel me how late you have landed?” De mensen, duidelijk geen engelse kijken elkaar aan en een oudere meneer doet een poging, een vinger gaat de lucht in:”HOUR” komt er uit zijn mond en zijn vinger wijst naar rechts.

Prima manier om te communiceren vind ik. Ik bedank de meneer en loop de andere richting in als het groepje. Ik heb dus nog zo’n anderhalf uur te vullen tot ik weer bij de uitgang van de douane moet staan, een verdieping hoger naast het aankomstbord zie ik banken en ik neem de roltrap om daar te komen. Mijn backpack komt op de plaats naast me te staan en terwijl ik naar het Koreaanse gezinnetje kijk wat een aantal stoelen verder zit te eten start ik mijn laptop op en wanneer dit is gebeurd begin ik te schrijven.

Iets over zeven verspringt de tekst naast AF1066 op LANDED, ik probeer nog een foto te maken maar echt lukkenlanded doet het helaas niet. Ik ga dus maar door met mijn werk op de computer tot hij aangeeft dat het kwart voor acht is en ik me bedenk dat het tijd is om terug te lopen naar de uitgang van de douane zodat ik zeker op tijd ben.

De volgende drie kwartier zit ik op mijn gemak tegen een paal recht tegenover de uitgang alle gezichten in me op te nemen die om het hoekje van het witte scherm komen. Het scherm schijnt een klein beetje door waardoor je de contouren van de persoon aan de andere kant wel kunt zien maar niet duidelijk genoeg. Vaak denk ik: “Yes daar heb je ze” maar telkens tevergeefs.

Ondertussen is het kwart over acht en begin ik te twijfelen of ik wel goed zit, ik weet dat dit de uitgang is maar eigenlijk heb ik geen idee of dit de enige is. ‘’Fuck’’ dat is niet echt slim eigenlijk, Ik sta op pak mijn tassen en loop richting een van de beveiligers om na te vragen of er meerdere douane punten zijn. En natuurlijk is er dus nog een. “FUCK FUCK FUCK” geen idee waar ze nu dan kunnen zijn. “Als ik beweeg heb ik meer kans ze tegen te komen als dat ik hier blijf staan” bedenk ik me, en loop richting de andere uitgang.

Tijdens het lopen pak ik de telefoon met mijn nederlandse nummer uit mijn tas en zie dat ik ookal een gemiste oproep heb. “dit is echt niet slim guido” zeg ik tegen mezelf terwijl ik op terugbellen klik. De telefoon gaat over terwijl ik mijn blik door de aankomst hal laat gaan. Mijn blik blijft op een punt gefocust en ik kijk in mijn eigen gezicht over 35 jaar. Terwijl ik mijn telefoon weg druk en drie stappen in zijn richting zet zeg ik al: ‘’Hallo Pap’’. Op dat moment ziet hij mij ook en lacht. Een poging tot een knuffel lijkt lastig te zijn met tassen aan maar we doen een poging en lopen aan.

Onderweg naar de andere kant van de aankomsthal waar mama staat te wachten vertelt papa over hun vlucht: alles goed gegaan, iets te laat vertrokken, en nu wel moe.

We vinden mama aan de andere kant van de aankomsthal bij een rijtje stoeltjes, dit keer doe ik mijn tas maar af voor ik probeer haar te begroeten en dat gaat toch net wat beter.
Na een kleine sanitaire stop begeven we ons drieen naar de eerste etage waar we een taxi kaartje nemen en naar de desbetreffende taxi lopen. De chauffeur wil ons voor 650Baht wel naar Khoa san Rd brengen maar aangezien ik hier de vorige keer slechts 500baht voor heb betaald besloten we hem gewoon op de meter te laten rijden. Het was natuurlijk nog vroeg in de morgen en daardoor redelijk druk op de weg. Het fijt dat ze met drie of vier auto’s naast elkaar op een twee baans snelweg rijden werkt ook niet echt mee aan het oplossen van het fileverkeer.

