Zuid Thailand

Na aankomst op het vliegveld van Bankok kwam ik toen ik opzoek was naar vervoer toevallig Kevin en Steffie weer tegen. Zij waren een dag eerder naar Yangon gegaan iets voor dat ik naar Mandalay vertrok maar blijkbaar waren onze vluchten toch gelijk. We hebben een Taxi naar het centrum gedeeld, een plaats gezocht om te overnachten en ons verder vermaakt met wat rondhangen op Khao San Road, een thaise massage en het drinken van biertjes. Bangkok was voor ons alle nu slechts een tussenstop. Kevin en Steffie zijn de volgende morgen naar Koh Pangang vertrokken en ik had afgesproken met Sky en kiley om samen naar Koh Phi phi te gaan. Dit is echter iets anders uitgepakt waardoor zij naar phuket zijn gevlogen en ik de nachtbus naar krabi heb genomen.

Koh Phi Phi

Na een ferry van ongeveer 2 uur ben ik vanuit krabi aangekomen op Koh Phi Phi, waarschijnlijk een van de eilanden kohphiphidie Typische Thais zijn. Aan de andere kant van het eiland kwam ik toevallig Skyler, kiley en Tia tegen en er bleek nog ruimte te zijn in het hostel waar zij verbleven.

In dit hostel hing een hele relaxte sfeer en ik raakte meteen in gesprek met een kerel uit australie. Buiten wat rondhangen op het eiland en s’avonds drinken is er weinig te beleven op het eiland en om toch iets te doen te hebben heb ik een dag duiken geboekt. Binnen het uur van mijn tweede duik wisten we 6 schildpadden tegen te komen, dit heeft wat gave beelden opgeleverd welke ik in het filmpje heb verwerkt.

Na Phi Phi zijn Kiley, Sky, Tia en Ik doorgereisd naar AuNang, een kustplaatsje onder Krabi met een relaxte sfeer. Ook hier bestond de dagbesteding uit op het strand hangen, een hapje eten en in de avond een biertje drinken.

 

 

 

 Koh Pangan

Helaas duurde ons vervoer van Krabi naar Koh Pangan de hele dag waardoor we pas s’avonds laat op het eiland aankwamen. Het eiland had moeilijk nog voller gekund. Wij arriveerden een avond voor de fullmoon party en iedereen leek er al goed veel zin in te hebben. Er werd overal drank verkocht en dus ook gedronken. In een restaurantje een stukje van het strand hebben we afgesproken met steffie, kevin, caleb en Jamie. Caleb en Jamie waren al dronken toen ik aankwam dus mij het hostel laten zien wat ze hadden geboekt bleek nog lastig te zijn. Nadat ik was ingecheckt en had gedoucht lagen beide heren al in bed waardoor ik alleen terug ben gegaan naar kevin en steffies hostel en we uiteindelijk op het strand belanden met wat biertjes en muziek.

koh pangannDe Ochtend van de Fullmoon party heeft iedereen wat rustig aan zijn ding gedaan en na het ontbijt zijn we een stuk gaan lopen. Kevin was 8 jaar eerder al eens op koh pangan geweest en meende zich te herinneren dat er een mooie wandeling was naar een viewpoint dat zicht had op de andere kant van het eiland. Een pad bleek er niet meer te zijn maar na drie uur dwars door de jungle de berg op lopen hebben we het viewpoint uiteindelijk wel gevonden. In vergelijking tot de klim was de afdaling naar het strand aan de andere kant van het eiland een eitje maar toch was iedereen maar wat blij toen we in de zee lagen. Na een drankje heeft een taxiboot ons weer terug gebracht naar de andere kant van het eiland waar we precies optijd waren voor de zonsondergang.

Na onze hike zijn we allemaal snel gaan douche en omkleden voor full moon. We zijn tot suitingstijd bij het hostel van kevin en steffie gebleven en toen doorgelopen naar het strand. Een strand, 30.000 man, 5 podia, ontelbaar barretjes met buckets en een gezellige groep mensen staat gelijk aan het beste feestje van mijn leven. We hebben echt een top nacht gehad. Zoals het met full-moon party hoort (naar mijn mening) lag ik rond 9uur s’ochtends, moe maar voldaan in mijn bedje en heb ik het grootste gedeelte van de dag geslapen.

 

 

 koh TaoDCIM100GOPRO

Een dag na de full moon party was het voor ons tijd om door te gaan naar koh tao. Over koh tao kan ik weinig anders zeggen als dat ik veel heb gedoken. In de week die ik op dit fantastische eiland heb doorgebracht heb ik 14 duiken gemaakt en heb ik dus veel in het duikcentrum rondgehangen. Geweldige sfeer, leuke dive masters en instructeurs en het fijt dat iedereen zich verbaasden over mijn luchtverbruik hebben zeker meegeholpen aan mijn top verblijf hier.

 

 

 

Krabi

Als alles goed gaat moet het natuurlijk een keer fout gaan. Dit gebeurde mij toen ik vanaf koh tao een ferry en bus had gepakt naar krabi om vanuit daar door te vliegen. Bij het opbergen van mijn credit card kwam ik er achter dat iemand in het hostel in mijn kluisje moet zijn geweest en het nodig heeft gevonden om al mijn euro’s en dollars, die ik voor de zekerheid bij had, te stelen. Dit was natuurlijk nogal een tegenslag en ik had ik Krabi dan ook totaal geen zin om te drinken, feesten of ook maar gezellig te doen.

 

 

 

Bangkok-pap-mam

Mijn rug doet zeer van het harde matras en mijn ogen zijn nog half dicht terwijl ik mezelf aankijk in de badkamerspiegel. Het is vijf uur in de ochtend en ik heb net vier uur geslapen voor mijn wekker weer afging. Ik poets mijn tanden, neem een snelle douche en trek de kleren aan die ik gisteren al had klaargelegd. Mijn tassen zijn al ingepakt en buiten mijn telefoons die nog van de lader gehaald dienen te worden heb ik niks meer te doen en kan ik vertrekken.

Ik loop de twee etages naar beneden en kom aan in de achterkant van een donker restaurant. De Indiaanse meneer die nachtdienst had en de receptie bemande schrok duidelijk wakker van mijn aankomst en keek me slaperig en vragend aan. “ik snap je gedachte kerel, ook ik heb geen idee wat ik hier op dit tijdstip aan het doen ben’’ bedenk ik me. Natuurlijk weet ik wel wat ik ga doen, maar toch had ik nog graag op de plank gelegen die ik drie nachten mijn bed had mogen noemen en zich nu boven mij bevond.

Ik lever de sleutel met het nummer 316 in bij de meneer en neem voorin het restaurant plaats. Zoals zo vele keren eerder deze reis moet ik wachten op de bus. Momenteel gaat het makkelijker als anders, ik slaap nog half en aangezien het restaurant aan een drukke straat gevestigd dicht bij Khoa san Rd zie ik nog steeds mensen voorbij komen.

Niet lang nadat ik ga zitten komt er een wat fors gebouwde Thai aangelopen, “BKK airport?” wordt er gevraagd en ik bevestig door met mijn hoofd te knikken. De Thai draait meteen om en begint weer de straat op te lopen. Ik hijs mijn backpack op mijn schouders, pak mijn daypack en volg de snel waggelende chauffeur de straat op.

Aan de overkant van de straat staat er een wit minibusje te wachten waarvan de Thai de deur redelijk hard opentrok en zich omdraaide om mijn tas aan te nemen. Mijn backpack wordt op de eerste rij met stoelen achter de bestuurder gegooid en ik neem met mijn daypack een rij achter mijn tas plaats. Terwijl ik ga zitten word de deur al weer dicht gesmeten en de Thai die ook de chauffeur blijkt te zijn stapt achter het stuur en begint te rijden.

Door vier stops in een kwartier werden de plaatsen naast bij ook gevuld met passagiers en werd de reis naar het vliegveld van Bangkok gestart. Een groot voordeel aan reizen op dit tijdstip van de dag was toch wel het gemak waarmee er gereden kon worden. De straten en snelwegen waar het normaal altijd vast staat, zijn nu zo goed als vrij van verkeer waardoor ik binnen drie kwartier al weer uit het busje stap, mijn tas pak en naar binnen loop.

Het is ondertussen half zeven en terwijl ik het vliegveld binnenstap en twee verdiepingen naar beneden loop zie ik dat de weinige winkeltjes die niet de hele nacht open zijn op dat moment bezig zijn op te starten. Ik ben er alleen niet om te shoppen, en zeg nou zelf, vliegvelden zijn sowieso te duur om überhaupt iets te kopen, dus loop ik door en blijf bij het bord met het vluchtschema staan.

Ongeveer halverwege zie ik vlucht AF0166 met de verwachte aankomst tijd van 07:05 uur staan. Op dat moment komt er een groepje reizigers uit de uitgang van de douane controle gelopen. Ik besluit mijn kansen te wagen en stap op het groepje af:”Excuse me, could you perhaps tel me how late you have landed?” De mensen, duidelijk geen engelse kijken elkaar aan en een oudere meneer doet een poging, een vinger gaat de lucht in:”HOUR” komt er uit zijn mond en zijn vinger wijst naar rechts.

Prima manier om te communiceren vind ik. Ik bedank de meneer en loop de andere richting in als het groepje. Ik heb dus nog zo’n anderhalf uur te vullen tot ik weer bij de uitgang van de douane moet staan, een verdieping hoger naast het aankomstbord zie ik banken en ik neem de roltrap om daar te komen. Mijn backpack komt op de plaats naast me te staan en terwijl ik naar het Koreaanse gezinnetje kijk wat een aantal stoelen verder zit te eten start ik mijn laptop op en wanneer dit is gebeurd begin ik te schrijven.

Iets over zeven verspringt de tekst naast AF1066 op LANDED, ik probeer nog een foto te maken maar echt lukkenlanded doet het helaas niet. Ik ga dus maar door met mijn werk op de computer tot hij aangeeft dat het kwart voor acht is en ik me bedenk dat het tijd is om terug te lopen naar de uitgang van de douane zodat ik zeker op tijd ben.

De volgende drie kwartier zit ik op mijn gemak tegen een paal recht tegenover de uitgang alle gezichten in me op te nemen die om het hoekje van het witte scherm komen. Het scherm schijnt een klein beetje door waardoor je de contouren van de persoon aan de andere kant wel kunt zien maar niet duidelijk genoeg. Vaak denk ik: “Yes daar heb je ze” maar telkens tevergeefs.

Ondertussen is het kwart over acht en begin ik te twijfelen of ik wel goed zit, ik weet dat dit de uitgang is maar eigenlijk heb ik geen idee of dit de enige is. ‘’Fuck’’ dat is niet echt slim eigenlijk, Ik sta op pak mijn tassen en loop richting een van de beveiligers om na te vragen of er meerdere douane punten zijn. En natuurlijk is er dus nog een. “FUCK FUCK FUCK” geen idee waar ze nu dan kunnen zijn. “Als ik beweeg heb ik meer kans ze tegen te komen als dat ik hier blijf staan” bedenk ik me, en loop richting de andere uitgang.

Tijdens het lopen pak ik de telefoon met mijn nederlandse nummer uit mijn tas en zie dat ik ookal een gemiste oproep heb. “dit is echt niet slim guido” zeg ik tegen mezelf terwijl ik op terugbellen klik. De telefoon gaat over terwijl ik mijn blik door de aankomst hal laat gaan. Mijn blik blijft op een punt gefocust en ik kijk in mijn eigen gezicht over 35 jaar. Terwijl ik mijn telefoon weg druk en drie stappen in zijn richting zet zeg ik al: ‘’Hallo Pap’’. Op dat moment ziet hij mij ook en lacht. Een poging tot een knuffel lijkt lastig te zijn met tassen aan maar we doen een poging en lopen aan.

Onderweg naar de andere kant van de aankomsthal waar mama staat te wachten vertelt papa over hun vlucht: alles goed gegaan, iets te laat vertrokken, en nu wel moe.

We vinden mama aan de andere kant van de aankomsthal bij een rijtje stoeltjes, dit keer doe ik mijn tas maar af voor ik probeer haar te begroeten en dat gaat toch net wat beter.
Na een kleine sanitaire stop begeven we ons drieen naar de eerste etage waar we een taxi kaartje nemen en naar de desbetreffende taxi lopen. De chauffeur wil ons voor 650Baht wel naar Khoa san Rd brengen maar aangezien ik hier de vorige keer slechts 500baht voor heb betaald besloten we hem gewoon op de meter te laten rijden. Het was natuurlijk nog vroeg in de morgen en daardoor redelijk druk op de weg. Het fijt dat ze met drie of vier auto’s naast elkaar op een twee baans snelweg rijden werkt ook niet echt mee aan het oplossen van het fileverkeer.

Anderhalf uur na vertrek, rond elf uur kwamen we aan bij Khoa san Rd waar ik de beste meneer 470 Baht betaalden ( Ik had eerder ook al twee tolpoortjes betaald) en we met onze spullen de straat in stapten.

Gedurende mijn verblijf de dagen ervoor had ik al door de straat gelopen en getracht een kamer te reserveren voor als papa en mama zouden arriveren. Echter bleek ieder hotel, guesthouse of hostel een niet reserveren beleid te voeren waardoor ik op het moment dat we de straat in liepen wel een redelijk beeld had waar we konden kijken voor een kamer, maar er dus nog niks vaststond.

Bij het eerste guesthouse wat ik eerder had bezocht was de kamer die ik op dat moment had gezien (kamer 6) weer beschikbaar en na een kort overleg besloten we deze te nemen. De kamer was van weinig (lees geen) luxe voorzien. De ruimte van 3 bij 5 was voorzien van drie eenpersoons bedden en een ventilator maar meer hadden we natuurlijk ook niet nodig.

Toen ik de kamer de kamer had bevestigd en betaald bij de receptie en weer terug de kamer op kwam hadden papa en mama ondertussen hun spullen wat uitgepakt en kleren aangetrokken die beter paste bij de +30 graden die het in Bangkok was.
Ook ik pakte mijn spullen uit en deed wat andere kleren aan en nam de spullen die papa en mama vanuit Nederland hadden meegenomen in ontvangst. Ondertussen was het tegen de middag en begon ik toch wel honger te krijgen. Uit papa zijn daypack kwam nog een zakje worstenbroodjes tevoorschijn waarvan we dus maar even ons ontbijt maakten: heerlijk!

