Ho Chi Minh

Op de ochtend van ons vertrek naar Ho Chi Minh liep de wekker al weer vroeg af. De ochtend ervoor hadden we bij het busstation plaatsen in een bus gereserveerd voor de bus van half negen en we zouden drie kwartier van te voren worden opgehaald.

Aan de overkant van ons hotel zat een bakkerij die om zeven uur in de ochtend open zou moeten gaan. Onze tassen waren gepakt, we hadden gedoucht en zo stonden we dus fris en fruitig om zeven uur voor de deur van de bakkerij. Helaas bleek deze nog niet open.

Na een minuut of tien kwam er een jongen het terras van de bakkerij opgelopen en begon zich in heel slecht Engels te verontschuldigen en vroeg ons vast te gaan zitten. Nadat wij koffie en een omelet hadden besteld is de jongen snel begonnen met het klaarzetten van de overige tafels en stoelen. Terwijl hij bezig was kreeg hij hulp van een andere kerel die ook net aan kwam lopen maar meteen weer weg kon om, zo bleek later, voor ons broodjes te kopen.

Vanaf het terras waar we zaten konden we de voorkant van ons hotel goed in de gaten houden en al om iets voor half dacht mama een busje voor het hotel te zien staan. We hebben dus maar snel onze broodjes opgegeten, mama is gaan betalen bij het hotel, ik bij de bakkerij waar we zaten en papa is vast de spullen gaan halen. Nu was ik er niet bij daar ik aan het betalen was maar blijkbaar was het busje net voordat papa en mama aan kwamen lopen weg gereden en had gebaart zo terug te zijn.

We troffen elkaar weer in de lobby van het hotel en met de tassen aan onze voeten en alle schulden betaald waren we klaar om te gaan. Het busje verscheen, de tassen verdwenen achterin en na het ophalen van nog wat mensen waren we mooi op tijd op het busstation.

Nadat we nog even hadden gewacht was onze bus blijkbaar klaar om te gaan en werd ons bus nummer met bestemming Ho Chi Minh omgeroepen en konden we “aan boord’.

Doordat we zo laat waren met het boeken van onze plaatsen hadden we, althans volgens het internet, de minst fijne plaatsen van de bus: op de tweede etage achterin. Zo liepen we dus tussen de rijen stapelbedden door naar achteren waar bovenin 5 bedden naast elkaar waren. Er lagen al twee Vietnamezen aan de rechterkant en met ons erbij was het nou niet bepaald meer een ruime bedoeling achterin de bus. Een voordeel: bij het schudden of helle van de bus zou er met ons niets gebeuren, we lagen muurvast.

Vanuit het busstation zou het een uur of acht rijden zijn naar Saigon en we zouden onderweg nog twee keer stoppen om mensen op te halen. Omdat de bus nu dus nog niet vol was vond papa een plaatsje op een rij voor ons waardoor wij wat meer ruimte kregen. Hij heeft geluk gehad, net die plaats was blijkbaar niet geboekt want hij is de gehele reis daar kunnen blijven liggen zonder dat iemand zich heeft gemeld omdat hij op die persoon zijn plaats zou liggen.HoChiMing130

Door het internet en het aanzien van de bussen terwijl wij aan het motorrijden waren een paar dagen eerder waren we een beetje bang voor wat ons zou gebeuren maar alles viel uiteindelijk heel erg goed mee. Natuurlijk bewoog de bus wel wat, en wordt er veel roekelozer gereden als dat iemand met een beetje gezond verstand fijn zou vinden maar toch goed te doen.

Rond vier uur in de middag kwam het irritante ventje wat onze gastheer was vertellen dat we er bijna waren. Daarna kwam hij echter nog drie keer terug om dit te herhalen en met elke keer gebaarden hij heviger. Sorry kerel, ik moet ff mijn spullen inpakken en naar buiten klimmen. Waarom hij zo’n haast had bleek wel toen we stopten. Midden in Saigon, aan de zijkant van een drukke weg werd de bus stilgezet en voor we goed en wel buiten stonden waren alle tassen al op de weg geschoven en nog voor we onze tassen vast hadden was de bus al weer vertrokken.

Aangezien niemand van ons een idee had waar we heen zouden moeten zijn we de eerste straat die er iets wat gezellig uit zag maar in gelopen om te kijken of er een mogelijkheid was om ergens te overnachten. We zijn zigzaggend van hotel naar hotel door de straat gelopen en de prijs waar we zo ongeveer op uit kwamen zou zo’n 26 tot 30 euro zijn voor een driepersoons kamer. Zoals ondertussen waarschijnlijk bekend was dit dus boven budget. We zijn daarom bij een restaurantje gaan zitten, Wi-Fi code gevraagd en met zijn drieën online om te zoeken naar hotels in de omgeving.