Anderhalf uur na vertrek, rond elf uur kwamen we aan bij Khoa san Rd waar ik de beste meneer 470 Baht betaalden ( Ik had eerder ook al twee tolpoortjes betaald) en we met onze spullen de straat in stapten.

Gedurende mijn verblijf de dagen ervoor had ik al door de straat gelopen en getracht een kamer te reserveren voor als papa en mama zouden arriveren. Echter bleek ieder hotel, guesthouse of hostel een niet reserveren beleid te voeren waardoor ik op het moment dat we de straat in liepen wel een redelijk beeld had waar we konden kijken voor een kamer, maar er dus nog niks vaststond.

Bij het eerste guesthouse wat ik eerder had bezocht was de kamer die ik op dat moment had gezien (kamer 6) weer beschikbaar en na een kort overleg besloten we deze te nemen. De kamer was van weinig (lees geen) luxe voorzien. De ruimte van 3 bij 5 was voorzien van drie eenpersoons bedden en een ventilator maar meer hadden we natuurlijk ook niet nodig.

Toen ik de kamer de kamer had bevestigd en betaald bij de receptie en weer terug de kamer op kwam hadden papa en mama ondertussen hun spullen wat uitgepakt en kleren aangetrokken die beter paste bij de +30 graden die het in Bangkok was.
Ook ik pakte mijn spullen uit en deed wat andere kleren aan en nam de spullen die papa en mama vanuit Nederland hadden meegenomen in ontvangst. Ondertussen was het tegen de middag en begon ik toch wel honger te krijgen. Uit papa zijn daypack kwam nog een zakje worstenbroodjes tevoorschijn waarvan we dus maar even ons ontbijt maakten: heerlijk!

De spullen waren uitgepakt en iedereen had comfortabelere kleren aangetrokken, dus we waren klaar om iets te gaan doen. We gingen dus de straat weer op en ging aan het einde van de straat op een terrasje zitten. Papa en ik bestelden een biertje en mama een flesje water waarna we wat praten, en het thuisfront na het verkrijgen van de wifi code op de hoogte werd gebracht van het goed verlopen van de reis en de aankomst in Bangkok.

met mamaRond een uur waren we wel klaar op het terras en aangezien het voor iedereen een korte nacht was geweest en mama op het terras al half in slaap viel, zijn we even een uurtje op bed gaan liggen in de kamer. De wekker werd nog een keer verlengd waardoor we pas rond drie uur weer terug rondliepen in Bangkok. De dag ervoor had ik een overhemd laten aanmeten dat ik vandaag op zou kunnen halen, echter bleek blijk ons bezoek aan mijn kleermaker een paar straten van ons hotel dat het toch vandaag nog niet klaar zou zijn. Niet erg, dan komen we gewoon morgen terug.

We zijn in de middag langs Khao san Rd richting de rivier gelopen en hebben eigenlijk de omgekeerde route gelopen van die ik mijn eerste dag in bangkok twee maanden geleden ook heb gedaan. Dus langs het paleis, het water, een paar tempels dwars door de stad terug naar Khao san Rd. Tegen de tijd dat we terug op Khao san Rd kwamen was het ondertussen donker en hadden we allemaal wel weer trek in iets te eten. We besloten de Padthai nog een dagje uit te stellen (ik had ook al drie dagen niks anders gegeten als avondeten) en voor Indiaans te gaan.

Na het eten ging mama even informeren wat een massage zou kosten en schrok van de prijs. Toen ze er achter kwam dat een thaise massage van 250baht omgerekend zes euro koste was het besluit snel genomen dat er vanavond wel een massage zou kunnen worden genomen.

De massage was zoals de meesten erg fijn, de vrouw leek goed te weten waar ze mee bezig was en voor de tweede keer in Thailand stapte ze ook op mijn rug om deze met haar voeten verder los te krijgen. Een uur later, rond tien uur, stapten we ontspannen en gebroken uit de massagesalon. Het was tijd voor een biertje en in de straat van ons Guesthouse namen we daarom plaats bij een eet tentje waar we een lekkere chang bestelden.