De spullen waren uitgepakt en iedereen had comfortabelere kleren aangetrokken, dus we waren klaar om iets te gaan doen. We gingen dus de straat weer op en ging aan het einde van de straat op een terrasje zitten. Papa en ik bestelden een biertje en mama een flesje water waarna we wat praten, en het thuisfront na het verkrijgen van de wifi code op de hoogte werd gebracht van het goed verlopen van de reis en de aankomst in Bangkok.

met mamaRond een uur waren we wel klaar op het terras en aangezien het voor iedereen een korte nacht was geweest en mama op het terras al half in slaap viel, zijn we even een uurtje op bed gaan liggen in de kamer. De wekker werd nog een keer verlengd waardoor we pas rond drie uur weer terug rondliepen in Bangkok. De dag ervoor had ik een overhemd laten aanmeten dat ik vandaag op zou kunnen halen, echter bleek blijk ons bezoek aan mijn kleermaker een paar straten van ons hotel dat het toch vandaag nog niet klaar zou zijn. Niet erg, dan komen we gewoon morgen terug.

We zijn in de middag langs Khao san Rd richting de rivier gelopen en hebben eigenlijk de omgekeerde route gelopen van die ik mijn eerste dag in bangkok twee maanden geleden ook heb gedaan. Dus langs het paleis, het water, een paar tempels dwars door de stad terug naar Khao san Rd. Tegen de tijd dat we terug op Khao san Rd kwamen was het ondertussen donker en hadden we allemaal wel weer trek in iets te eten. We besloten de Padthai nog een dagje uit te stellen (ik had ook al drie dagen niks anders gegeten als avondeten) en voor Indiaans te gaan.

Na het eten ging mama even informeren wat een massage zou kosten en schrok van de prijs. Toen ze er achter kwam dat een thaise massage van 250baht omgerekend zes euro koste was het besluit snel genomen dat er vanavond wel een massage zou kunnen worden genomen.

De massage was zoals de meesten erg fijn, de vrouw leek goed te weten waar ze mee bezig was en voor de tweede keer in Thailand stapte ze ook op mijn rug om deze met haar voeten verder los te krijgen. Een uur later, rond tien uur, stapten we ontspannen en gebroken uit de massagesalon. Het was tijd voor een biertje en in de straat van ons Guesthouse namen we daarom plaats bij een eet tentje waar we een lekkere chang bestelden.

Rond elf uur was het voor mama genoeg en die liep terug naar het guesthouse terwijl papa en ik zeiden dat we nog een biertje zouden drinken. Uiteindelijk stapten wij om een uur ook de kamer binnen, kleden ons uit, en probeerden te slapen ondanks dat er rapmuziek luid onder ons raam werd gedraaid.

Zaterdag ochtend werden we wat laat wakker, waardoor we pas om tien uur weer de straat op liepen om te ontbijten. Zoals zo vaak gedurende mijn backpack trip in thailand bestond het ontbijt uit twee tosti’s en een fles water van de 7eleven, de term budget verantwoord deed zijn intreden….

Met het ontbijt net achter onze kiezen had mama toch wel behoefte aan een kopje koffie en even ergens zitten. Op khao san Rd gingen we daarom hij het Khao San Center zitten, een restaurant aan de drukke straat waar ik de dagen ervoor vaak had zitten werken en waar je goed naar de mensen op straat kon kijken. (een kopje koffie kost net zoveel als twee tosti, dus is minder budget verantwoord)

Toen we opnieuw aankwamen bij mijn kleermaker bleek mijn overhemd vandaag wel klaar te zijn en hij zat super. Ik had al betaald dus binnen tien minuten liepen we weer rond in de khao San buurt en wisten we niet goed wat we vandaag weer moesten doen. Natuurlijk kun je waarschijnlijk jaren in Bangkok rondlopen als je alle tempels etc wil bezichtigen maar voor niemand van ons leek dit het ultieme gevoel van fun te zijn.tuktuk

Na goed overleg hebben we daarna een Tuktuk chauffeur gevraagd ons naar het BKK shopping center te brengen:
een shopping mal waarvan wordt aangegeven dat mensen die voor mode komen zich hier helemaal thuis zouden voelen. Niet dat dit laatste voor ons nu zo klopte maar het was leuk voor de afwisseling.
De Tuktuk chauffeur wilde ons voor 80 Baht brengen maar dan moesten we wel bij een winkel stoppen om daar wat rond te kijken. Hierdoor stopten we om de hoek van de shopping mal bij een kleermaker waar we even dienden rond te kijken.

In vergelijking tot de pakken in het gedeelte van Bangkok waar we vandaan kwamen waren ze in deze winkel veel minder mooi en daarbij ook nog eens veel duurder. Ons hier naartoe brengen was dan ook een verloren zaak, maar ach, de Tuktuk chauffeur gaf ons hierdoor een betere deal dus wat maakte het uit. Wij liepen wel een rondje door de zaak.

sundayHet BKK shopping center was niet geweldig, we hebben er een deel van de middag rondgelopen, een ijsje gegeten in een ijssalon en ik heb op de vierde etage een nieuwe stekker gekocht voor de lader van mijn macbook. Het leuke deze middag was vooral de vierde etage waar de elektronica werd verkocht. Het meeste wat werd verkocht was troep rechtstreeks van eBay, en aangezien ik thuis ook regelmatig van eBay bestel was het voor ons net of we live door ebay aan het lopen waren.
Net als Online gaat dit na een tijdje ook vervelen waardoor we halverwege de middag weer weg gingen uit de shoppingmall en opzoek gingen naar een Tuktuk om ons naar Chinatown te brengen.

De eerste Tuktuk chauffeur wilde 150 baht hebben voor de enkele kilometers naar Chinatown en was niet bereid te onderhandelen waardoor we doorliepen en een stukje verder opnieuw onze kansen waagden. De tweede chauffeur wilde ons brengen voor 80 baht maar net voor we instapten vroeg hij of we het ook wilde doen voor 50 baht en dan weer een winkel te bezoeken. Natuurlijk wilde we dat, het is tenslotte en stuk meer budgetverantwoordelijk. Daardoor stopte we opnieuw bij een kledingzaak waar we een rondje liepen. Net als de kledingzaak eerder deze dag waren de pakken matig en de prijzen zeer hoog, daarnaast was ook de verkoper ronduit onbeschoft waardoor we het snel voor gezien hielden en terug in de Tuktuk stapten.mama jurk

De Tuktuk chauffeur stopten in Chinatown naast een tempel, bij het betalen vertelden hij dat dit de golden buddha
was en aangezien dit een redelijk bekende tempel moest zijn besloten we deze dan maar wel te bezoeken.

We betaalden netjes het entree geld, ookal vroeg niemand ons naderhand nog om ons kaartje, en liepen de trap op naar de vierde verdieping waar het beeld te vinden moest zijn. Bij veel tempels is het verboden om met ontbloot lijf (lees hemdjes en korte broeken) een tempel in te gaan, zo ook bij deze. En aangezien we er niet vanuit waren gegaan dat we een tempel zouden bezoeken hadden we dus geen andere kleren of een sjaal meegenomen. Bij mij werd er niks van mijn kleding gezegd maar mama mocht niet zo naar binnen en kon dus kleren huren. Voor 20 baht huurde ze een hele sexy rode jurk en kon zo toch mee de tempel binnen.

fam goldenhuddhaNa het bezichtigen van het grote massief gouden buddha beeld zijn we chinatown in gelopen. Chinatown zag eruit zoals je het je voorstelt. Erg druk, heel veel kraampjes met producten waarvan ik geen idee heb wat ze waren, veel rood met goud en natuurlijk veel chinezen. In china town hebben we rondgelopen door de vele straatjes en pas toen het donker was besloten we weer terug te gaan richting de khao san buurt.

Vrijdag hadden we natuurlijk al indiaans gegeten en daarom wisten we vanavond niet goed wat we moesten eten. In de buurt van ons hostel zitten verschillende eet tentjes en daarnaast blijft er nog de keuze uit streetfood zoals Padthai. Aangezien we na een hele dag lopen wel zin hadden om even rustig te zitten zijn we daarom bij een restaurantje gaan zitten waar ik al eerder was geweest. Bij dit restaurantje hebben we, net als de eerste keer dat ik er at, een aantal kleine gerechtjes besteld en deze gedeeld. Ons dinner bestond daardoor uit een varieteit van smaken zoals: loempia’s, spinazie, dumblings, varkensvlees, kippenpootjes, kipfilet, krabpasteitjes en nog wat kleine gerechtjes aangevuld met rijst. Prima eten.china town

Aangezien we veel hadden gelopen en het daarnaast gewoon super ontspannend is om te doen hebben we na het eten een voetmassage genomen. Terwijl wij met onze laptop en ipads op schoot wat zaten te browsen op het internet werden onze voeten gekneed en geknapt, ook hier zou ik goed aan kunnen wennen.

Voor we ons terugtrokken op onze kamer hebben we eerst nog een biertje gedronken bij hetzelfde restaurantje als de dag ervoor. Na deze nacht zouden we nog een nacht in Bangkok blijven voordat we door zouden vliegen naar Vietnam en door het harde bed en de hitte vroeg mama zich af of we voor de laatste nacht geen hotel konden nemen met zwembad. Natuurlijk kon dat! We gingen online en al snel had ik het D&D in op mijn scherm. Een hotel, met zwembad op het dak, op Khao san Rd. Dit hotel had ik eerder al gezien en met mezelf afgesproken hier eens gedurende mijn reis te overnachten. De over overnachting zou 42 euro voor ons drieën kosten, een stuk meer als de 13 euro nu maar mama had het graag over voor een hotel met zwembad. We boekten het hotel via agode en daarna was het dan tijd om te gaan slapen.
Zondag ochtend werden we wat vroeger wakker als de dag ervoor en pakten nadat we klaar waren met aankleden onze tassen weer in. Deze lieten we achter op de kamer toen we naar de 7eleven liepen om weer wen tosti te scoren als ontbijt. We dropte ook onze eerste lading van 1,5 kilo was af bij een wasserette en liepen terwijl we de koffie van de 7eleven liepen nog een klein rondje door de khao san buurt. Rond elf uur was het tijd om uit te checken bij ons guesthouse, dus namen we onze tassen mee, leverden de sleutel in en liepen richting het D&D in om daar in te checken.

Bij de balie van het D&D in stonden al verschillende mensen te wachten en terwijl we in de rij stonden hoorde ik de medewerker achter de balie een aantal keer zeggen dat er pas ingecheckt kon worden vanaf twee uur in de middag. Mensen draaiden om en gingen de drie uur waarschijnlijk in de lobby zitten wachten. Als ik niet kon inchecken wilde ik in ieder geval regelen dat we onze tassen vast achter zouden kunnen laten zodat we toch nog iets zouden kunnen ondernemen. Toen ik bij de balie aankwam en aan de medewerker mijn reserveringsbevestiging liet zien werd er echter niks gezegd over een sleutel en kreeg ik na het betalen van de borg gewoon onze kamer sleutel mee.

boek zwembadVanuit de lobby namen we daarom de lift naar de zesde etage en maakten de eerste kamer in de gang open met het pasje. De kamer zag er top uit, er stond een groot twee persoonsbed voor papa en mama en een breed een persoonsbed voor mij, een tv, minibar en er was airco. Kortom alles wat je kan wensen op een hotelkamer. Aangezien we dit hotel hadden gekozen voor het zwembad wilde ik er vooral geen gras over laten groeien dus ik schoot mijn zwembroek aan, pakten mijn boek en handdoek en verdween naar het dak

Achteraan op het dak, twee rijen van het zwembad verwijderd waren nog een rij bedjes vrij. Ik dropte mijn spullen op het middelste bedje en verplaatste mezelf richting het zwembad. Het water was heerlijk, niet te warm en niet te koud. En door mezelf onder de waterspuwer aan de rand van het zwembad te positioneren had ik een redelijk ideale locatie. Papa en mama kwamen ook het zwembad in en het grootste gedeelte van de middag lagen we in en rond het zwembad afgewisseld al dan niet met boek.padthai

Aan het einde van de middag toen de grootste hitte weer over was hebben we onszelf omgekleed en zijn we de straat op gelopen om middag eten te regelen. Deze keer besloten we dan toch voor een bord Padthai te gaan in combinatie met een loempia, heerlijk! Na onze lunch is papa terug gegaan naar de kamer en zijn mama en ik rond gaan lopen om prijzen te vergelijken voor een pedicure. Een van de eerste salons waar we binnenkwamen deed ons een aanbod om een half uur later terug te komen maar dan wel een manicure/pedicure en voetmassage te krijgen voor 250 Baht. Dit aanbod bleek na wat vergelijkend waren onderzoek een prima aanbod te zijn en daardoor zaten we een uurtje later dan ook bij de manicure en pedicure mevrouw. Ik had nog nooit eerder een van beide gehad en ik moet zeggen, ik ben er niet weg van maar acht: het is weer een ervaring.

Toen onze handen en voeten weer netjes waren hebben we eerst onze was weer opgehaald en zijn toen terug gelopen naar de hotelkamer om ons om te kleden. In de avond hebben we gegeten bij een vergelijkbaar restaurant als de avond ervoor en hebben we de gerechten weer verdeeld en dus veel verschillende dingen op.

avond zwemAan het einde van de avond, na ons laatste biertje in bangkok zijn we terug gegaan naar ons hotel om nog even te zwemmen op het dak en Khao san Rd van boven te bekijken. Voor we gingen slapen maakte ik weer een reisopstelling van mijn daypack en backpack en zetten de wekker voor de volgende ochtend.

Maandag ochtend hebben we weer ontbeten met tosti’s en koffie van de 7eleven en was het al snel tijd om onze tassen op te halen en uit te checken uit het hotel. Om tien uur zouden we opgehaald worden door en minibus bij het boekingskantoortje onder het hotel. Echter bleek het boekingskantoortje nog dicht te zijn waardoor we besloten maar op de straat te wachten. Om kwart over tien was er echter nog steeds geen busje te bekennen en begonnen we ons toch wel af te vragen hoe het zat.

Toen ik binnen ging kijken bij het boekingskantoortje was de vrouw net bezig deze te openen en schrok een beetje toen ze me zag. Inderdaad mevrouw we hadden om tien uur opgehaald moeten worden maar we hebben geen busje gezien. Nee mevrouw we hebben niemand horen roepen.. De mevrouw gaat bellen en zegt dat het busje nu onderweg is ons op te halen. Ik ga terug aan de straat staan bij papa en mama en inderdaad komt niet veel later het busje voorrijden.