Tijdens het bekijken van de hotels dronken we een lekker biertje en toen het vinden van een beter betaalbare kamer moeilijk bleek vroegen papa en mama of ik toch niet even wilde gaan kijken bij een van de hotels in de straat waar zij waren geweest.

De mevrouw achter de receptie nam me toen ik vroeg of ik de kamer mocht zien mee naar de 5de etage en deed de deur voor me open. Nu hadden papa en mama al gezegd dat de kamer 26 dollar zou moeten kosten, maar ik wilde toch proberen wat van de prijs af te krijgen. Ik ging met de vrouw in gesprek en omdat ze natuurlijk niet wist dat een half uur geleden mijn ouders al waren geweest begon de prijs van de kamer op 28 dollar, dit ging zoals bekend al snel naar beneden naar 26 dollar maar toen ik aangaf dat dit nog wel hoog was gebeurde er weinig. Uiteindelijk zakte de mevrouw nog naar 25 dollar. Ik gaf aan dat dit niet gemakkelijk door 3 te delen zou zijn en dat ik voor 24 dollar de kamer zou willen huren. Dit was onmogelijk voor haar, en aangezien ik vond dat ik een goed voorstel deed liep ik dan ook tien minuten nadat ik was vertrokken weer terug het terras op en gaf aan dat het hem niet ging worden.

Ondertussen had papa op booking.com al wel een ander hotel gevonden wat niet zover lopen zou zijn. En aangezien het in Ho Chi Minh +30 graden was had het ook niet veel verder als de paar honderd meter moeten zijn. We liepen door een labyrint van kleine steegjes en kwamen, toen we eigenlijk dachten verdwaald te zijn, uit op de straat waar het hotel te vinden was.

We namen een kamer in het hotel en met 18 dollar per nacht was het dan wel beter te betalen maar het was ook een stuk minder fijn, ruim, schoon en gezellig. De bedden waren hard, stonden dicht op elkaar en er hing een wat muffe geur in de kamer. En de kamer bevond zich op de derde etage, wat zonder lift wat minder fijn was voor mama haar knieën. Als we er nog zin in hadden gehad hadden we waarschijnlijk nog wel doorgezocht maar aangezien we moe waren en geen zin hadden verder te zoeken pakten we onze tassen uit en maakten we ons gereed om de stad te verkennen.

Tegen de tijd dat we de straat op liepen was het al donker en omdat we niet echt hadden geluncht was een maaltijd best wel welkom. Om de hoek van ons hotel, in een drukke toeristische straat vonden we al heel snel een Indische restaurant waar we op mijn verzoek plaatsnamen om te eten. Na het eten hebben we aan de overkant van de straat bij een boekingskantoortje een tour geboekt naar de Củ Chi tunnels voor de volgende dag en zijn daarna de straat verder in gelopen om te kijken of er nog iets te beleven viel. De straat, was druk en heel toeristische maar verder weinig speciaal. (een beetje de Khao San Rd. Van Ho Chi Minh denk ik). Op de terugweg kwamen we in een zijstraat een massage salon tegen waarbij Mama en ik besloten een massage te nemen en papa die hier geen zin in had zelf een rondje zou gaan lopen.

De massage was weinig speciaal, ik heb niet het idee dat het meisje wat de massage gaf ooit enige opleiding had gehad en doordat de massage tafel zo oud was lag hij ook minder comfortabel als ik had gehoopt. Na het uur voelde ik me toch wel iets ontspannen maar hoe de afronding was voelde voor mij minder fijn. Na de massage kregen we een formulier onder onze neus met daarop de vraag hoe het was, onze naam, handtekening en Tip. Nu hou ik er niet van als er wordt gevraagd om een fooi en dus liet ik deze leeg. Meteen begon het meisje dat ze alleen werkte voor de fooi en of ik echt niks wilde geven. Op het formulier stonden meerdere namen en ik zag fooien van 4 tot 6 euro staan ( wat ik een beetje grof vind op een massage van 6 euro) dus ik vulde uiteindelijk toch maar 1,5 euro in. Ook dit was niet genoeg en ze vroeg “bit higher?”. Sorry maar toen had ik het gehad. Ik stond op, liep naar beneden, betaalden wat ik schuldig was voor mama en mij (inclusief de 3 euro fooi) en liep door naar buiten waar papa al stond te wachten.

