BATTAMBANG

De eigenaar van Haks house, het hotel waar we verbleven in Siem Reap was zo aardig om voor ons eerder ontbijt te maken. Daardoor zaten we om kwart voor zeven al aan een lekker omelet, niet veel later reed onze bus echter al voor waardoor het even proppen was om de bus niet te missen. De ophaal bus bracht ons naar het busstation van siem reap. Toen de deuren open gingen stonden er al weer genoeg tuktuk chauffeurs en mensen die ontbijt verkochten klaar om geld aan ons te verdienen. In cambodja ervaar ik de mensen echt heel aggresief in hun verkoop, waardoor het veel minder fijn is om hier als toerist rond te lopen.

Na zo’n drie kwartier wachten verscheen eindelijk onze bus en mochten we plaatsnemen op onze plaats. Naast de paar westerlingen was de bus voornamelijk gevuld met locals. En om een of andere reden vond de chauffeur dat zelfs toen de bus gevuld was we nog goed een half uur konden wachten alvorens te vertrekken.

De tweehonderd kilometer van siem reap naar Battambang duurden een slordige vijf uur waardoor we pas in het begin van de middag arriveerden op het busstation van Battambang. De deuren werden voor ons geopend en meteen stonden daar weer een dozijn Tuktuk chauffeurs te schreeuwen om onze aandacht, heel vervelend!

Ik heb mij tas onder uit het ruim gepakt en ik ben een stukje verderop gaan staan om te wachten op de meisjes. Ook zij vochten zich een weg door de vervelende ventjes en kwamen in mijn richting. Georgina was met een chauffeur in gesprek die ons voor een dollar naar het centrum wilde brengen, dit leek een goede deal en zo propte we onszelf en alle tassen achterin de tuktuk van de beste meneer.

Twee kilometer verder in het centrum stopte hij voor een hostel en twee dames gingen naar binnen om te kijken of het iets was terwijl in de tuktuk wachten met alle tassen. Het hostel was helaas niet wat we zochten maar het hostel aan de overkant van de straat wat de Tuktuk chauffeur niet kenden was veel beter en hier namen we allemaal een bed voor de nacht.

Na het betalen van de Tuktuk chauffeur hebben we hem gevraagd om ons om vier uur weer op te halen en naar de bamboe trein te brengen. In de tussentijd hebben we Battambang wat verkent door wat rond te lopen en een hapje te eten.

Zoals afgesproken stond onze Tuktuk chauffeur om vier uur netjes te wachten en bracht ons voor een dollar per persoon naar de bamboe trein.bamboe trein

De bamboe trein is volgens diverse sites het hoogtepunt van Battambang. We huurden een trein voor vijf dollar per persoon en gingen op weg. De bamboo trein is eigenlijk weinig meer als twee assen die op een trein spoor liggen en waarop een bamboe plateau met een motor is bevestigd.

De trein vertrok en met een snelheid van vijftien kilometer per uur reden we over het enkele spoor richting het zuiden. Na een paar minuten verscheen er aan de horizon een andere trein die op hetzelfde spoor onze kant op kwam rijden. Toen de treinen elkaar naderden minderden beide vaart en kwamen tot stilstand zonder te botsen. Wij hadden geluk en mochten blijven zitten terwijl de passagiers van de tegenliggende trein van het bamboe plateau afstapten. De machinisten tilden samen het plateau van de assen en plaatsten het in het gras naast het spoor. Ook de assen werden van de rails getild en in het gras geplaatst zodat voor ons de rails werd vrijgemaakt en door konden rijden. Dit fenomeen herhaalden zich enkele keren alvorens we de eerste halte bereikten. Hier stonden de lokale kinderen allemaal al klaar om ons armbandjes te verkopen op dezelfde agressieve manier als de volwassenen het ook doen. We liepen wat rond tussen de verschillende ‘’winkeltjes’’ en hadden wat gesprekken met andere reizigers die ook met de bamboe trein arriveerden alvorens onze machinist te vragen ons terug te rijden.

Op de terugweg stopten we op ons verzoek bij een brug. Hier werd de trein weer afgebroken en naast het spoor neergelegd terwijl wij op de rand van de brug plaatsnamen om naar de zonsondergang boven de rijstvelden te kijken.

Toen onze Tuktuk chauffeur ons had teruggebracht bij ons hostel en we met hem hadden afgesproken ons de volgende dag om twaalf uur weer op te halen, ben ik gaan douchen en wat relaxen alvorens de stad in te lopen om avondeten te scoren.

In het restaurantje waar we uiteindelijk gingen zitten hebben we eerst gegeten en daarna een rondje Yahtzee te spelen. Door de lange dagen waren we echter allemaal redelijk moe waardoor we rond elf uur met een grote boog terugliepen naar ons hostel en gingen slapen.

De volgende morgen om acht uur was ik klaar wakker en wilde de dag graag sportief beginnen. Zo gezegd zo gedaan en twintig minuten later liep ik de sportschool om de hoek binnen. Voor 1100 Reel (27 cent) kon ik de hele dag gebruik maken van alle faciliteiten, welke uit niet meer bestonden dan heel veel gedateerde krachttraining toestellen en een aantal oude cardio mogelijkheden. Na een warming up op de fiets trainden in het komende anderhalf uur mijn volledige lichaam ( veel te zwaar na zolang niks doen, maar dat merkten ik pas de dagen erna).