Op BKK airport hebben we onze tassen weer aangepakt en zijn we opzoek gegaan naar de balie waar we zouden kunnen inchecken. Onze vlucht naar Hanoi van Jetstar mocht dat vandaag bij balie E13, we sloten daarom netjes achteraan in de rij en pakten vast onze paspoorten en papieren voor ons visum on arrival. Het was iets over elf dus we waren mooi op tijd voor onze vlucht over twee uur.

De rij loste langzaam voor onze neus op en uiteindelijk waren ook wij aan de beurt om onze baggage in te checken en onze boardingspassen te krijgen. “the document is not right, the passport number is nog correct”. Huh? Wat? Het papier word onder mijn neus geschoven en ‘’Fuck’’ ja inderdaad, het paspoort nummer op mijn visum aanvraag klopt niet met mijn huidige paspoort nummer. Allright and now? Ja nieuwe aanvraag doen dus.

Papa en mama checken wel hun baggage in en ik snel terug naar het bankje waar ik mijn laptop pak om een nieuwe visum aanvraag te doen. Verschillende websites vliegen voorbij maar ik moet er wel een hebben die me meteen helpen natuurlijk. Ik vind er eentje die zeggen dat ze 24/7 bereikbaar zijn en ik stuur een mailtje om dit te testen terwijl ik aan de aanvraag begin. Tot mijn verbazing krijg ik inderdaad binnen enkele minuten reactie op mijn mail en voltooi dus mijn aanvraag bij deze partij. Ik krijg een aantal mailtjes met vragen die ik moet beantwoorden en mag voor de express service een goede 130 euro betalen maar uiteindelijk krijg ik een bericht dat mijn letter of approval binnen enkele minuten gemaild zal worden.

Tijdens mijn aanvraag was papa al opzoek gegaan naar het internet cafe om de zoeken naar een printmogelijkheid. En aangezien ik de bevestiging binnen heb ga ik hem met mijn laptop in mijn hand zoeken.

Ondertussen zou het vliegtuig binnen een uur moeten vertrekken dus de tijd begint te dringen. Aan de andere kant van de vertrek hal kom ik papa weer tegen, hij geeft aan dat het internet café in de hoek gevestigd zit en dat ik de brief wanneer ik hem ontvang kan mailen zodat ze hem printen. Ongeveer op het moment dat ik het internet café binnenloop krijg ik ook de brief binnen en na het betalen van 20baht loop ik na twee minuten weer naar buiten met de brief. Mijn laptop laat ik bij papa achter en ik begin te sprinten terug naar de incheck balie. Toen ik opstond had ik in ieder geval niet verwacht dat ik deze dag nog cardio training op het vliegveld zou gaan doen.

Enigszins buitenadem aangekomen bij de incheckbalie was deze gelukkig nog open en ondanks dat ik dacht te horen dat er nog steeds iets niet helemaal goed was mocht ik nu in ieder geval wel inchecken en konden we dus door naar de security check en de douane.

Zoals standaard is op het vliegveld dumpten ik al mijn spullen, mijn tas en riem op de loopband zodat het door het röntgenapparaat zou kunnen. Ik liep door het poortje heen, niks aan de hand, en bleef aan de andere kant van het apparaat staan wachten op mijn spullen.

Mijn tas werd toen ik hem van de band af wilden pakken echter terug het apparaat in getrokken en ik zag de veiligheidsbeambte naar een langwerpig voorwerp in mijn daypack wijzen. Mijn tas kwam weer uit het apparaat en ik gaf aan dat de tas van mij was. Ik dacht dat ze misschien mijn selfie stick die nog onder in mijn tas zat hadden aangezien voor een wapenstock dus ik trok deze uit mijn tas en liet hem zien. De mevrouw achter het apparaat was het er alleen niet mee eens en wilde graag mijn tas onderzoeken. Ik was er van overtuigd dat ze echt de selfie stick hadden gezien en liep met de mevrouw mee om op mijn tas te wachten.

De mevrouw doorzocht mijn tas en leek niks raars te vinden, maar bij het laatste vak was het raak. Fuck (alweer), vanuit de bodem van mijn tas haalden ze een zwart leren etuitje tevoorschijn. In dit etuitje bewaarde ik altijd netjes mijn Zwitsers zakmes. Tijdens het klaarmaken van mijn tassen had ik er helemaal niet over nagedacht deze in mijn backpack te stoppen, hij zat al maanden in mijn Daypack en het was gewoonte die op de bodem van het grote vak te kunnen vinden.

Natuurlijk mocht ik het mes niet meenemen het vliegveld in en werd het voor mijn neus in de kliko gegooid. Dat was balen. In een uur tijd had deze vliegreis me nu al tweehonderd euro gekost, niet slecht voor een backpacker met een budget.

Na de securitycheck was het tijd voor de douane, ik was al redelijk over de zeik. Maar het zien van de rij van de douane maakten het er bepaald niet beter op. De rij voor de 4 poortjes die open waren zou minimaal een uur gaan duren, en aangezien ons vliegtuig zou vertrekken in 25 minuten was het tijd die we niet hadden. We besloten even aan te kijken hoe snel de rij zou gaan maar met nog 15 minuten op de klok is mama toch maar even naar voren gelopen met het verzoek of we misschien ergens voor mochten dringen. Een stel vrijwel vooraan in een van de rijen had er geen problemen mee en zo sloten we vooraan in de rij aan.

Aangezien mama met haar knieën het minst snel was van ons drieën ging zei als eerste door de douane check en liep door richting de gate. Papa volgde daarna en daarmee was ik dus als laatste aan de beurt. Toen ik door de check was zou het vliegtuig in 6 minuten vertrekken. En natuurlijk bleek onze gate ook nog eens aan de andere kant van het vliegveld te zijn. Mensen kijken toch raar op als er iemand voorbij komt gerend terwijl hij “sorry, excuse me” roept.

Halverwege de taxfree shops haalde ik papa in en een stukje voor de gate kwam ik ook mama tegen, ik rende door en zag bij onze gate een mevrouw staan met een bordje: “last call” erop. Ja daar heb je lekker veel aan om dat op een bordje te zetten mevrouw…

Papa en mama kwamen ook al snel aan en we voegden ons bij de rest van de passagiers die nog zaten te wachten tot ze konden vertrekken. Binnen enkele minuten mochten we dan toch aan boord van het vliegtuig waarna deze uiteindelijk met 25 minuten vertraging vertrok. Ons avontuur in Vietnam kon nu eindelijk gaan beginnen….

* Voor mensen die zich afvragen waarom ik een ander paspoort nummer had: Twee jaar geleden ben ik mijn paspoort kwijt geraakt en heb ik dus een nieuwe aangevraagd. De tickets en letters of approval zijn van te voren door papa in Nederland al geboekt maar hij had nog een oude scan van mijn paspoort, en aangezien het oude paspoort nog steeds niet was verlopen is hij ervan uit gegaan dat het nummer klopten. Duur grapje (zowel toen mijn paspoort verliezen als nu een nieuwe letter of approval aanvragen)

‘’LAO LAO’’

In Pai was ik wat vroeg bij het busstation waardoor ik nog tijd had voor een kleine lunch. Ik heb nooit eerder een vrouw ontmoet die minder geschikt was voor de horeca als de ober in het restaurantje waar ik ben gaan zitten. Mevrouw sprak geen engels, zelfs het woord koffie snapte ze niet en aanwijzen op het menu wat ik graag wilde eten leek niet te werken. Mijn bestelling van een burger en friet met een kop koffie werd veranderd in een bord fried rice met een flesje water.

Om kwart over een was het ook voor mij tijd om naar de bus te gaan, Op mijn ticket stond mijn bus nummer: vier. Echter bleek deze bij het busstation onvindbaar te zijn en werd ik door een meneer met een klembord doorverwezen naar een minibus met nummer 20. De bestuurder bleef ja knikken dat dit de bus naar de busterminal van chiang rai was dus ik gaf hem mijn backpack zodat hij deze op het dak van het busje kon leggen. Toen de deur voor me open werd gedaan zat het busje al redelijk vol met mensen, gelukkig was het fijnste plaatsje naast de deur nog steeds vrij waar ik dan ook met genoegen plaats nam.

De bus zat, op mij en twee meisjes op de achterbank na, vol met vrouwen van middelbare leeftijd die luid met elkaar in gesprek waren. De Europese meisjes hadden de achterbank voor zichzelf gereserveerd en omdat ik redelijk ver voorin het busje zat was communiceren redelijk lastig. Net voor de bus zou vertrekken kwamen er twee Chinese meisjes langs de bus gerend die de chauffeur aanspraken die nog steeds buiten stond. De meisjes moesten blijkbaar ook met ons mee, en terwijl hun bagage door de chauffeur op het dak van het busjes werd vastgezet deden ze de schuifdeur van het busje open om in te stappen.

Alle plekken in de minibus waren dus blijkbaar verkocht, en omdat ik in de weg zat ben ik uitgestapt om de dames te laten passeren. Alleen achterin op de bank naast de Europese meisjes waren er nog twee plaatsen beschikbaar.

De meisjes vonden het niet echt fijn dat ze de, voor vier personen wat krappe, achterbank moesten delen maar schoven wat in om ruimte te maken. De bus zat nu vol en de chauffeur nam plaats achter het stuur waarmee onze reis naar Chiang Mai kon beginnen.

De rit terug was lekker rustig voor mij, ik had een super plaats en het is moeilijk niet te genieten van zo’n uitzicht. Na anderhalf uur kwam er ineens een hard geluid van achter uit de bus: ‘’ZE SPUUGT GEWOON OVER ME HEEN’’. De Europese meisjes waren klaarblijkelijk Nederlands en tenminste een van de Chineesjes kon niet zo goed tegen de bochten. De geur in het busje was al snel niet meer te harden maar gelukkig waren we heel snel bij de tussenstop in de bergen.

Ik ben uitgestapt en op het moment dat ik aan een tafel ging zitten kwamen ook de Nederlandse meisjes uit het busje. Inderdaad had een van de twee een vlek op haar kleren en ze verdwenen samen in de wc. Onder het genot van een kopje koffie heb ik gewacht tot het busje weer vertrok. Het chinese meisje had een zakje gescoord waardoor het allemaal wat dragelijker werd en de rest van de reis gemakkelijk verliep.

Rond vier uur in de middag kwamen we aan bij het busstation van Chiang Mai. Ik had een ticket voor een bus naar Chiang rai van half zes vanaf halte 20 of 21. Even een rondje gelopen waarna bleek dat er maar 18 haltes te vinden.. Gek… De meneer het meest dichtbij mij kon me niet helpen door een gebrek aan Engels maar wees steeds in richting van de stad. Om erachter te komen waar ik nu naartoe moest of wat er aan de hand was ben ik toch maar even naar binnen gelopen om na te vragen. Een meneer achter een hokje sprak een beetje Engels en maakten mij duidelijk dat ik bij een verkeerd busstation stond. Maar het gebouw nummer drie, ik was nu bij een, zou goed lopend te doen zijn. Ik had nog bijna anderhalf uur dus waarom ook niet.

10 minuten later kwam ik op mijn gemakje aangelopen bij gebouw nummer drie, waar ik direct op halte 20 en 21 liep. Hier stond al een grote groene bus te wachten. In het kader niet geschoten is altijd mis heb ik gevraagd of ik de bus van een uurtje eerder niet kon pakken. Helaas was dit niet mogelijk waardoor ik me een uurtje heb vermaakt met wat muziek luisteren en mensen kijken.

Om kwart over vijf, een kwartiertje voor mijn bus zou vertrekken ben ik weer terug gelopen naar de halte waar ik meteen in gesprek raakten met een Nederlands koppel wat al 2 maanden aan het reizen was. Ook zei gingen naar Chiang Rai en zouden vanuit daar weer naar het zuiden gaan. Twintig minuten later kwam er opnieuw een grote bus aanrijden die voor onze neus parkeerden. Veel mensen stonden op en liepen naar de ingang van de bus waar een thai met een clipboard je ticket bekeek. Ik mocht doorlopen en mijn tas werd aangenomen om hem onder in de bus te leggen. Het Nederlandse koppel bleek net als veel anderen niet over het juiste kaartje te beschikken en moest dus wachten op een volgende bus.

De bus naar Chiang rai was weinig speciaal, naast me zat een klein vrouwtje wat de hele reis heeft geslapen. En omdat het nadat we vertrokken snel donker was, was er weinig te zien onderweg. Rond negen uur stopten de bus in een straat in Chiang Rai, waarna het na het in ontvangstnemen van mijn bagage nog een kwartiertje lopen was naar mij hotel.

Mijn hotel was zeer geschikt voor mijn doel van een beetje ontspannen en veel werken. Het bed lag heerlijk, er stond een tv waar ik mijn USB stick in kon pluggen om te kijken wat ik wilde en er was een stabiele internetverbinding (nadat ik de router had gereset).

De volgende ochtend heb ik gewerkt vanuit mijn hotel kamer waarna ik smiddags graag iets van de stad wilde zien. Een scooter huren leek mij weer de juiste optie om dit te doen. Gelukkig was dat in Chiang Rai net als in alle plaatsen tot nu toe, heel gemakkelijk te regelen. Waarna ik na het vullen van de tank klaar was om de stad te gaan verkennen. Op Internet had ik al gelezen dat Chiang Rai op zich geen zeer boeiende stad was, wat ook wel bleek toen ik er op de scooter doorheen reed. In het zuiden van Chiang Rai is recentelijk een grote shopping mall gebouwd, hier ben ik na wat rondzwerven uiteindelijk beland.

De shopping mall was van een grote en luxe die ik ik in azie nog niet eerder was tegengekomen. Voor mij geen bekende winkels die wel bekende merken verkochten. Na een uurtje rondlopen en vaak tegen mezelf zeggen dat ik niks nodig had kwam ik bovenin de mall en bioscoop tegen. Zoals sommige zullen weten is recentelijk een nieuw deel van de Star Wars films uitgebracht, en aangezien ik recentelijk alle starwars films nog eens heb bekeken leek het me wel leuk deze te zien.