Rond elf uur was het voor mama genoeg en die liep terug naar het guesthouse terwijl papa en ik zeiden dat we nog een biertje zouden drinken. Uiteindelijk stapten wij om een uur ook de kamer binnen, kleden ons uit, en probeerden te slapen ondanks dat er rapmuziek luid onder ons raam werd gedraaid.

Zaterdag ochtend werden we wat laat wakker, waardoor we pas om tien uur weer de straat op liepen om te ontbijten. Zoals zo vaak gedurende mijn backpack trip in thailand bestond het ontbijt uit twee tosti’s en een fles water van de 7eleven, de term budget verantwoord deed zijn intreden….

Met het ontbijt net achter onze kiezen had mama toch wel behoefte aan een kopje koffie en even ergens zitten. Op khao san Rd gingen we daarom hij het Khao San Center zitten, een restaurant aan de drukke straat waar ik de dagen ervoor vaak had zitten werken en waar je goed naar de mensen op straat kon kijken. (een kopje koffie kost net zoveel als twee tosti, dus is minder budget verantwoord)

Toen we opnieuw aankwamen bij mijn kleermaker bleek mijn overhemd vandaag wel klaar te zijn en hij zat super. Ik had al betaald dus binnen tien minuten liepen we weer rond in de khao San buurt en wisten we niet goed wat we vandaag weer moesten doen. Natuurlijk kun je waarschijnlijk jaren in Bangkok rondlopen als je alle tempels etc wil bezichtigen maar voor niemand van ons leek dit het ultieme gevoel van fun te zijn.tuktuk

Na goed overleg hebben we daarna een Tuktuk chauffeur gevraagd ons naar het BKK shopping center te brengen:
een shopping mal waarvan wordt aangegeven dat mensen die voor mode komen zich hier helemaal thuis zouden voelen. Niet dat dit laatste voor ons nu zo klopte maar het was leuk voor de afwisseling.
De Tuktuk chauffeur wilde ons voor 80 Baht brengen maar dan moesten we wel bij een winkel stoppen om daar wat rond te kijken. Hierdoor stopten we om de hoek van de shopping mal bij een kleermaker waar we even dienden rond te kijken.

In vergelijking tot de pakken in het gedeelte van Bangkok waar we vandaan kwamen waren ze in deze winkel veel minder mooi en daarbij ook nog eens veel duurder. Ons hier naartoe brengen was dan ook een verloren zaak, maar ach, de Tuktuk chauffeur gaf ons hierdoor een betere deal dus wat maakte het uit. Wij liepen wel een rondje door de zaak.

sundayHet BKK shopping center was niet geweldig, we hebben er een deel van de middag rondgelopen, een ijsje gegeten in een ijssalon en ik heb op de vierde etage een nieuwe stekker gekocht voor de lader van mijn macbook. Het leuke deze middag was vooral de vierde etage waar de elektronica werd verkocht. Het meeste wat werd verkocht was troep rechtstreeks van eBay, en aangezien ik thuis ook regelmatig van eBay bestel was het voor ons net of we live door ebay aan het lopen waren.
Net als Online gaat dit na een tijdje ook vervelen waardoor we halverwege de middag weer weg gingen uit de shoppingmall en opzoek gingen naar een Tuktuk om ons naar Chinatown te brengen.

De eerste Tuktuk chauffeur wilde 150 baht hebben voor de enkele kilometers naar Chinatown en was niet bereid te onderhandelen waardoor we doorliepen en een stukje verder opnieuw onze kansen waagden. De tweede chauffeur wilde ons brengen voor 80 baht maar net voor we instapten vroeg hij of we het ook wilde doen voor 50 baht en dan weer een winkel te bezoeken. Natuurlijk wilde we dat, het is tenslotte en stuk meer budgetverantwoordelijk. Daardoor stopte we opnieuw bij een kledingzaak waar we een rondje liepen. Net als de kledingzaak eerder deze dag waren de pakken matig en de prijzen zeer hoog, daarnaast was ook de verkoper ronduit onbeschoft waardoor we het snel voor gezien hielden en terug in de Tuktuk stapten.mama jurk

De Tuktuk chauffeur stopten in Chinatown naast een tempel, bij het betalen vertelden hij dat dit de golden buddha
was en aangezien dit een redelijk bekende tempel moest zijn besloten we deze dan maar wel te bezoeken.