Terwijl we terug liepen naar ons hotel vertelden papa dat hij had rondgelopen door de steegjes, en even in een parkje had gezeten. Toen we terug op de hotel kamer waren hebben we onze was verzameld om die te laten wassen, hebben papa en ik nog een biertje gedronken en zijn toen gaan slapen omdat de volgende dag de wekker alweer vroeg zou gaan.

Na een klein ontbijt aan de overkant van het hotel werden we om tien voor half negen met een minibusje opgehaald vanaf het boekingskantoortje. De ongeveer 70 kilometer werd in een kleine twee uur afgelegd. Onderweg werd er nog gestopt bij een werkplaats waar gehandicapten slachtoffers van het gifgas wat in de oorlog veel werd gebruikt bezig waren om allerhande kunstwerken te maken die we uiteindelijk natuurlijk ook hadden kunnen kopen.

Op de parkeerplaats bij de tunnels stonden al veel bussen en auto’s dus we hadden we het binnen erg druk verwacht. We werden na een plaspauze naar het terrein waarop de tunnels te vinden zouden zijn geleid en hier leek de drukte heel goed mee te vallen. We begaven ons midden in een stuk jungle waar verschillende routes waren uitgezet zodat de mensen massa goed werd verspreid over het gebied.

CiChuTunnels11De tour door het gebied duurden zo’n drie uur en binnen deze tijd hebben we een redelijk goed idee gekregen hoe er door de vietcong werd geleefd tijdens de vietnam oorlog. De bevolking was tijdens de franse bezetting al begonnen met het uitgraven van tunnels en hadden in de loop van 30 jaar dus een groot gangenstelsel met verschillende kamers, keukens, valstrikken en wapenkamers gegraven. Dit alles werd met de hand gedaan en heel onopvallend zodat de Amerikanen niet zouden weten waar ze zich bevonden. Opvallend was de vindingrijkheid waarmee ze de dingen voor elkaar kregen. Van de restanten van Amerikaanse bommen ( bijvoorbeeld hulzen van granaten) werden nieuwe wapens gemaakt, van de banden van een Amerikaanse truck werden schoenen gemaakt en het hele bos werd bezaaid met vallen gemaakt van bamboe. Alles simpel maar effectief.
Gedurende de tour werd ook de mogelijkheid geboden om zelf een kijkje te nemen in de tunnels. Allereerst door jezelf te laten zakken in een van de ingangen (het paste maar net) en daarna nog door zelf een stuk door de tunnels te kruipen. Terwijl papa en mama boven wachten (achteraf een zeer verstandige keuze) ben ik met een deel van de groep de tunnels ingegaan om een stuk af te leggen. Man man man wat was het klein. Ik kon op sommige stukken nog net lopen als ik heel ver bukten maar het grootste gedeelte moest ik op mijn hurken of kruipend afleggen. En dan te bedenken dat deze voorbeeld tunnels al groter waren gemaakt en de Vietnamezen hier tijdens de oorlog bijna door heen konden rennen: respect.CiChuTunnels47

Ik heb de maximale lengte van 100 meter gehaald maar ik was bek af toen ik weer boven kwam. Naast dat het lopen al super veel moeite koste was het in de tunnels ook nog een super warm.

Mijn wens om nu eens met een echt wapen te schieten is deze middag ook in vervulling gegaan. Ik wist al dat het bij de tunnels mogelijk zou zijn om met een AK47 te schieten maar toen ik de keuze kreeg ben ik toch voor de M30 gegaan. Er dienden minimaal 10 kogels te worden aangeschaft (12 euro) die door een meneer in het geweer dat nog op een truck gemonteerd zat werden geladen. Camera aan? Klaar? Actie? De eerste schoten waren bizar, wat een kracht zat er achter dat wapen. Richten kan alleen tijdens het schieten en de laatste kogels raken nog doel ook. Achteraf totaal niet belangrijk natuurlijk want het ging om de ervaring en die was gaaf!
Nadat de minibus ons weer had afgezet bij het boekingskantoortje zijn we terug gegaan naar het hotel omdat Mama aan gaf dat ze zich niet zo lekker voelde en even wilde liggen. Nu is even op bed liggen nooit echt erg en dus hielden papa en mama een klein middag dutje terwijl ik het filmpje van het motorrijden in elkaar zetten.