Er zou een kwartiertje later een Engelse gesproken Star Wars film met Thaise ondertitels beginnen. Voor vijf euro kocht ik een kaartje en met een bak popcorn en een flesje water vertrok ik naar de zaal. Mijn plaats was zeker oké, en ik kon het scherm prima zien. Echt verschillen met de bioscopen thuis waren er niet te ontdekken. De voorfilmpjes in een thaise bioscoop zijn natuurlijk anders, en zeer grappig om eens te zien. Toen de voorfilmpjes afgelopen waren heb ik echter wel iets vreemds mogen aanschouwen: het scherm wordt ineens totaal wit, iedereen naast me staat als een man op en kijkt recht voor zicht uit. Ook ik sta maar op, al heb ik geen idee waarvoor precies. Enkele seconden later begint er een filmpje te spelen en klinkt naar wat het volkslied lijkt te zijn door de zaal. In het filmpje wordt duidelijk wat een held de koning wel niet is en als ik om me heen kijk zie ik dat iedereen met veel respect en een strak gezicht naar het scherm blijft kijken. Ik volg het voorbeeld en bekijk de rest van het filmpje met veel verbazing.

Op het moment dat het lied en filmpje klaar is gaat iedereen zitten en begint meteen de film.

Toen de film klaar was heb ik nog een klein rondje door de Mall gemaakt waarna ik weer terug naar mijn hotel ben gereden en om nog wat te kunnen werken.

De volgende morgen begon zoals de avond ervoor was geëindigd. Laptop voor mijn neus en werken. In het begin van de middag wilde ik graag naar de White tempel, de enige attractie in Chiang Rai die ik graag wilde bezoeken.Chiang Rai8

Na een rit van een half uurtje langs weilanden en rijstvelden doemden deze witte schoonheid voor me op. Zoals je op de foto’s kan zien is de tempel gebouwd in een meer Chinese stijl. De witte buitenkant die deels ingelegd is met spiegeltjes om hem extra te laten schitteren in het zonlicht wekten op mij de indruk dat hij van binnen een zelfde design zou hebben. Niks bleek minder waar. Toen ik binnenstapten heb ik niks dan gelachen, van binnen was de totale tempel ge-airbrushed met verschillende moderne figuren. Op een achtergrond van planeten waartussen spaceshuttles te zien zijn, zijn figuren als Kongfu-panda en Transformers te vinden. Een beeld wat ik totaal niet had verwacht en dus veel indruk maakten. Helaas mocht ik binnen geen foto’s maken dus dat zul je echt zelf moeten gaan bekijken…

Na nog even rondgelopen te hebben op het terrein ben ik met mijn scooter teruggereden naar mijn hotel om weer verder te gaan met werken.

Chiang Rai35Op maandag ben ik mijn scooter terug gaan brengen naar het verhuurbedrijf waarbij ik toen ik terugliep een afslag heb genomen een door golfplaten overdekte markt op. Ook dit was opzich een speciale ervaring. Het tafereel leek het meest te lijken op de zwarte markt in Beverwijk. Honderden kraampjes zonder enige logica. Tijdens mijn rondje ben ik een slagerij tegengekomen waar ik zo doorheen kon lopen, verschillende viskramen waar zowel dode als levende vis en andere zeedieren verkocht werden(waaronder levende schildpadden). Daarnaast tientallen kleding, speelgoed, fruit en noten kramen als ook plaatsen waar levende dieren als vogels en honden verkocht werden. Daarnaast was het blijkbaar ook normaal dat er door de, vaak niet breder als een meter, wandelgangen met scooters tussen het winkelende publiek werd gereden. Appart maar leuk om dit allemaal eens te kunnen zien.

De rest van de avond was het echter weer tijd voor werk en dinsdag ochtend ging de wekker al weer om half zes om door te reizen naar Chiang Khong.

Na het uitchecken bij mijn hotel ben ik om zes uur richting de Night Market gelopen om daar bij het busstation mijn buskaartje voor de lokale bus naar Chiang Khong te kopen. De bus waarmee ik deze reis ging maken is tot nu toe de oudste die ik heb meegemaakt. De deur aan de achterkant van de Bus kon niet langer dicht en de gaten in de vloer waren dichtgemaakt met planken. Toen de Bus om half zeven vertrok piepten en kraakten hij dan ook aan alle kanten. Onderweg naar Chiang Khong stopten we bij verschillende markten waar medereizigers bepakt met grote tassen uitstapten om op de markt te gaan staan.

Naar LaosEen klein stukje voor Chiang Khong stopten de buschauffeur om af te rekenen, toen ik vroeg me bij de Friendschip bridge ( brug tussen Thailand en Laos) af te zetten lachten hij hartelijk en nam mijn 65baht in ontvangst.

Tien minuten later stopten de bus weer aan de kant van de weg en werd er: ‘’LAO LAO’’ door de bus geroepen, het teken dat ik de bus mocht verlaten. Alsof het zo hoorde stonden de tuktuk chauffeurs al te wachten om mij naar de grens te brengen. Tien minuten later werd ik door een van de chauffeurs afgezet voor het grenskantoor waar ik na het uitchecken uit Thailand een ticket kocht voor de pendel bus de grens over..

 

”Oen Drank oen Drugs’’

De weg naar Pai had ik graag zelf gereden, een rit van 137km met iets meer als 700 bochten zou heerlijk zijn geweest op een scooter. Echter waren ze ook aan de weg aan het werken waardoor onze kant en de andere kant afwisselend uit stukken zandpad bestond.. minder op een scooter.

Maandag avond was het al donker toen we aankwamen in Pai. Na een rit van 3 uur in een Minivan waarbij de passagier naast mij probeerde te slapen en dus met elke bocht tegen mij aan bonkte, vond ik het heerlijk om zelf weer te mogen lopen.

We werden gedropt in een smal steegje met beperkte verlichting, van wat we zagen: een zandweg en kleine huisjes met afgebrokkelde stenen muren en weinig leven op straat leek het niet echt op het geen wat we ons hadden voorgesteld.

In chiang mai hadden wel al vernomen dat verblijf in Pai vinden lastig was, waardoor we voor de zekerheid een dag van te voren al hadden geboekt. Google maps stuurde ons door een smaller steegje richting een goed verlichte straat. In deze straat was op dat moment een markt aan de gang waardoor we er met onze backpacks maar moeilijk door konden. Op een kruising met een hoofdweg sloegen we linksaf en liepen een kilometer door tot we bij ons hostel aankwamen.

Het hostel leek een soort grote blokhut met een Bar aan de rechterkant. De blokhut had twee etages waarbij wij werden begeleid naar de eerste etage waar we een bed kregen in een vier persoonskamer. Na het uitpakken van onze spullen hebben we besloten een hapje te eten en een biertje te gaan drinken in het dorp. Voordat we weggingen wilde Patrick en ikzelf eerst nog even douche. Aan de andere kant van het hostel waren de douches maar wat ik bij binnenkomst tegenkwam was niet wat ik had verwacht. De douche/Wc bestond uit een hokje van twee vierkante meter waarbinnen een tuinslang met een sproeikop en een squad toilet bevond. Omdat het toilet niet aangesloten zat op de waterleiding stond er een grote emmer met een schep zodat je zelf je boodschap zou kunnen doorspoelen… oké.. niet bepaald luxueus dus.

pai21Toch maar even snel afgespoeld met de tuinslang en daarna snel aangekleed om het dorpje in te gaan. Met zijn drieën zijn we bij het eerste restaurantje wat we tegenkwamen gaan zitten, en waar we onder het genot van een biertje en wat eten hebben zitten praten over alle belangrijke dingen in het leven… oftewel weinig boeiends.

Om tien uur had Patrick een afspraak gemaakt met een meisje wat hij kende vanuit Nederland. Hij en dus wij, zouden haar ontmoeten bij de sunset bar. Na veel vragen werd ons duidelijk dat we in ieder geval naar het einde van het dorp moesten. Aan de andere kant van het dorp dienden wij een brug over te steken en dan de weg te volgen. Zo gezegd zo gedaan. De sunset bar bleek de meest afgelegen bar te zijn dus om 22:15 kwamen we na een aantal keer fout te hebben gelopen, aan bij een soort hippie cafe. Buiten de bar met 4 krukken bestond het ‘’cafe’’ uit 3 vlaktes met bamboe matjes waar her en der wat mensen op zaten.Header-pai22

Patrick gaf het eerste rondje en zetten de toon met 3 grote chang en 3 borrels sambuca. Na het borreltje had hij het meisje zien zitten en vroeg of we mee gingen… Natuurlijk!

Een stukje verder zaten twee meisjes op de bamboe matten, na het gebruikelijk voorstelrondje ging patrick bij het meisje zitten wat hij kenden en sloten wouter en ikzelf aan bij het andere meisje. Na nog wat drankjes ging wouter even rondkijken binnen de kroeg (waarna wij hem 3 uur niet hebben gezien). Rond 02uur snachts vonden wij het wel tijd om naar huis te gaan. Wouter had laten weten via een sms dat we niet hoefden te wachten en gedurende ons goede gesprek leek de weg ineens een stuk korter. Bij het Hostel zijn we dan ook nog maar even naar het dakterras boven de bar gelopen om daar al liggende in een hangmat verder te praten. Een poosje later kwam ook wouter ineens het dakterras oplopen en vertelden over zijn avontuur met een meisje.

De volgende ochtend waren we pas laat wakker, rond 11uur was iedereen echt klaar om iets te gaan ondernemen. De Alcohol van de dag ervoor had zijn tol geëist en dit zou nooit meer worden als een brak dagje. Om ons op de been te houden was ontbijten met een hamburger een logische keuze. Na een klein rondje door het dorp zijn we teruggelopen naar ons hostel om onze zwembroeken en handdoeken te halen om vervolgens weer richting de sunset bar te lopen waar het zwembad in de buurt lag.

Het zwembad was simpel : koud water met een grasveldje waar we op konden liggen, maar aangezien we toch rustig aan deden hebben we het er prima naar onze zin gehad. Eindelijk had ik weer tijd voor mijn boek en het was dan ook zo weer tijd om weg te gaan toen tegen zonsondergang het zwembad ging sluiten. Door het kleine katertje wat nog steeds binnen onze lichamen aanwezig was hadden wij allen weer trek in iets te eten. We hadden al gehoord over de goede hamburgers en besloten maar weer een burgertje te nemen… ach en wat extra friet kon er ook nog wel bij.. Niet goed voor de lijn, maar heerlijk om soms te doen.

Voldaan zijn we iets later neergeploft in ons bed, waar iedereen even wat tijd voor zichzelf nam. Opeens kwam ook de vierde persoon die bij ons in de kamer sliep binnen. Een Amerikaanse vrouw van halverwege de twintig met weide kleren en henna tattoos begroeten ons vrolijk en stelde zich voor. Ze was ondertussen 4 maanden aan het reizen en was na Europa door India naar zuid oost Azië gegaan. Wij vertelden natuurlijk dat we uit Nederland kwamen waarop zei spontaan: ”Oen Drank oen Drugs’’ begon te zingen… super komische om een Amerikaan dit te horen zingen. Na wat kletsen vonden Patrick en ikzelf het zonden om de hele avond in het hostel te blijven. Wouter wilde graag even wat tijd voor zichzelf waardoor hij achterbleef toen wij terugliepen naar het dorp.

Echt zin in een avond stappen hadden we niet, maar even wat mensen om ons heen was wel leuk. Hierdoor zijn we maar over de avondmarkt gaan lopen(er is daar elke avond een avondmarkt). Op de markt worden naast eten en toeristische troep ook de creaties van de bergstammen verkocht. Bij een van de kraampjes kocht ik een leren armbandje waar de man de letters PAI in maakten. Vanaf nu dus proberen in elke grote stad zoiets te scoren. Patrick kocht een kralenarmband en we vervolgden onze weg over de avondmarkt. Omdat we geen zin hadden om al naar huis te gaan besloten we aan het einde van de markt toch maar een bar in te duiken om een klein biertje te doen. Geen borrels of grote flessen dit keer. De rest van de avond heb ik met Patrick zitten praten over van alles en nog wat, gezellig en verhelderend tot we uiteindelijk rond twee uur weer fijn konden gaan slapen.

Woensdag ochtend hebben we allen onze tassen weer ingepakt. Patrick moest terug naar Chiang Mai om zijn vlucht naar Bangkok te kunnen regelen en Wouter en ikzelf hadden gehoord van een relaxed hostel aan de andere kant van het dorp. Patrick ging de weg terugnemen zoals ik hem heen had willen doen: op de scooter. Bij het scooter verhuurbedrijf huurden wij ook twee scooters en namen afscheid van Patrick.

Het Darling View Hostel lag aan de andere kant van het dorp richting de sunset bar. Het hostel ligt tegen een heuvel opgebouwd waardoor we vanuit ons huisje een super uitzicht hadden over de vallei en het dorp. De eigenaresse van het Hostel praten nogal veel en in gebrekkig engels. Bij het voorstellen : hi Darling, i’m darling, welcome darling was ze mij al kwijt. Gelukkig had ze wel door dat wij niet direct een tweepersoonsbed in onze kamer hoefden te hebben, waardoor ze ons een kamer gaf met twee tweepersoonsbedden (gratis upgrade). De kamer was prima, twee bedden en een badkamer met een normale douche en normaal toilet. Een klein balkon met twee stoelen en een hangmat met een top uitzicht maakten het tot het beste verblijf tot nu toe.

Na het dumpen van de spullen zijn we met onze scooters richting de hotsprings gaan rijden, waardoor we weer door het dorp kwamen. In de hoofdstraat kwam ik heel toevallig Micha, Lucas en Julia weer tegen. Julia had nog een ander meisje bij: Nina. Even hoi zeggen en afspreken om een biertje te drinken later en door.

De tocht richting de hotsprings was heerlijk! Steile wegen, bochten, de zon, palmbomen en een super uitzicht op alleen maar bergen om je heen, meer was er niet nodig. Na een half uurtje leiden een bord ons een zijweg op waar we bij de slagboom netjes 40baht betaalden om verder te mogen. De vier kilometer naar de hotsprings waren een gave maar rare ervaring. De wegen waren hier nog steiler waardoor ik met mijn 125cc scooter met 15km per uur omhoog reed en daarna heel veel moest bij remmen om bij het naar beneden gaan niet veel te veel vaart te maken.

pai36Eenmaal bij de Hotsprings was het wel echt heel erg relaxed, een vijver zo groot als een zwembad waar je tot je middel in het warme water kon dobberen. Toen we aankwamen was het redelijk rustig. Gedurende de drie uur dat we zijn blijven hangen was het afwisselend druk en rustig. Ook hier was het opvallend hoe gemakkelijk je contact kunt maken als je aan het reizen bent. Tijdens het badderen hebben we zitten praten met 2 Duitsers, iemand uit Australië, een Nederlands koppel wat al 18maanden op reis was en een groep Nederlandse hippie’s.