We betaalden netjes het entree geld, ookal vroeg niemand ons naderhand nog om ons kaartje, en liepen de trap op naar de vierde verdieping waar het beeld te vinden moest zijn. Bij veel tempels is het verboden om met ontbloot lijf (lees hemdjes en korte broeken) een tempel in te gaan, zo ook bij deze. En aangezien we er niet vanuit waren gegaan dat we een tempel zouden bezoeken hadden we dus geen andere kleren of een sjaal meegenomen. Bij mij werd er niks van mijn kleding gezegd maar mama mocht niet zo naar binnen en kon dus kleren huren. Voor 20 baht huurde ze een hele sexy rode jurk en kon zo toch mee de tempel binnen.

fam goldenhuddhaNa het bezichtigen van het grote massief gouden buddha beeld zijn we chinatown in gelopen. Chinatown zag eruit zoals je het je voorstelt. Erg druk, heel veel kraampjes met producten waarvan ik geen idee heb wat ze waren, veel rood met goud en natuurlijk veel chinezen. In china town hebben we rondgelopen door de vele straatjes en pas toen het donker was besloten we weer terug te gaan richting de khao san buurt.

Vrijdag hadden we natuurlijk al indiaans gegeten en daarom wisten we vanavond niet goed wat we moesten eten. In de buurt van ons hostel zitten verschillende eet tentjes en daarnaast blijft er nog de keuze uit streetfood zoals Padthai. Aangezien we na een hele dag lopen wel zin hadden om even rustig te zitten zijn we daarom bij een restaurantje gaan zitten waar ik al eerder was geweest. Bij dit restaurantje hebben we, net als de eerste keer dat ik er at, een aantal kleine gerechtjes besteld en deze gedeeld. Ons dinner bestond daardoor uit een varieteit van smaken zoals: loempia’s, spinazie, dumblings, varkensvlees, kippenpootjes, kipfilet, krabpasteitjes en nog wat kleine gerechtjes aangevuld met rijst. Prima eten.china town

Aangezien we veel hadden gelopen en het daarnaast gewoon super ontspannend is om te doen hebben we na het eten een voetmassage genomen. Terwijl wij met onze laptop en ipads op schoot wat zaten te browsen op het internet werden onze voeten gekneed en geknapt, ook hier zou ik goed aan kunnen wennen.

Voor we ons terugtrokken op onze kamer hebben we eerst nog een biertje gedronken bij hetzelfde restaurantje als de dag ervoor. Na deze nacht zouden we nog een nacht in Bangkok blijven voordat we door zouden vliegen naar Vietnam en door het harde bed en de hitte vroeg mama zich af of we voor de laatste nacht geen hotel konden nemen met zwembad. Natuurlijk kon dat! We gingen online en al snel had ik het D&D in op mijn scherm. Een hotel, met zwembad op het dak, op Khao san Rd. Dit hotel had ik eerder al gezien en met mezelf afgesproken hier eens gedurende mijn reis te overnachten. De over overnachting zou 42 euro voor ons drieën kosten, een stuk meer als de 13 euro nu maar mama had het graag over voor een hotel met zwembad. We boekten het hotel via agode en daarna was het dan tijd om te gaan slapen.
Zondag ochtend werden we wat vroeger wakker als de dag ervoor en pakten nadat we klaar waren met aankleden onze tassen weer in. Deze lieten we achter op de kamer toen we naar de 7eleven liepen om weer wen tosti te scoren als ontbijt. We dropte ook onze eerste lading van 1,5 kilo was af bij een wasserette en liepen terwijl we de koffie van de 7eleven liepen nog een klein rondje door de khao san buurt. Rond elf uur was het tijd om uit te checken bij ons guesthouse, dus namen we onze tassen mee, leverden de sleutel in en liepen richting het D&D in om daar in te checken.