Een uurtje later zijn Papa en ik een stuk door de stad gaan lopen om te kijken of we misschien een hotel konden vinden waar we de laatste twee nachten zouden kunnen slapen. Op internet hadden we een hotel gevonden een wijk verderop en dit gaf ons een mooi doel voor onze wandeling. Het hotel bleek echter slecht vindbaar doordat het totaal geen borden of kenmerken buiten had hangen maar het was wel “beter” als het hotel waar we momenteel verbleven. We hebben de kamers bekeken en zijn toen op ons gemak terug gelopen richting de drukkere wijk waar we nu sliepen.

In de drukke straat om de hoek bij het hotel vonden we een restaurant/bar met een dakterras waar we aan de rand van het dak plaatsnamen, een biertje bestelden en gezellig kletsten. Nadat het biertje, en de portie doppinda’s die we erbij hadden gekregen, op waren was ondertussen donker en hadden papa en ik beide wel trek gekregen in avond eten. Daarom zijn we maar even bij mama gaan vragen of ze mee wilde, wat niet zo was, en zijn toen doorgelopen naar de Indiër waar we de dag ervoor goed hadden gegeten. Toen het eten zo goed als op was kwam mama toch nog even bij ons zitten en gaf aan dat ze geen honger had maar wel wat wilde drinken. Dus beklommen we samen de trappen naar het dakterras waar we eerder hadden gezeten en namen weer plaats, helaas dit keer aan een andere tafel die niet op de straat uitkeek.

De volgende morgen hebben we geprobeerd uit te slapen, iets wat door het ritme van vroeg opstaan de dagen ervoor toch moeilijker was als gehoopt. Nadat we iets na negenen allemaal wakker waren zijn we begonnen onze backpacks weer in te pakken. Vandaag hadden we weinig gepland maar we wilden in ieder geval wel van hotel veranderen om de laatste dagen in Vietnam toch nog iets comfortabeler door te brengen.

Om half 10 ging de telefoon.. Hmm dat is gek.. maar papa neemt op. Hij bevestigd wat en legt de hoorn weer neer. Het was de receptie, die even belden of we vandaag wel wilde betalen.. Ehm ja wat anders? Prima dat ze willen dat we betalen, logische ook. Alleen om hier voor te bellen om half tien was een beetje overdreven.

We zijn toen we klaar waren met onze backpacks naar beneden gelopen, hebben zoals verzocht betaald en meteen uitgecheckt. De tassen hebben we nog een half uurtje in de lobby achtergelaten terwijl wij een ontbijtje genoten bij het tentje aan de overkant van de straat. En we zijn toen via aan andere route door het labyrint weer terug gelopen naar het hotel waar ik eerder de kamer had bekeken.

Onderweg kwamen we nog een brillen verkoper tegen, de zoveelste terwijl we in Ho Chi Minh waren, waar we dit keer wel bekeken wat de man zoal in de verkoop had. Papa en ik scoorden beide een bril en gingen verder op weg. Verderop werden we weer aangesproken door een brillen verkoper. Mama en ik met beide een zonnebril op, papa zelfs met twee, keken de man nogal raar aan. Dude je ziet toch dat we nou niet bepaald brillen nodig hebben? Dit krijgt de man dan toch ook wel door en laat ons iets anders zien: een soort simpele zippo’s. Een ijzeren doosje met brandstof met een strijkstrook om hem aan te steken. Niet bijzonder speciaal. Maar doordat de kaart van Vietnam er in gegraveerd staat toch een leuk souvenir. De dingetjes moesten 6 euro per stuk kosten en 2 voor 8. Uiteindelijk kochten we er 5 voor 12 en waarschijnlijk betaalden we hiermee nog veel te veel.

Terwijl ik afrekenden en papa de dingetjes in zijn tas stopten viel mijn oog op een kerel die net de supermarkt uit liep. Ik liep naar hem toe en keek hem aan. En ja hoor, hoe toevallig: Micha de Zwitser. Micha was ik eerder al tegen gekomen in Chiang Mai, Pai, Luang Prabang en Vang Vieng en nu stond hij weer voor mijn neus. We raakten even in gesprek, ik stelde hem voor aan papa en mama waarna hij vertelden dat hij tijdelijk werkten bij een bar in de buurt. We kletsen nog even en namen afscheid, waarbij ik me afvroeg waar ik deze kerel weer tegen ga komen.

Aangekomen bij het hotel was de dame achter de receptie iets wat overbluft toen ik vroeg of de kamer van 25 dollar voor 3 personen op de 5de etage nog vrij was. Dit was een andere mevrouw als de vorige keer en we had natuurlijk hoger willen beginnen maar ze keek even achter haar balie en stemde toen in.