Aan het eind van de middag hebben we genoten van de weg terug en zijn we nog even gestopt bij een viewpoint om wat foto’s van de omgeving te maken.

Terug in het Darling View hebben we lekker tijd voor onszelf genomen wat Wouter gebruikten om wat te slapen en ik om mijn duikvideo te monteren en te uploaden (uploaden heeft 34uur geduurd).pai49

Bij de hotsprings hadden we met een Duits meisje afgesproken haar in de avond te ontmoeten bij een livebar in het dorp. Echter toen we in het dorp aankwamen waren alle barren gesloten waardoor we maar zijn doorgelopen naar de Nightmarket om iets te eten.

Halverwege de markt toen we bij een Indische eet tentje stonden zijn we Julia en Nina weer tegengekomen, ze werden vergezeld door George uit schotland. De dames wisten ons te vertellen dat tot middernacht alle kroegen dicht zouden zijn omdat er een monnik was overleden. Conclusie: een andere manier zoeken om ons te vermaken. Na het eten zijn we naar de 7eleven gelopen om hier zelf wat alcoholische versnaperingen te kopen. Lastig om van te voren in te schatten wat je de avond nodig gaat hebben. Mijn keuze is gevallen op twee grote chang en twee liter cola en aan fles wiskey.

Nu iedereen bevoorraad was zijn we gezamenlijk terug gegaan naar Darling View omdat een van de dames had gehoord dat er hier mogelijk een klein feestje zou worden gehouden.. Voor ons lekker makkelijk dus.

Echter vonden we bij ons Hostel alleen een groepje engelse die drankspelletjes aan het spelen waren. Niet persee het meest gezellige gezelschap waarop George en ik besloten een kampvuur te bouwen. Hout was voorzien, dus binnen korte tijd hadden we een lekker vuurtje branden en werden er rond het kampvuur gezellige gesprekken gevoerd.

Langzaamaan werd het steeds drukker, ook een groep uit een naastgelegen hostel had het vuurtje gezien en kwam erbij zitten. Na 12 uur zouden de kroegen weer open gaan waardoor de dames en ik op weg zijn gegaan naar de sunset bar om te kijken of het een beetje gezellig was. Niets bleek minder waar toen we bij aankomst bij een nog steeds gesloten bar stonden… Jammer. Lucas en Micha hadden een opmerking gemaakt over hun hostel Spicy Thai, wat op de terugweg van de Sunset bar lag, en waar we dus nog even zouden kunnen kijken.

Ook hier hadden ze een vuurtje gemaakt en zat een net iets grotere groep verspreid te praten. Al snel was ik beide dames kwijt waardoor ik de rest van de avond heb doorgebracht met een groepje andere backpackers uit alle windstreken (waaronder een andere Nederlandse jongen die een pollepel behandelde als een baby… vreemd…)

Donderdag ochtend zijn wouter en ik gaan ontbijten en hadden we eigenlijk weinig zin om veel te doen die dag (oorzaak?… juist!). We hebben de dag dan ook maar een beetje door Pai geslenterd waarbij we beide onze bussen voor de volgende dag hebben geboekt, en voor de rest zo min mogelijk hebben uitgevoerd. In de middags had wouter een afspraak gemaakt met een meisje wat hij de avond ervoor had leren kennen, waardoor ik me heerlijk heb teruggetrokken in mijn hangmat met mijn boek.

Circus PaiWouter kwam een half uurtje later laaiend enthousiast terug over een plek waar hij langs had gelopen. Met onze zwembroek en handdoek zijn we een stukje verder de heuvel opgelopen tot we uitkwamen bij het circus. Een plek waar niks als relaxedheid(ik heb zojuist een woord uitgevonden) lijkt te bestaan. Een groot grasveld met in het midden een zwembad wat uitkijkt over de vallei, een lounge met bamboo matten en hangmatten, een pooltafel, bar en grasveld waar mensen yoga op aan het oefenen zijn.

Op deze plek hebben we de rest van de middag liggen relaxen en het plan gemaakt om de volgende dag nog een cave te bezoeken.

Door dit plan dienden we op tijd op te staan waardoor we in de avond het bier hebben laten staan en vroeg naar bed zijn gegaan.

Om 6:30 ging de wekker en na een twijfel of dit het nu wel waard was ben ik toch maar uit bed gegaan om me aan te kleden. Toen we op de scooter stapten had ik voor de zekerheid over mijn tshirt maar een dunne trui aangetrokken.

Al snel werd duidelijk dat dit geen overbodige luxe was. In de schemer zijn we het dorp uitgereden waardoor we ons op de slingerweg door de bergen bevonden op het moment dat de zon opkwam. De gevoelstemperatuur lag voor mij onder het vriespunt, maar ondanks dat ik niet had verwacht het tijdens mijn reis zo koud te hebben, had ik dit voor geen goud willen missen. De bochten, bomen, bergen, nagenoeg lege weg leken allemaal te kloppen! Echt een top ervaring.

Ver aan het einde van de 40kilometer naar de grot, op het topje van de berg waar we over moesten, begon mijn tank redelijk leeg te raken. Bij een paar tentjes op de top waar Thaise mensen eten aan het koken waren om naderhand te kunnen verkopen werd ook benzine verkocht. Ik hoop niet dat ik snel weer drie euro hoef te betalen voor een litertje benzine maar in dit geval kon ik niet veel anders.

De grot was niet veel aan helaas. Het platform waarvandaan je normaal had kunnen kijken was ingestort waardoor je nu alleen een gat zag en water hoorden stromen.

Op de weg terug begon het gelukkig snel warmer te worden waardoor het rijden nog wat aangenamer werd en we gevoelsmatig redelijk snel weer terug bij het hostel waren.

Onze tassen moesten weer worden ingepakt waarna we onze scooters hebben teruggebracht naar het verhuurbedrijf en ik afscheid heb genomen van Wouter. Beide zouden we een andere minibus naar Chiang Mai nemen waar van uit wouter door zou vliegen naar het zuiden om te gaan feesten en ik noordelijker zou gaan naar Chiang rai…

 

“Hello Holland!!”

Op het station in Chiang Mai had ik geen idee waar ik naartoe zou moeten gaan, ik had mijn research de avond ervoor gedaan over bezienswaardigheden maar geen idee hoe of wat. In de aankomsthal stonden de tuktuk- en taxichauffeurs als te popelen om me naar welke bestemming dan ook te brengen. Lastig als je geen idee hebt waar dat dan is.

Vanuit het station ben ik eerst maar even de 7eleven ingelopen om een nieuwe waterfles te kopen, toevallig kwam ik binnen de kerel uit zweden tegen waar ik mee in de coupe had gelegen en het leek ons verstandig een tuktuk te delen. Hij had al wel een hotel geboekt wat volgens hem dicht bij het centrum was. Voor 100Baht bracht een chauffeur ons naar het hotel van de zweed, waar ik de prijs van 25 euro per nacht net te hoog vond om ook een kamer te boeken. Zijn hotel bevond zich in een soort steegje, waarbij ik op de weg richting een grotere straat nog 4 hostels/hotels tegenkwam waarbij de kamerprijs buiten mijn budget lag.

In de aanliggende grote straat heb ik even staan kijken op booking.com maar ook hiervan werd ik weinig wijzer waardoor ik besloot maar gewoon aan te lopen en te zien wat er zou gebeuren. Na een goede 300meter kwam ik langs een barretje wat ook een bord met guesthouse buiten had hangen. Toen ik een van de personeelsleden aansprak mocht ik boven wel even op de kamer kijken of ik het iets vond. Boven stonden 6 grote stapelbedden van bamboe, niet luxe maar het voldeed aan mijn verwachting. Toen ik beneden vroeg wat een bed koste was ik aangenaam verrast met de 140 Baht (3,50) die het slechts koste. Het mag duidelijk zijn dat ik meteen een fijn bed heb gekozen en mijn spullen heb geïnstalleerd.Chiang Mai14

Na mezelf wat te hebben opgefrist ben ik begonnen aan mijn verkenningsronde van de stad.De gehele middag heb ik rondgelopen door de oude stad van chiang mai waarbij ik meerdere tempels en winkeltjes heb bekeken. Chiang mai is na Bangkok de grootste stad van Thailand maar lijkt in niks op de hoofdstad.

In Chiang Mai is de sfeer veel relaxter, minder druk op straat, minder warm en de Thaise bewoners schreeuwen veel minder om je aandacht en geld.

Aan het eind van de middag ben ik even terug gegaan naar mijn hostel om lekker op het dakterras te liggen. In het hostel was het die dag rustig, op mijn kamer waren slechts 2 bedden bezet. Tegen een uur of vijf in de middag vond ik dat ik na anderhalve week reizen nu eindelijk wel een Thaise massage verdient had. Bij een van de tempels werden er massages aangeboden voor 150 Baht (3,75) wat ik er natuurlijk heel graag voor over had. Na een uurtje, enigszins gebroken na de massage en de nacht met weinig slaap in de trein heb ik mezelf teruggetrokken in mijn bed met een filmpje wat ik eerder had gedownload (PAN – best een aanrader!).

Chiang Mai60Op vrijdag ochtend heb ik allereerst een klein rondje gelopen door de stad en heb ik een ontbijtje gescoord. Terwijl ik rustig in een parkje mijn tosti heb gegeten heb ik gezocht op internet naar een geschikte garage om een scooter te huren. Een half uurtje later stond ik bij Mister Mechanic, waarvan ik voor 250 Baht een scootertje heb gehuurd met een verzekering erbij. Na 60baht benzine zat de tank vol ( een liter kost 22baht = 55cent) en kon ik op weg.

Eerder had ik al uitgezocht dat ik graag Don Suthep wilde bezoeken, dit is een Tempel op een berg net buiten de stad van waaruit je een super uitzicht zou moeten hebben. Via de navigatie op mijn telefoon kwam ik al snel op de route de bergen in uit. Tijdens de weg naar boven heb ik genoten van de wind, het uitzicht en de lekkere bochten die de weg onder me maakten. Na een klein uurtje was ik bij deChiang Mai33 tempel waar ik naar binnen ben gegaan om deze te bezichtigen. Dat je vanaf de tempel een super uitzicht ov
er de stad had was niet gelogen, Wauw wat kon je hier ver weg kijken! Echter was de tempel ook zeer druk waardoor ik er na een half uurtje wel weer een beetje klaar mee was.

De volgende bezienswaardigheid op mijn lijstje was minder cultureel maar had meer de Fun Factor. De Grand Canyon van Chiang Mai is een zand afgraving met stijlen randen waar men vanaf kan springen in het water. De weg naar beneden met de scooter was net zo heerlijk als omhoog, waarna ik na dwars door de stad te zijn gereden uiteindelijk bij de Canyon uit ben gekomen.

Bij de ingang van de Canyon ben ik in gesprek geraakt met Wouter en Patrick, twee kerels uit Rotterdam die elkaar 2 dagen eerder in Bangkok waren tegengekomen en hadden besloten naar Chiang Mai te rijden. De rest van de middag heb ik met deze heren doorgebracht al pratend, zwemmend en springend van de rand hebben we een hele gezellige middag gehad. Uiteindelijk hebben we nummers uitgewisseld om in de avond een biertje te gaan drinken.

 

DCIM100GOPRO

Aan het begin van de avond ben ik op mijn gemakje naar het hostel van de heren gewandeld waar we een biertje hebben gedronken en waarvan uit we zijn vertrokken om een hapje te eten. Het eten was met wat rijst, varkensvlees en een eitje niet heel uitgebreid maar het smaakten wel super. Na het eten wisten we niet goed wat we zouden gaan doen, waarbij we na het zien van een poster hebben besloten naar het thaiboksen te gaan. Voor 400Baht werden we met de TukTuk naar het boksen gebracht en mochten we naar binnen.

Op de vrijdag dat wij aanwezig waren zouden er 7 gevechten plaatsvinden. Om 21uur zou het beginnen en we waren net op tijd om het allemaal mee te maken. Allereerst werd er op een scherm de historie van het thaiboksen uit de doeken gedaan. Waarna om half 10 de show begon.

Chiang Mai93Het licht ging deels uit en als eerste verschenen er twee jongetjes van een jaar of 8 in de ring die helemaal als bokser waren aangekleed. We verwachten een show zoals het in Nederland ook gaat waarbij de kindjes de volwassenen begeleiden voor de wedstrijd. In Thailand werkt het net iets anders… hier kwamen we achter toen de jongetjes in de volgende 5 rondjes op elkaar insloegen en schopten alsof hun leven er van af hing. Shocking!

Uiteindelijk bestond het Thai boksen dus uit slechts een fatsoenlijk gevecht waarbij de rest werd opgevuld met jongens en meisjes in steeds oplopende leeftijden. Niet echt waar we voor gekomen waren natuurlijk. En na de tweede wedstrijd zijn we eigenlijk de interesse voor de ring verloren en hebben we gezellig zitten praten.

Rond 23uur was het wel welletjes en wilden wouter graag naar een plein toe waar alle backpackers volgens hem naar toe gingen om te stappen. Echter had hij geen idee waar het precies was waardoor we op goed geluk zijn aangelopen Chiang Mai100naar wat ons een logische richting leek. 20 minuten later hebben we toch maar een tuktuk chauffeur verzocht ons voor 50 baht naar een partyplace but NO BoomBoom te brengen. En 5 minuten later stonden we op het plein waar inderdaad alle backpackers ondertussen dronken leken te zijn. Aan een smalle straat waren alleen maar kroegen gevestigd die alle soorten muziek van hardrock tot dance leken te draaien waar overal een menigte half buiten stond te dansen en te drinken. Na ons eerste Bacotje kwam ook bij ons de sfeer er wel lekker in en liepen we om 12 uur richting een ander tentje waar het net wat drukker was voor de deur.

Iedereen leek op ongeveer hetzelfde moment naar het midden van het plein te lopen, waarna achter de menigte de roldeuren van de kroegen werden dichtgedaan. Na een vraag aan een engels meisje wat in de buurt stond bleek dat het stappen in chiang mai altijd maar tot 24uur duurt en dat dan alles dicht gaat. Dat was best even shit nu we net een beetje zin hadden om te stappen. Het engelse meisje waar ik mee in gesprek was wist echter ook geen andere plek en moest door om haar vriendin te zoeken. Na nog 3 minuten op het plein zijn we toen maar naar de straat gelopen om te oriënteren waar we ons bevonden en terug naar de hostels te gaan.