Bij de balie van het D&D in stonden al verschillende mensen te wachten en terwijl we in de rij stonden hoorde ik de medewerker achter de balie een aantal keer zeggen dat er pas ingecheckt kon worden vanaf twee uur in de middag. Mensen draaiden om en gingen de drie uur waarschijnlijk in de lobby zitten wachten. Als ik niet kon inchecken wilde ik in ieder geval regelen dat we onze tassen vast achter zouden kunnen laten zodat we toch nog iets zouden kunnen ondernemen. Toen ik bij de balie aankwam en aan de medewerker mijn reserveringsbevestiging liet zien werd er echter niks gezegd over een sleutel en kreeg ik na het betalen van de borg gewoon onze kamer sleutel mee.

boek zwembadVanuit de lobby namen we daarom de lift naar de zesde etage en maakten de eerste kamer in de gang open met het pasje. De kamer zag er top uit, er stond een groot twee persoonsbed voor papa en mama en een breed een persoonsbed voor mij, een tv, minibar en er was airco. Kortom alles wat je kan wensen op een hotelkamer. Aangezien we dit hotel hadden gekozen voor het zwembad wilde ik er vooral geen gras over laten groeien dus ik schoot mijn zwembroek aan, pakten mijn boek en handdoek en verdween naar het dak

Achteraan op het dak, twee rijen van het zwembad verwijderd waren nog een rij bedjes vrij. Ik dropte mijn spullen op het middelste bedje en verplaatste mezelf richting het zwembad. Het water was heerlijk, niet te warm en niet te koud. En door mezelf onder de waterspuwer aan de rand van het zwembad te positioneren had ik een redelijk ideale locatie. Papa en mama kwamen ook het zwembad in en het grootste gedeelte van de middag lagen we in en rond het zwembad afgewisseld al dan niet met boek.padthai

Aan het einde van de middag toen de grootste hitte weer over was hebben we onszelf omgekleed en zijn we de straat op gelopen om middag eten te regelen. Deze keer besloten we dan toch voor een bord Padthai te gaan in combinatie met een loempia, heerlijk! Na onze lunch is papa terug gegaan naar de kamer en zijn mama en ik rond gaan lopen om prijzen te vergelijken voor een pedicure. Een van de eerste salons waar we binnenkwamen deed ons een aanbod om een half uur later terug te komen maar dan wel een manicure/pedicure en voetmassage te krijgen voor 250 Baht. Dit aanbod bleek na wat vergelijkend waren onderzoek een prima aanbod te zijn en daardoor zaten we een uurtje later dan ook bij de manicure en pedicure mevrouw. Ik had nog nooit eerder een van beide gehad en ik moet zeggen, ik ben er niet weg van maar acht: het is weer een ervaring.

Toen onze handen en voeten weer netjes waren hebben we eerst onze was weer opgehaald en zijn toen terug gelopen naar de hotelkamer om ons om te kleden. In de avond hebben we gegeten bij een vergelijkbaar restaurant als de avond ervoor en hebben we de gerechten weer verdeeld en dus veel verschillende dingen op.

avond zwemAan het einde van de avond, na ons laatste biertje in bangkok zijn we terug gegaan naar ons hotel om nog even te zwemmen op het dak en Khao san Rd van boven te bekijken. Voor we gingen slapen maakte ik weer een reisopstelling van mijn daypack en backpack en zetten de wekker voor de volgende ochtend.