Rond tien uur liep ik terug het hostel binnen en terwijl ik ging douchen werden alle dames ook wakker. Toen ik aangekleed was leverden ik mijn was in, kocht ik bustickets naar Phnom pen en gingen we gezamenlijk opzoek naar een plaats om te ontbijten. De zoektocht eindigden bij het restaurant waar we de avond ervoor hadden gegeten en we waren net op tijd weer terug om onze Tuktuk chauffeur voor de deur van het hostel te treffen.schedels khmer rood

Deze middag heeft onze chauffeur ons meegenomen op een tour rond Battambang. De eerste stop was een tempel
complex wat dertig jaar eerder door de rode Khmer gebruikt was als afslachtkamp (hier over later meer). Onze Tuktuk chauffeur wie in de ochtend leraar was op de plaatselijke school vertelden ons, terwijl we rondliepen, over alle afschuwelijke dingen die hier waren gebeurd.

visjesTijdens de Tuktuk rit op de weg richting de tweede stop begon het ineens verschrikkelijk naar vis te ruiken. Na het passeren van een brug stopten we bij een plaats waar vispasta werd gemaakt. De geur was niet te harden waardoor ik gebruik maakten van de tigerbalsem in mijn tas. Dit smeerden ik onder mijn neus om de geur te maskeren zodat ik toch een rondje kon lopen. Het was natuurlijk heel erg vies om te zien, en de geur kwam door de tigerbalsem heen toch in mijn neus terecht waardoor ik bijna over mijn nek ging.

Onderweg naar de derde stop stopten we langs de weg bij een hut. Deze hut die totaal zwart zag van de roet van het vuur wat erin branden werd bemand door een vrouw met haar kindje. Bij deze hut liet onze chauffeur ons een traditionele manier van sticky rice proeven. In een holle bamboestam werd rijst met kokosmelk gestopt waarna de bamboestam werd dichtgestopt met bananen bladeren en op het vuur werd gelegd. Wanneer de rijst had gekookt konden we de bamboe stam pellen als een banaan en de sticky rice op eten.

hut sticky rice

De derde stop was een plaats waar rijsten papier werd gemaakt (de bladeren die gebruikt worden om een loempia te maken). De rijst werd hier kapot gekookt en vermalen tot een pap. Over de met water gevulde pan die op het vuur stond was een katoenen lap gespannen waarover een klein beetje van het rijsten goedje werd verspreid alvorens het geheel af te dekken met een deksel. Na een paar seconden werd de deksel verwijderd en kon het rijsten papier met een soort fileermes worden losgesneden van het katoen en worden doorgegeven aan de volgende persoon die het op een rek in de zon te drogen hing. Doordat ze het rijsten papier zelf maakten konden we hier ook loempia’s bestellen. Wat we als lunch besloten te doen.

rijstpapierTijdens mijn lunch van een gebakken en verse loempia genoot ik van het kokossap uit een kokosnoot en at als toetje de kokos uit de noot. ( ik vermeld dit omdat ik nooit kokos lusten en het hier wel kan waarderen, smaakpupillen veranderen dus wel degelijk).

Onze vierde stop was bij een plaats waar bananen chips werden gemaakt. Een mevrouw zat hier de hele dag bananen zo dun mogelijk te schillen om ze vervolgens op een bamboe plank te leggen en te laten drogen in de zon. Hierna zouden ze worden geroosterd op het houtvuur. Wij mochten het schillen ook proberen en het dunschillen van de banaan ging me in tegenstelling tot drie van de dames verbazend goed af. Natuurlijk hadden we hier ook de mogelijkheid om de chips te proberen en ze smaakten heerlijk.

bananenschillen

De vijfde en laatste stop deden we bij een stokerij van rijstwijn. Zoals bij elke vorm van alcohol werd ook hier gist toegevoegd om de in dit geval rijst te laten gisten om het daarna te destileren tot er rijstwijn ontstond. Nu heet het goedje rijstwijn maar het alcohol percentage lag ergens tussen de 40 en 60 procent aldus onze gids. Natuurlijk konden we hier ook proeven ( al koste het wel 500 reel, 6 cent) en de smaak deed me nog het meeste denken aan Kirsh, de alcohol die we thuis in de kaasfondue doen.

Na deze stops was de middag ver om en reed onze chauffeur mij terug naar het hostel, ik betaalden de beste man drie dollar en ging naar binnen om te douchen en wat te ontspannen. Zoals ik eerder schreef had ik in de ochtend bus kaartjes gekocht naar phnom pen. Aangezien het een nachtbus was zouden we pas rond half elf in de avond worden opgehaald, tijd die ik gebruikten om wat te werken, en een film te kijken.

Om tien voor elf reed er een Tuktuk voor. Het regende op dat moment en in tegenstelling tot alle andere Tuktuk mochten er maximaal vier personen instappen van de chauffeur waardoor hij twee keer moest rijden om ons allemaal weg te brengen. Een half uur later arriveerden onze bus en konden we plaatsnemen in onze bedden. Ik heb de nacht doorgebracht naar een meisje uit Duitsland waar ik even mee heb gepraat en waarna we beide snel zijn gaan slapen. Tijdens de nacht ben ik enkele keren wakker geweest maar toen we om zeven uur in de ochtend stopten in Phnom pen kon ik concluderen dat ik goed had geslapen.

 

17 replies

Comments are closed.