Bij de straat werd er vanachter uit een gedeelde Taxi hard: ‘’HELLOO HOLLAND!!’’ geroepen. Vanuit de klep kwam de hand van het engelse meisje omhoog wat onze richting in zwaaiden. De taxi begon echter al te rijden waardoor we snel moesten zijn. Na een klein sprintje, een sprongetje, even vasthouden en wat klimwerk wat eruit moet hebben gezien alsof we dat vaker hadden gedaan zaten we iets later ook alle drie achter in de taxi. Door het gebrek aan ruimte kwam er een meisje wat Caitlyn heten op mijn schoot zitten. Caitlin was de vriendin van het meisje wat ik eerder had gesproken en de meisjes bleken niet uit Engeland maar uit Australië te komen, kijk zo ontmoet je nog eens mensen…

Niet meer als 800 meter verder stopten de taxi en werd er van ons verwacht dat we uitstapten, wat we dan maar deden. Op dat moment stonden we weer voor een dichte kroeg. Er stopten meer taxi’s en tuktuks en blijkbaar hadden er verschillende mensen gehoopt dat deze kroeg nog wel open zou zijn geweest. Dit mocht echter niet zo zijn, waardoor we besloten maar even naar de 7eleven te gaan voor een tosti en dan toch door te gaan naar de hostels.

In de 7eleven raakten Patrick met een Nederlands meisje aan de praat toen we op onze tosti’s stonden te wachten. Niet echt mijn type persoon waardoor ik met mijn tosti naar buiten ben gelopen richting het water. Op het bankje bij het water kwam ik de twee Australische meisjes van een paar minuten eerder weer tegen waar ik mee heb zitten praten. Ook zei waren van plan om naar Pai te gaan, waardoor we de avond, na nog een tijd te hebben zitten kletsen afsloten met een: ‘’see you in pai’’.Chiang Mai114

De volgende ochtend hadden Patrick en Wouter een trekking geboekt en moest ik mijn scooter terug gaan brengen naar het verhuurbedrijf. Op de weg naar het verhuurbedrijf zag ik in het voorbijrijden een bekende lopen. En toen ik stopten bleek het inderdaad iemand te zijn die ik eerder had ontmoet. Langs de weg liep Luuk, die nog in Ko chang was gebleven toen ik 4 dagen eerder vertrok. Naast hem liep een Nederlands meisje wat Julia heten en wie hij had ontmoet in de nachttrein naar Chiang Mai. Nadat ze hadden uitgelegd waar ze sliepen ben ik door gereden om mijn scooter terug te brengen.

Op de terugweg richting mijn hostel kwam ik het duo weer tegen, en omdat ik toch weinig beters te doen had ben ik een stukje met hun meegelopen naar hun hostel. In de middag ben ik terug gelopen richting mijn hostel en heb ik nog een aantal tempels in de stad bekeken.

Tegen de avond ben ik richting het hostel van Lucas en Julia gelopen waar zei aan een tafel buiten zaten. Al snel nadat ik was gaan zitten kwam er een jongen bij zitten die een stok kaarten bij zich had en verschillende kaarttrucs kenden. Tot vervelends toe bleef Micha uit Zwitserland op verschillende manieren onze gekozen kaarten uit zijn stapel tevoorschijn toveren. Na een half uurtje was het tijd om te gaan eten en ook een chinees meisje sloot aan, en met het totale gezelschap zijn we gaan eten bij de north gate waar ik een dag eerder ook was geweest. Tijdens het eten heb ik voornamelijk met Micha zitten praten over zijn stad Chur en het skiën in de verschillende skigebieden die er in de omgeving te vinden zijn.

Chiang Mai119Rond negen uur was iedereen uitgegeten en bestonden er binnen het groepje andere voorkeuren om de avond in te vullen. Micha ging terug naar het hostel, de chinees (waarvan ik geen idee heb hoe ze heet) en Luuk waren van plan een avond markt te bezoeken. Julia en ikzelf waren meer in voor een biertje waardoor we samen naar het pleintje zijn gelopen om daar wat te drinken. De tijd die avond vloog voorbij en al snel was het weer middernacht waarbij iedereen de straat op werd gestuurd en de luiken van de kroegen dicht gingen. Hierna zijn we terug gegaan naar het hostel waar we de avond waren gestart, waar Luuk en de chinees nog wakker waren en zaten te praten. Na nog een biertje was het echter weer tijd om te gaan slapen.

Zondag ochtend had ik toen ik wakker werd een berichtje van Luuk of ik zin had om mee te gaan naar de grandcanyon. In de omgeving had ik weinig meer om te willen bezichtigen waardoor een middagje aan het water totaal geen slecht idee leek. Zo gezegd zo gedaan en rond 12uur was ik met Luuk, Micha en Julia op onze gehuurde scooters onderweg naar de Grandcanyon.

Halverwege de middag bleven Micha en Julia bij de Canyon terwijl Luuk en ikzelf wat gingen scooter rijden. Een route of doel was ons niet bekend waardoor we uiteindelijk een bijzonder mooie tocht door de bergen hebben gemaakt.

Op zondag avond worden alle straten rond mijn hostel afgesloten omdat er vanaf 16uur smiddags een grote markt word georganiseerd. Hierdoor werd het enigszins moeilijk om mijn scooter terug bij mijn hostel te krijgen, iets wat uiteindelijk wel is gelukt door met de scooter aan de hand naar mijn hostel te lopen.

De laatste avond in Chiang Mai heb ik mij geamuseerd door over de markt te lopen en niet te laat weer terug te gaan naar mijn hostel om nog even met het thuisfront te facetimen.

Vandaag is het maandag de 14de en momenteel zit ik samen met Wouter en Patrick in de bus naar Pai. Ik had deze tocht graag met de scooter willen maken maar het verhuurbedrijf waar ik een scooter had willen huren had helaas vandaag geen scooter vrij. Het mooie van dit bedrijf was het fijt dat ze twee verhuurlocaties hebben, een in Pai en een in Chiang Mai. Een service die ze bieden bij het huren van een scooter is de transport van je backpack van de ene naar de andere stad zodat je zonder de ballast de 135km zelf kan rijden.

Over 2 uur ongeveer zullen we aankomen bij ons hostel in Pai, benieuwd wat dit bergdorp mij gaat brengen…

Ayutthaya in 24 uur

Nadat de bus vanuit Ko Chang mij had afgezet op kho san Road ben ik opzoek gegaan naar het victory monument omdat volgens de lonely planet daar de minivans vertrekken. Op het eiland had ik al een offline kaart op mijn telefoon gezet dus gelukkig kon ik gemakkelijk opzoeken waar het was. Helaas met 7km een beetje ver om te lopen met mijn backpack. Met het idee, ik vind wel een tuktuk of taxi onderweg toch de navigatie aangezet en begonnen met lopen. Op Kho san Road was het druk als ussual en het duurde niet lang voordat ik werd aangesproken of ik een tuktuk nodig had.

Op het moment dat ik vroeg wat een ritje naar het monument zou kosten werd ik gek aangekeken, zelfs toen ik op mijn telefoon liet zien waar ik graag afgezet wilde worden leek de chauffeur het niet echt te begrijpen. Waarschijnlijk om van me af te zijn zei hij maar 300 Baht (8 euro). Het werkte wel, want ik ging echt geen 300 Baht betalen voor dat stukje. (inderdaad ik begin goed te wennen aan de lokale prijzen).

Aan het einde van de straat werd ik nog aangesproken door een motorchauffeur die me voor 150baht wel achterop wilde nemen op zijn motor. Echter vond ik het risico wat ik liep met mijn backpack en daypack op zo’n brommertje niet echt een super voorstel dus ben ik toch maar doorgelopen. Na een tijdje was ik het lopen toch wel redelijk beu, het was benauwd en ik sleur toch net teveel rotzooi met me mee om vrolijk door bangkok te gaan hiken. Gelukkig zag ik iets verder twee tuktuks in een zijstraatje staan. De tweede chauffeur was bereid me voor 100baht naar mijn bestemming te brengen.Ayattuya1

Mijn lonely plannet had het helemaal bij het goede eind dat inderdaad de minivans vertrokken vanaf het victory monument. Echter had ik niet verwacht dat hier zo ongeveer alle minivans met bestemmingen in heel Thailand zouden staan. Na veel vragen en doorgestuurd te worden, vond ik eindelijk het busje naar Ayuttaya.

Op de eerste rij kon ik nog net zitten maar met een backpack en daypack tussen je benen blijft er weinig ruimte over voor comfort. De reis van ongeveer 80 km koste wel maar 60 baht (1,5 euro) dus dat was weer een meevaller.

De minivans worden door de lokale bevolking als een soort deeltaxi gebruikt lijkt wel, regelmatig stapten er weer mensen uit en in. Wat in deze wel postitief was omdat na een half uurtje de heren naast mij uit de bus stapten en ik mijn tassen naast me kon zetten.

Rond negen uur s’avonds was ik in Ayuttaya waar ik gelukkig redelijk snel een kamer vond voor 350baht. S’avonds eigenlijk weinig meer ondernomen buiten het kopen van een zakje chips en een fles water bij het winkeltje op de hoek.

De volgende ochtend ging mijn wekker al weer om half 8, maar omdat ik het idee had dat ik in een week niet zo heerlijk had geslapen ben ik fijn een uurtje langer blijven liggen je bent niet voor niks solo aan het reizen.

Om 9:30uur was ik weer uitgecheckt uit het hotel waar gelukkig wel de mogelijkheid was om mijn backpack in een kamertje achter te laten zodat ik daar overdag geen last van zou hebben.Ayattuya9

Op de hoek van de straat zat een cafe wat ook fietsen verhuurden en voor 40 baht had ik tot zeven uur s’avonds een rijwiel tot mijn beschikking. Het was een simpel ding waarvan de versnellingen het niet deden en de remmen ook niet altijd deden waar ze voor gemaakt zijn maar het bracht me waar ik heen moest wat op dat moment het station was.

Helaas waren alle tweedeklas tickets voor de slaaptrein van ayuttaya naar chaing mai voor de komende dagen uitverkocht waardoor ik 1200 baht (30euro) heb uitgegeven aan een eersteklas slaapplaats in de trein van negen uur die avond.

Vanuit het station even een kleine tussenstop bij de 7eleven voor wat water en een tosti en toen door naar de tempels. In Ayuttaya liggen honderden tempels waarvan ik er graag een aantal wilde bezoeken. Op internet had ik een lijstje gevonden met de meest spraakmakende tempels dat ik wilde af te werken. Veel tempels liggen dicht op elkaar op een eiland, wat onderscheid tussen de verschillende en navigatie niet altijd ten goede komt. Tenslotte heb ik dan maar besloten gewoon random ergens binnen te stappen.Ayattuya36

Na het betalen van de 50Baht entree liep er toevallig net een groep met een engelse gids voorbij waarbij ik me aan heb gesloten. Deze meneer kon veel vertellen over de tempel waar we waren, echter het meest interessante wat hij vertelde was het volgende:
Tot 1957 was het niet illegaal om onderdelen van tempels mee naar huis te nemen. Door de vele tempels op Ayattuya was het toen voor veel boeddhisten interessant om een van de boeddha’s van de tempel mee te nemen naar huis zodat ze hun heilige hoekje konden voorzien van een beeld ( elke boeddhistische huis moet blijkbaar altijd een speciaal hoekje hebben ter eren van het geloof). Wanneer er buitenlandse bezoekers in ayuttaya kwamen werden ze vaak uitgenodigd op een traditioneel diner bij mensen thuis, met aansluitend een rondleiding door het huis en daarmee langs het heilige hoekje. Veel buitenlanders boden geld op de boeddha beelden uit de tempel, waardoor er toen er vorige eeuw een economische crisis in Thailand was, een handel in boeddha beelden uit de vele tempels ontstond. Dit is dus de reden dat er in al die honderden tempels waar normaal duizenden boeddha beelden zouden moeten staan maar zo weinig te vinden te zijn. Zover het stukje geschiedenis les… Ayattuya72

Ik heb de hele dag goed vermaakt met verschillende tempels, stukjes lopen en fietsen en een paar interessante
gesprekken wanneer ik koffie ging drinken of water ging kopen bij de 7eleven.

Door het ‘’dure’’ treinkaartje had ik besloten de dag wat rustig aan te doen met geld en wat meer back to basic zou gaan. Met die reden heb ik de hele dag mijn eten en drinken in de 7eleven gekocht wat me achteraf echt heel goed is bevallen. De 7eleven heeft meer tosti en brood smaken als ik kan onthouden, een koffie machine die bonenkoffie maalt en een tosti ijzer dat in 3 minuten een heerlijke tosti maakt.

 

Ayattuya85

Het back to basic kwam pas echt naar buiten toen ik om vijf uur in de avond wel een beetje klaar was met al die tempels en ik me bedacht dat ik wel vast naar het treinstation gaan. Bij mijn hotel heb ik mijn backpack opgehaald en zo ben ik met mijn backpack op mijn rug en mijn daypack op mijn buik naar het station gefietst. Bij het station heb ik mijn backpack in een stalling voor 10baht achtergelaten en ben terug gefietst om mijn fiets terug naar het verhuur bedrijf te brengen. Vanuit daar weer terug gelopen naar het station, wat een inspanningen allemaal…
Voor dat de trein met 30minuten vertraging het station van Ayuttaya binnen kwam rijden heb ik me vermaakt met wat werken en een serietje kijken.

De nachttrein naar Chiang Mai is me uiteindelijk zwaar tegengevallen, Een eerste klas coupe betekende niet veel meer als 2 ipv 4 bedden. Daarbij had ik het bovenste bed wat niet helemaal goed vast leek te zitten waardoor bij elke beweging van de trein mijn bed heen en weer schoof, en geloof me een Thaise trein beweegt veel!

Ayattuya104Na een nacht met weinig slaap, waarbij we om half 7 werden wakker gemaakt om onze bedden weer om te bouwen tot banken, reed rond half 9 de trein het station van Chaing Mai binnen…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dat was Ko Chang…

Dat was Ko Chang…

Vanuit Bangkok ben ik zaterdag ochtend naar ko chang vertrokken. Doordat het de verjaardag was van de koning, wat hier ook een soort Vaderdag is en dus iedereen op bezoek gaat bij familie, was het nogal druk op de weg. Uiteindelijk zijn we met 1 stop van 20 minuten zo’ n 9uur onderweg geweest over 350km.