Maandag ochtend hebben we weer ontbeten met tosti’s en koffie van de 7eleven en was het al snel tijd om onze tassen op te halen en uit te checken uit het hotel. Om tien uur zouden we opgehaald worden door en minibus bij het boekingskantoortje onder het hotel. Echter bleek het boekingskantoortje nog dicht te zijn waardoor we besloten maar op de straat te wachten. Om kwart over tien was er echter nog steeds geen busje te bekennen en begonnen we ons toch wel af te vragen hoe het zat.

Toen ik binnen ging kijken bij het boekingskantoortje was de vrouw net bezig deze te openen en schrok een beetje toen ze me zag. Inderdaad mevrouw we hadden om tien uur opgehaald moeten worden maar we hebben geen busje gezien. Nee mevrouw we hebben niemand horen roepen.. De mevrouw gaat bellen en zegt dat het busje nu onderweg is ons op te halen. Ik ga terug aan de straat staan bij papa en mama en inderdaad komt niet veel later het busje voorrijden.

Op BKK airport hebben we onze tassen weer aangepakt en zijn we opzoek gegaan naar de balie waar we zouden kunnen inchecken. Onze vlucht naar Hanoi van Jetstar mocht dat vandaag bij balie E13, we sloten daarom netjes achteraan in de rij en pakten vast onze paspoorten en papieren voor ons visum on arrival. Het was iets over elf dus we waren mooi op tijd voor onze vlucht over twee uur.

De rij loste langzaam voor onze neus op en uiteindelijk waren ook wij aan de beurt om onze baggage in te checken en onze boardingspassen te krijgen. “the document is not right, the passport number is nog correct”. Huh? Wat? Het papier word onder mijn neus geschoven en ‘’Fuck’’ ja inderdaad, het paspoort nummer op mijn visum aanvraag klopt niet met mijn huidige paspoort nummer. Allright and now? Ja nieuwe aanvraag doen dus.

Papa en mama checken wel hun baggage in en ik snel terug naar het bankje waar ik mijn laptop pak om een nieuwe visum aanvraag te doen. Verschillende websites vliegen voorbij maar ik moet er wel een hebben die me meteen helpen natuurlijk. Ik vind er eentje die zeggen dat ze 24/7 bereikbaar zijn en ik stuur een mailtje om dit te testen terwijl ik aan de aanvraag begin. Tot mijn verbazing krijg ik inderdaad binnen enkele minuten reactie op mijn mail en voltooi dus mijn aanvraag bij deze partij. Ik krijg een aantal mailtjes met vragen die ik moet beantwoorden en mag voor de express service een goede 130 euro betalen maar uiteindelijk krijg ik een bericht dat mijn letter of approval binnen enkele minuten gemaild zal worden.

Tijdens mijn aanvraag was papa al opzoek gegaan naar het internet cafe om de zoeken naar een printmogelijkheid. En aangezien ik de bevestiging binnen heb ga ik hem met mijn laptop in mijn hand zoeken.

Ondertussen zou het vliegtuig binnen een uur moeten vertrekken dus de tijd begint te dringen. Aan de andere kant van de vertrek hal kom ik papa weer tegen, hij geeft aan dat het internet café in de hoek gevestigd zit en dat ik de brief wanneer ik hem ontvang kan mailen zodat ze hem printen. Ongeveer op het moment dat ik het internet café binnenloop krijg ik ook de brief binnen en na het betalen van 20baht loop ik na twee minuten weer naar buiten met de brief. Mijn laptop laat ik bij papa achter en ik begin te sprinten terug naar de incheck balie. Toen ik opstond had ik in ieder geval niet verwacht dat ik deze dag nog cardio training op het vliegveld zou gaan doen.

Enigszins buitenadem aangekomen bij de incheckbalie was deze gelukkig nog open en ondanks dat ik dacht te horen dat er nog steeds iets niet helemaal goed was mocht ik nu in ieder geval wel inchecken en konden we dus door naar de security check en de douane.

Zoals standaard is op het vliegveld dumpten ik al mijn spullen, mijn tas en riem op de loopband zodat het door het röntgenapparaat zou kunnen. Ik liep door het poortje heen, niks aan de hand, en bleef aan de andere kant van het apparaat staan wachten op mijn spullen.