Ko chang is het een na grootste eiland van Thailand en heeft een rondweg die niet rond is. De totale weg om het eiland van zo’n 60km sluit op 1,5 km na niet aan, erg grappig.ko chang ferry

De ferry, een soort oude veerboot zoals hij bij ons ook wordt gebruikt
deed er ongeveer een uurtje over om ons naar het eiland te brengen. Waar bij aankomst de taxi’s stonden
te wachten. Ik had nog nooit zo’n soort taxi’s gezien. Het waren een soort overdekte pick-up trucks met bankjes achterin de bak. Bovenop het dak zit een stalenrek waar de tassen op worden gegooid. Buiten deze taxi’s of een scooter is er voor een toerist geen vervoer mogelijk op het eiland.

In Bangkok hadden Anne en ik al vernomen dat we het beste naar lonely beach konden reizen omdat daar het meeste backpackers en betaalbare kamers zijn. Achterin dit soort taxi was toch wel een unieke rit. Ko Chang bestaat uit 3 of 4 bergtoppen met jungle welke enkel rond de weg die dicht langs de kust loopt is bebouwd. De weg heeft op sommige plekken meer weg van een achtbaan, bij meerdere bochten heb ik getwijfelde of mijn eigen auto thuis het leuk zou hebben gered.

We hebben met zo’n 12 man achter in de taxi gezeten, die steeds langs de weg stopten om er mensen uit te laten. Achterin de taxi zat een jongen die ook Nederlands was en waar Anne mee in gesprek is geraakt toen hij vroeg waar hij het beste uit kon stappen.

De jongen: Luuk, is na een wilde rit van zo’n 40 minuten mee uitgestapt op Lonely beach.

Bij het resort waar we uitstapten werd er meteen gevraagd of we een kamer nodig hadden, wat natuurlijk zo was. Dus wij zijn met die man meegelopen naar achter waar de huisjes stonden: een soort blokhut met een bed een kleine kast een ventilator en een apart douche hokje, voor 400baht per nacht (10 euro) geen slechte deal. Helaas had deze man nog maar een kamer vrij welke Anne nam en zijn Luuk en Ik door gaan zoeken naar een slaapplaats. Een stukje verder de weg op bij een smal bergweggetje stond weer een bord van een resort. Dit was helaas vol zo bleek, maar nog iets meer omhoog zou nog ruimte te zijn.

Een kleine Thai wachten ons op en liep ons de kamer zien, ongeveer eenzelfde inrichting als het huisje van Anne, echter stond dit totaal op palen, net als de rest van het resort. Ook hier bleek maar een kamer vrij te zijn en omdat geen van beide zin had om verder te zoeken besloten we het huisje van 500baht te delen.

In de gezamenlijke ruimte van het resort, eigenlijk niet meer als een grote houten tafel met twee banken en een TV zaten al een aantal mensen. De geur kwam me lichtelijk bekend voor en toen we gingen zitten en een biertje bestelden bleek dat ze allemaal zaten te blowen. ‘’waar ben ik nu toch weer terecht gekomen?’’ vraag ik me af, op de tafel staat een oude laptop die een speaker van lawaai (dead metal) voorziet. De mensen zijn allemaal aardig en betrekken ons in het gesprek. Er is een fransman, twee zweden, een fin, en een canadees aanwezig. Allemaal zijn ze aan het blowen en het totale tafereel laat het nogal apparte types lijken. Waardoor natuurlijk niet minder interessant.

Na een half uurtje toen het biertje op was zijn luuk en ik naar beneden gegaan om te eten met anne. Daar hebben we nog even gezellig gezeten. waarna anne terug naar haar huisje is gegaan en wij een klein rondje hebben gemaakt om te kijken wat er zoal te beleven viel in lonely beach. Door de verjaardag van de koning bleek dat nogal weinig te zijn.

Bij ons tijdens koningsdag lijkt het bier nooit op te kunnen, en hier mogen ze geen bier schenken… wat een verschil.

Terug in het resort waren de meeste mensen al naar bed, onder het genot van een biertje hebben we samen een potje zitten kaarten. Tijdens het kaarten kon ik het toch niet laten en vroeg of blowen niet illegaal was hier en of ze niet veel riskeerden. Het antwoord was wel komische: Ja het is illegaal en je kunt er echt een lange gevangenis straf voor krijgen, echter is de eigenaar van dit resort vroeger een politie man geweest en de commissaris is zijn beste vriend. Die komt hier zelfs regelmatig een biertje drinken dus we kunnen eigenlijk doen wat we willen hier. Ja zo kan het ook natuurlijk..

Net na middernacht ben ik naar het huisje gegaan omdat we met de Canadees hadden afgesproken de volgende dag om 8uur met scooters te gaan touren. Zo gezegd zo gedaan, zaten we de volgende morgen met zijn drieën: Luuk, Cristof en ikzelf te ontbijten terwijl onze scooters werden volgetankt.

Het scooter rijden was even wennen, maar door de 125cc had hij precies het juiste vermogen om ook de berghelling nog vlot op te kunnen. De tocht die in de auto zo onrustig en wild leek was nu ineens wel leuk om te rijden. De weg slingerde en kent super veel hoogteverschil maar op een scootertje, in de zon, tussen de palmbomen met een klein briesje is dat ineens niet zo erg meer. Ons resort lag aan de zuidwestkust van het eiland en we wilden naar de zuidoost kust toe, waardoor we dus de gehele weg zouden moeten afrijden.

waterval-ko-changNadat we de noordkant van het eiland na veel geslinger hadden bereikt en we doorreden naar de oostkant welke een stuk minder toeristische is, veranderde ook de weg ineens. Het was er een stuk minder heuvelachtig met veel minder bochten waardoor de snelheid wat omhoog kon en er nog meer kon worden genoten van het uitzicht. Halverwege de weg van noord naar zuid kwamen we weer een bordje waterval tegen waarbij we dit maal besloten deze te bezoeken. Na het parkeren van de scooters en een wandeling van 10 minuten kwamen we uit bij een kleine waterval.

Na wat zwemmen, ontspannen en rondkijken zijn we met onze scooters verder naar het zuiden gereden. Inderdaad houd hier de weg gewoon spontaan op. Bij dit doodlopend stuk weg stond aan het einde een bordje met de tekst: lonelybeach resort. Met een pijl naar links die een zandpad op wees.ko-chang-paradise

Aan het einde van het zandpad dat nog wat bochten maakten vonden we e
en aantal huisjes, een bar en een wit strand. Mijn eerste gedachte was: ‘’wauw! Hier zou ik ooit wel willen trouwen’’ Ik kan nu heel veel gaan benoemen om het te beschrijven maar ik denk dat de foto’s meer zeggen….
kochang-paradise2

Na een uurtje zwemmen, zonnen en relaxen was het tijd om terug te gaan rijden naar ons resort. Echter raakten ik de andere kwijt, waarbij ook terugrijden en roepen weinig zin bleken te hebben. De terugtocht heb ik dus alleen gereden. Wat ik achteraf helemaal niet erg heb gevonden. In mijn eentje was het nog chiller, de snelheid kon wat omhoog en ik kan lekker rijden zonder steeds in mijn spiegel op Luuk en Chrisof te hoeven letten.

Na een fijne rit, waarbij ik nog een omweg had gemaakt naar het olifantenresort en even was gestopt voor de lunch en de tijd had genomen om een duik voor de volgende dag te boeken kwam ik beide heren weer tegen op het resort. Luuk zijn band was lek gegaan en ze hadden wel iemand horen roepen maar niet kunnen plaatsen, ze waren in ieder geval samen op een scooter terug gekomen.

De rest van de middag heb ik lekker met mijn laptop en boek in een hangmat gelegen, en wanneer ik net de heuvel afloop om wat te gaan eten ontvang ik een appje van Anne of ik nog ging eten.. toevallig. Zondag avond samen met Anne wat gegeten en daarna naar het strand gelopen naar wat een feestje had moeten zijn. Het was echter nog vroeg dus rustig zitten met een biertje en wat rondkijken was voor nu een betere oplossing. Anne had smiddags op het strand twee Engelse dames ontmoet die we daar weer tegenkwam en we nog even gezellig hebben zitten kletsen.

Door het duiken de volgende dag kon ik het niet te laat maken waardoor ik rond 22uur afscheid nam en op tijd naar mijn bed ging.

Maandag ochtend om 8:30 stond ik weer klaar bij de duikschool om opgehaald te worden. Dit gebeurde in een zelfde soort taxi als waarmee ik ook in lonely beache was gekomen. Samen met een Duitser was ik de eerste die instapten, lang bleven we niet alleen, langs de route naar de haven zijn we op verschillende plaatsen gestopt om meer mensen in st laten stappen.

Eenmaal aangekomen bij de duikschool in de haven liep alles behoorlijk vlot, ik heb spullen gehuurd om mee te duiken welke in een kist naar de boot werden gebracht waarna ik ben voorgesteld aan mijn gids voor de dag die me mee heeft genomen naar een grote oude vissersboot waar het al redelijk druk was met duikers.

De groep op de boot was redelijk gemengd, er waren wat beginnende duikers en meer ervaren duikers variërend in leeftijd. Na een korte briefing vertrok de boot uit de haven waarna mijn gids me na een half uurtje verzocht mijn uitrusting op te bouwen en dan terug naar het bovendek wilde komen voor de duikbriefing. De spullen waar ik mee moest duiken waren redelijk oud maar ze leken het allemaal wel goed te doen. Op zo’n moment mis je toch wel je eigen set.

Tijdens de briefing van de duik werd mij en mijn buddy van de duik, aan wie ik gefaald heb mezelf voor te stellen, uitgelegd dat we op het wrak van de HTMS Chang zouden gaan duiken. Een oud US Navy ship wat in 2012 is laten zinken en op ongeveer 30M diepte licht.ko chang- diving wreck

Gelijk na de briefing zijn we ons gaan aankleden en niet veel later doken we onder om het wrak te bekijken. Het was wel echt een wrak duiken en doordat het er pas net lag nog helemaal in tact, echt een super ervaring om te doen.

Wel viel me op dat het water veel minder helder is als dat in andere warme bestemmingen als Egypte of zuid Spanje. Ook leek het wel of alle kleine broertjes en zusjes van de vissen in Egypte hier rond zwemmen. Er is een minder grote diversiteit aan vis en wat er wel te vinden is, is dan ook niet echt groot.

Na de duik heb ik terwijl andere groepjes les kregen of uitleg kregen al relaxend doorgebracht. Afwisselend

De tweede duik was zo ongeveer hetzelfde, alleen zonder het wrak dan natuurlijk. Er is wel een aanbod van koraal, maar de verhalen dat thailand redelijk kapot gedoken is geloof ik ook meteen. De grote waaier koralen met veel kleur ontbreken helaas.

Uiteindelijk heb ik wel een hele fijne duik dag gehad, onder water is er toch nog meer rust als daarboven. Het duiken met een vreemde set, zonder computer en vooral zonder mijn vertrouwde buddy maken het toch anders soms. Maar ook dat is wennen natuurlijk en zal ik bij volgende duiken meer los moeten laten.

Rond vijf uur was ik weer terug van mijn duikavontuur, goed moe ben ik op bed gaan liggen om mijn volgende stap in mijn reisplan uit te denken. Na even liggen, denken en lezen in mijn lonely plannet heb ik gebeld om een bus terug naar bangkok te boeken de volgende ochtend van waaruit ik door wil naar ayuttaya. Mijn laatste avond op het eiland heb ik, toch al vermoeid van het duiken, rustig aan doorgebracht. Na wat eten op lonely beach ben ik terug gegaan naar het resort en heb ik rustig liggen lezen.

Zo komt het dat ik dit momenteel schrijf terwijl ik in mijn bus terug naar bangkok zit, van waaruit ik ga proberen ineens door te reizen naar ayuttaya.

 

Hierover snel meer…

 

 

 

’’You a funny Guy! I see you last night with the sign’’

Op woensdag avond rond 20uur ben ik Koh San Road opgelopen, het was er druk als usual en op dat moment had ik een missie. Opzoek naar Anne die ergens op een terrasje zat. Halverwege de straat had ik haar gevonden, ze zat met een paar mannen, iedereen een handje en alle 4 de personen blijken Nederlanders te zijn.. Lekker makkelijk dus.

Ik ben erbij gaan zitten en heb een Chang besteld (het lokale bier), voor een groot biertje van 0,6liter betaal ik 100baht, een kleine 3 euro. Meteen raak ik in gesprek met Anne en een kerel die Rosarro heet, Rosarro is hier voor 3 dagen voor hij zaterdag doorvliegt naar Indonesië en Australië. Verder zitten ook Rob die net klaar is met reizen en donderdag terugvliegt, en Ben net beginnend aan het standaard rondje aan de tafel. We praten vooral over reizen en ik krijg een hoop Tips over hoe en wat.

Op de straat naast ons zijn ze een dj booth aan het opbouwen en Rossaro verteld dat we zo eigenlijk moeten verhuizen omdat hij de Dj nog kent van vorig jaar en hij echt heel goed kan draaien blijkbaar. Zo gezegd zo gedaan: inderdaad klinken de deephouse deuntjes best aardig. We nemen onze biertjes mee en verhuizen naar een tafeltje aan de straat bij de DJ. Regels over de drank of terrassen lijken niet te bestaan, we kunnen gewoon met onze biertjes bij de buren gaan zitten en niemand die er raar van opkijkt.

DutchCrew

We zitten gewoon op straat op inklapkrukjes aan inklaptafeltjes en bestellen biertjes die uit een soort grote vuilnisbakken met ijs komen. De Wc is het publieke toilet een stukje verder in de straat en de rest van de tafeltjes is nagenoeg leeg maar dat alles mag de pret niet drukken. We hebben het gezellig en de biertjes blijven in een goed tempo doorkomen. Naast en voor ons zijn de ‘’medewerkers’’ met borden en a-4tjes meer klanten naar de tafeltjes te lokken wat soms lukt. En daar was ineens de thaise Mick Jagger, tenminste daar deed hij mij aan denken. Deze meneer had Hippie kleren aan, lang haar en een groot geel bord met de tekst: laughing gas. Iets wat ik helemaal geweldig vond. Niet dat ik zo nodig dat spul moest hebben maar na een keer lief vragen mocht ik wel zijn bord lenen en zijn Rosarro en ik de straat op gegaan om mensen naar de plek te lokken waar wij stonden, en het mooie was: dat lukte nog ook. Ik heb het even volgehouden en ik ben toen weer doorgegaan met Changetjes drinken.