Mijn tas werd toen ik hem van de band af wilden pakken echter terug het apparaat in getrokken en ik zag de veiligheidsbeambte naar een langwerpig voorwerp in mijn daypack wijzen. Mijn tas kwam weer uit het apparaat en ik gaf aan dat de tas van mij was. Ik dacht dat ze misschien mijn selfie stick die nog onder in mijn tas zat hadden aangezien voor een wapenstock dus ik trok deze uit mijn tas en liet hem zien. De mevrouw achter het apparaat was het er alleen niet mee eens en wilde graag mijn tas onderzoeken. Ik was er van overtuigd dat ze echt de selfie stick hadden gezien en liep met de mevrouw mee om op mijn tas te wachten.

De mevrouw doorzocht mijn tas en leek niks raars te vinden, maar bij het laatste vak was het raak. Fuck (alweer), vanuit de bodem van mijn tas haalden ze een zwart leren etuitje tevoorschijn. In dit etuitje bewaarde ik altijd netjes mijn Zwitsers zakmes. Tijdens het klaarmaken van mijn tassen had ik er helemaal niet over nagedacht deze in mijn backpack te stoppen, hij zat al maanden in mijn Daypack en het was gewoonte die op de bodem van het grote vak te kunnen vinden.

Natuurlijk mocht ik het mes niet meenemen het vliegveld in en werd het voor mijn neus in de kliko gegooid. Dat was balen. In een uur tijd had deze vliegreis me nu al tweehonderd euro gekost, niet slecht voor een backpacker met een budget.

Na de securitycheck was het tijd voor de douane, ik was al redelijk over de zeik. Maar het zien van de rij van de douane maakten het er bepaald niet beter op. De rij voor de 4 poortjes die open waren zou minimaal een uur gaan duren, en aangezien ons vliegtuig zou vertrekken in 25 minuten was het tijd die we niet hadden. We besloten even aan te kijken hoe snel de rij zou gaan maar met nog 15 minuten op de klok is mama toch maar even naar voren gelopen met het verzoek of we misschien ergens voor mochten dringen. Een stel vrijwel vooraan in een van de rijen had er geen problemen mee en zo sloten we vooraan in de rij aan.

Aangezien mama met haar knieën het minst snel was van ons drieën ging zei als eerste door de douane check en liep door richting de gate. Papa volgde daarna en daarmee was ik dus als laatste aan de beurt. Toen ik door de check was zou het vliegtuig in 6 minuten vertrekken. En natuurlijk bleek onze gate ook nog eens aan de andere kant van het vliegveld te zijn. Mensen kijken toch raar op als er iemand voorbij komt gerend terwijl hij “sorry, excuse me” roept.

Halverwege de taxfree shops haalde ik papa in en een stukje voor de gate kwam ik ook mama tegen, ik rende door en zag bij onze gate een mevrouw staan met een bordje: “last call” erop. Ja daar heb je lekker veel aan om dat op een bordje te zetten mevrouw…

Papa en mama kwamen ook al snel aan en we voegden ons bij de rest van de passagiers die nog zaten te wachten tot ze konden vertrekken. Binnen enkele minuten mochten we dan toch aan boord van het vliegtuig waarna deze uiteindelijk met 25 minuten vertraging vertrok. Ons avontuur in Vietnam kon nu eindelijk gaan beginnen….

* Voor mensen die zich afvragen waarom ik een ander paspoort nummer had: Twee jaar geleden ben ik mijn paspoort kwijt geraakt en heb ik dus een nieuwe aangevraagd. De tickets en letters of approval zijn van te voren door papa in Nederland al geboekt maar hij had nog een oude scan van mijn paspoort, en aangezien het oude paspoort nog steeds niet was verlopen is hij ervan uit gegaan dat het nummer klopten. Duur grapje (zowel toen mijn paspoort verliezen als nu een nieuwe letter of approval aanvragen)

23 replies

Comments are closed.