Rond 01uur lag ik in mijn hostel met wat chips en een fles water welke ik nog even had gekocht bij de 7eleven en ben ik heerlijk ingeslapen.

Donderdag ochtend werd ik om 10uur wekker van de wakker, deze had ik snachts gezet omdat we gezamenlijk zouden gaan ontbijten. Helaas was ik vergeten hoe laat dus heb ik wat appjes gestuurd maar kreeg geen reactie. Bij gebrek aan iets beters ben ik toen richting Kho san road gelopen. De biertjes van de dag ervoor hadden deze ochtend ook nog effect: mijn maag was een beetje van streek en er was een beetje hoofdpijn voelbaar. Neem het van mij aan dat Bangkok niet de ideale stad is om met een klein katertje rond te lopen. Op de web naar KSR werd er door de locals weer druk gekookt en het aanzicht van vissenstaarten die liggen te pruttelen in een pan, en bruin geworden stukken kip aan haken met bijhorende geuren werkten niet bepaald positief op mijn gesteldheid. Op KSR dan maar een bescheiden kopje koffie met twee stukjes toast met boter en Jam besteld en rusig zitten eten. Het verschil tussen het Koh san Road van vanacht en overdag is niet normaal. Nu was het relatief rustig en waren er niet super veel mensen op straat.

Toen ik na het eten terugliep en bijna de straat uit was, werd ik nageroepen: HEY MISTER!! Ik draai me om en zie een Thaise man naar me zwaaien, ik verwacht dat het weer een verkoper is en maak aanstalten om weer te door te lopen terwijl hij nogmaals zwaait en zegt: ‘’ You a funny Guy! I see you last night with the sign’’. Ik moet lachen en zwaai terug om vervolgens door te lopen naar mijn hostel.

Op de hoek van de straat bij mijn hostel zit een klein cafeetje, hier zitten op dat moment Rosarro, Anne en een kerel die ik niet ken en ik ga erbij zitten. De nog onbekende kerel blijkt Ryan te zijn, een man uit Londen met wie Rosarro zaterdag doorvliegt naar Indonesië. Ik raak met anne in gesprek over haar reisplannen en we besluiten samen door te gaan naar koh Chang een eiland in het zuidoosten van thailand bij de grens met cambodja. Vanuit waar ik waarschijnlijk weer terug zal gaan naar Bangkok en het Noorden, en zei de grens over gaat naar Cambodja.

Om 13:30 vertrek ik samen met Ryan en Rosarro naar KSR omdat ik daar heb afgesproken met Sanne en Inge, de twee meisjes van de heenreis naar Bangkok.

Samen met Ryan en Rosarro ben ik op KSR eerst wat nieuwe hempjes gaan kopen waarna hun zijn gaan lunchen en ik nog even wat heb gewandeld omdat de Sanne ondertussen had gesmst dat ze later zouden zijn. Toen dit wel heel lang duurden ben ik ook maar gaan lunchen waar die kerels al zaten. Dit heb ik netjes naar sanne gesmst en mijn beschrijving was schijnbaar duidelijk genoeg want een half uurtje en voor mij 4 loempia’s later kwam ze aanlopen.

Rosarro en Ryan gingen terug naar het hotel om aan het zwembad te liggen en ik heb gezellig met Sanne en Inge een biertje gedronken en naderhand nog wat door Bangkok gewandeld. Aan het einde van de middag hebben we afscheid genomen en ben ik terug gegaan naar mijn hostel waar ik mijn zwembroek aan heb gedaan. Aan het einde van de straat stond het hotel waar ryan en rosarro sliepen, en ze hadden me laten weten dat ik op de 8ste verdieping moest zijn voor het zwembad. Het mag natuurlijk eigenlijk niet maar het viel te proberen. Met mijn hart in mijn keel liep ik de lobbswimmingpooly in, fuck waar is de lift. Rechts zie ik een personeelsruimte en helemaal links zitten drie vrouwen in mantelpakjes aan de incheck balie. Een werpt me een blik toe maar er lijkt niks aan de hand te zijn want na 1 seconden gaat ze weer door met haar werk. Ik kalmeer wat. Aan de andere kant van de hal op een paar meter afstand spot ik de lift en de deur schuift na het drukken op het knopje meteen open. 1 minuut late
r sta ik na eerst langs de sportruimte te zijn gelopen bij het zwembad waar ryan en rosarro liggen te zonnen.
Deze middag was ik zo dom om met mijn GoPro(camera) met een open case eromheen in het zwembad te springen. Ik geloof niet dat ik ooit zo snel weer boven water was. Dus deze licht nu in een zak rijst en ik hoop dat hij het nog doet.

Anne is ook nog naar het zwembad gekomen en tot het begon te regenen rond 19uur hebben we lekker gelegen. S’avonds zijn we met zijn vieren gaan eten en zouden het rustig aandoen omdat iedereen toch wel een katertje had.

Bij het eten hebben we dan ook 2 biertjes gekocht en deze gedeeld, waarna we toch nog even khoa san road opgelopen zijn om te kijken of het wat was. Eerst even in een rooftop bar geweest waar de muziek veel te hard stond, waardoor we toch snel weer uitkwamen bij het ‘’barretje’’ van de avond ervoor. Na een paar biertjes kwam de sfeer er toch weer lekker in, en werden de biertjes vervangen door buckets met wodka cola en wodka redbull, iets wat ik toch ook wel kon waarderen. Ryan kocht voor ons allemaal armbandjes van touw waarop ik voor iedereen zo’n lachgas ballonnetje kocht maar werd opgelicht doordat ik niet genoeg geld terug kreeg, al ging het om 50 baht (1,5euro) ik was het er niet mee eens en de spanning steeg een beetje toen ik er tegen, naar wat leek de eigenaar te zijn, over begon. Op dat moment was het al na middernacht dus ik besloot het er bij te laten en ben richting mijn hostel gelopen.

Na een lange nacht werd ik vanochtend weer relatief fit wakker en had ditmaal met niemand afgesproken dus kon even lekker mijn eigen ding doen. Prioriteit was de rijst voor mijn GoPro en daarna een ontbijtje. De rijst was snel geregeld en toen ik bij het tentje aankwam waar ik wilde ontbijten bleek het drietal wat ik vannacht achter had gelaten er ook te zitten.

Anne, Ryan en Rosarro zagen er een stuk beroerder uit als ik en hadden het dan ook een stuk later gemaakt te hebben. Anne had in haar dronken bui zelfs een kleine tattoo laten zetten op haar enkel en Ryan wist niks meer van de nacht ervoor.

Na een fruit shake en toast met kaas ben ik samen met Anne opzoek gegaan naar een plaats waar we vervoer naar Koh Chang konden regelen. Niet dat dit lang zoeken is in een stad waar je doodgegooid wordt met boekingskantoortjes en toeristinformation points. Om de hoek kwamen we de eerste tegen waar we twee bus tickets hebben geboekt voor de bus van morgen ochtend (zaterdag) 07:50uur voor 400Baht per persoon.

Na het boeken van de tickets en even in mijn hostel te zijn geweest heb ik het trucje in de lobby van het hotel nog eens overgedaan en lag ik om 15uur weer lekker aan het zwembad waar ik me heb vermaakt met mijn tweedehands gekochte lonely planet.

rustigetenVandaag dus eigenlijk een heel rustig dagje waarop we vanavond nog een keer gezamenlijk hebben gegeten en waarna iedereen terug is gegaan om zijn of haar ding te doen, ik dus dit verhaal typen.

Mijn eerste dagen Bangkok zitten er op en ik moet zeggen dat ik wel weer toe ben aan iets nieuws, en dan ook uitkijk naar het eiland morgen…

 

 

”What the fack are you doing”

Als ik eindelijk een beetje ingedut ben wordt ik rond 5 uur wakker van een dronken kerel die de kamer binnenkomt en met veel kabaal zich uitkleed en in bed gaat liggen. Het is nogal een grote gast zie ik van onder mijn deken maar ik wil er niet teveel aandacht aan besteden en gebruik maken van mijn slaap nu het kan, het duurt dan ook niet lang voor ik weer indommel en verder kan slapen.

In de verte hoor ik water stromen en ik voel druppeltjes op mijn been…. HUH WHAT?? Ik schrik wakker en kijk naast mijn bed waar de dronken kerel van vannacht tegen mijn bed en half over mijn daypack heen staat te pissen. WHAT THE FACK ARE YOU DOING?? Roep ik en hij kijkt me even verstrooid aan terwijl hij even stopt met plassen. langer als 2 seconden duurt het niet alvorens hij zijn urine weer laat stromen. ‘is dit normaal ofzo?’’ vraag ik me af terwijl ik omhoog kom uit bed en die kerel die uit Pakistan lijkt te komen bij zijn schouder pak en met zijn hoofd tegen zijn eigen stapelbed aanduw. Hij verliest zijn evenwicht en stopt weer even met plassen.

Nu lijkt hij meer wakker te zijn en terwijl ik terug in bed ga liggen loopt hij de kamer uit en gaat hij richting de badkamers.

Terwijl ik terug in mijn bed zit neem ik de schade op, deze lijkt mee te vallen, fris is het echter niet natuurlijk. De rand van mijn bed is nat en er is een beetje op mijn hoeslaken gekomen. Gelukkig ten hoogte van mijn voeten. Mijn daypack is van buiten een beetje vochtig en mijn backpack heeft wat spettertjes meegekregen. Met de handdoek van de Pakistaan die aan zijn bed hing heb ik eerst de spettertjes op mijn backpack en mijn backpack opgedaan en deze daarna op de vloer gegooid om de rest van zijn urine op te nemen.

Mijn daypack heb ik iets grondiger gedaan door hem volledig uit te laden en er mee onder de douche te gaan staan en hem te drogen te hangen.

Wat een begin van de dag….

Mijn eerste volle dag in bangkok ben ik begonnen op khoa san road. Een straatje in bangkok eigenlijk totaal ingericht op backpackers en ook de straat waar de meeste hostels in de buurt te vinden zijn. Omdat ik relatief vroeg op ben is het nog rustig op straat. Allereerst heb ik de straat een keer op en neer gelopen voor ik bij een restaurantje ben gaan zitten om even te ontbijten en mijn eerste verhaal online te zetten.

Vanuit daar wordt het verhaal eigenlijk een beetje normaal. Ik ben op ondekkingstocht gegaan door Bangkok, waarbij het meteen opvalt hoeveel thaise mensen er vriendelijk naar je toekomen en een hand geven en je vervolgens heel veel tips geven waar je allemaal heen moet en vervolgens een tuktuk of taxi die toevallig iets verderop staat voor je willen roepen. Of hoeveel tuk tuk chaufeurs vragen of ze me voor 10baht oplopend tot 100 baht bangkok mogen laten zien, en je raar aankijken als zegt dat je graag loopt.

Dat laatste zinnetje heb ik de afgelopen 36 uur zo vaak gezegd dat ik er in ben gaan geloven. Uberhoubt is lopen in deze stad geweldig, ik verbaas me steeds weer over de dingen die ik tegen kom bijvoorbeeld hoeveel mensen er wel niet gewoon op straat liggen te slapen, of slapen achter hun voedselkarretje. Als ik een steegje in loop en afwijk van de grote straten hoe vies deze zijn, maar ook hoeveel handel er hier nog plaatsvind. En het aantal voedselstalletjes dat je sowieso tegenkomt. Ik ben er ondertussen van overtuigd dat niemand in Thailand thuis kookt maar gewoon wat op straat eet. Nooit dat deze kraampjes allemaal kunnen bestaan vanuit het toerisme.

Vanuit Khao san Rd ben ik zuidelijk gelopen tot aan de oever waar ik heb geluncht en vanuit daar ben ik al zigzaggend terug gelopen. Tijdens de lunch nog een hele tijd zitten praten met een jongen uit Engeland die ook aan het reizen was.

Ik ben blijkbaar op het goede moment in Bangkok wist je dat: ‘’Sinterklaas op dezelfde dag jarig is als de Thaise koning??’’ nou? Ik ook niet! Maar in ieder geval is het hier op 5 december ook een groot feest wat ze nu door heel de stad aan het voorbereiden zijn. Overal staan bloemen langs de weg en hangen er lichtjes. Het laat me wel een beetje afvragen of Bangkok in deze tijd van het jaar nu anders is als anders.. Dus een mooie reden om hier terug te komen om en het verschil te ervaren lijkt me.

Rond 17uur voelde ik echt dat ik slecht geslapen had de nacht ervoor en besloot daarom even terug te gaan naar mijn hostel. Daar heb ik even gedoucht en ben ik terug gegaan naar khoa san Rd om te eten. Hier heb ik mijn eerste bord Pat thai, of hoe je het schijft op. Meteen mijn eerste hemptje gekocht en nog even gaan zitten met een biertje. Een tafel verder zaten wat chinezen waar ik mee aan de praat raakten welke vroegen of ik mee ging drinken. Maar ik had aan mijn papa en mama beloofd dat ik verstandig zou zijn, en omdat ik echt al gesloopt was heb ik vriendelijk bedankt en ben ik naar mijn bed gegaan. om 22uur ging bij mij als eerste op de kamer het licht uit.

Na een goede 12uur slaap met weinig onderbrekingen nog mensen die het nodig vonden over me heen te pissen werd ik deze ochtend super lekker wakker. Rustig opgestart en vandaag weer rond gelopen. Buiten de toeristische attracties zoals verschillende Boeddha’s heb ik al veel van Bangkok gezien. Die attracties komen denk ik nog wel. Ik meet vanavond met Anne, een meisje wat ik heb leren kennen in NL wat ook naar Bangkok ging. Ik verwacht met haar even te levelen wat zei wil doen en/of verwacht en dan even kijken of ik Of met haar wat ga doen, of morgen een busreis richting Phi phi pak en ga chillen op een eiland.

Momenteel zit ik weer bij hetzelfde café op khoa san Rd mijn verhaal te doen en een biertje te drinken.

Het rest me te zeggen hoe veilig ik me hier voel, elk steegje lachen de mensen nog steeds.

We keep in Touch…