De kamer was zoals hij eerder al was geweest, netjes, iets ruimer en door de hoogte kwam er ook wat frisse lucht naar binnen als de raam open stond. Hij was dan wel wat duurder maar ach, het was maar voor de laatste twee nachtjes.HoChiMing7

Nadat we onze spullen weer hadden uitgestald op de kamer zijn we met de lift terug naar beneden gegaan en de stad
ingelopen. In de Lonely Planet had papa een looproute Ho Chi Minh van drie uur gevonden en aangezien deze in Hanoi prima bevallen was besloten we deze als leidraad te nemen. De eerste stop van de tocht was een grote overdekte markt. In de tweede rij vond ik eindelijk de witte T-shirtjes die op mijn paklijst voor het klooster stonden en hierna liepen we snel een rondje door de hal. Toen Papa en ik dachten dat we bijna klaar waren maakten mama de opmerking: “nu heb ik geen overzicht meer, normaal doe ik dit soort dingen Rij voor rij.

De volgende twee en een half uur hebben we dus doorgebracht binnen in de overdekte markt waar eigenlijk zo’n beetje alle toeristische troep die je je kunt bedenken wel werd verkocht.

Na de markt hebben we de loop route niet echt meer opgepakt. We zijn doorgelopen tot een grote wolkenkrabber die we s’ avonds al een aantal keer hadden zien staan, hebben bij een restaurantje in die buurt gegeten en zijn toen omgedraaid richting het hotel. In de ochtend hadden we de balans opgemaakt en al het geld bij elkaar gelegd om te kijken hoeveel we nog zouden moeten pinnen. Maar door de lunch, souvenirs op de markt, cadeautje voor Lize, lader voor mijn GoPro, zonnebrillen etc. was het hard gegaan waardoor ik nu zeker nog moest pinnen.

HoChiMing10S’ avonds hebben we bij het boekingskantoortje waar we de Cu Chi tunnels hadden geboekt een tour naar de Mekong delta voor de volgende morgen gereserveerd en zijn daarna een hapje gaan eten en een biertje gaan drinken bij de Rooftop-bar die eerder zo goed bevallen was.

Oud en vertrouwd ging de wekker weer voor zeven uur, en rond half acht zaten we aan het ontbijt bij het restaurantje tegenover het hotel waar we tot die nacht hadden geslapen. We bestelden onze omeletjes en kopjes koffie en nadat deze op waren was het tijd ons te melden bij het boekingskantoor voor de Mekong. De mevrouw van het boekingskantoor was zo vriendelijk voor mij nog even mijn vliegticket en E-visum papier uit te printen voor Myanmar en om iets over acht kwam er een mevrouw het kantoor in lopen die ons verzocht mee te gaan.

Aan het eind van de straat wachten er een grote blauwe bus waar ik voorin plaatsnam en die ons in zo’n twee uur naar de Mekong delta reed. De bus hielt halt bij een gebouw aan het water waar de boten al op ons lagen te wachten. De boot, vergelijkbaar met een kleine Slowboat zoals ik die eerder heb genomen, werd gevuld met de mensen uit onze bus en binnen een minuut of tien waren we aan de overkant van het water bij het eerste eiland.HoChiMing17

Nadat we van de boot waren gestapt en een stukje hadden gelopen werden we in een soort restaurantje ontvangen. Hier namen we plaats aan een tafel en terwijl wij allemaal net zaten kwam onze gids ondertussen met een honingraad vol bijen aanlopen. Op dit eiland werden er bijen gehouden en honing verzameld. Nadat de gids weer weg was kregen we alle een kopje honing thee en werden we voorzien van wat lekkers voor erbij. Terwijl wij genoten van onze thee kwam er een vrouw langs met spullen om te verkopen, waaronder honing en een soort rijstwijn. Nu hadden wij eerst niet door wat het was en daardoor we mochten proeven. De honing en rijstwijn werden gemixt tot een zoete borrel en proost! Niets is te gek, op dinsdag ochtend om half elf je eerste borrel drinken, moet kunnen.

Mama leek het goedje lekker te vinden, en kocht van de vrouw een flesje rijstwijn en twee flesjes honing. Een voor haar, en een voor mij om mee te nemen naar het klooster.

HoChiMing64Toen de thee en borrel goed en wel op was werden we verzocht mee te lopen naar de andere kant van het restaurant, dit deden we. Papa liep iets voorop en toen het kringetje zich om de gids sloot deed hij een stapje terug. De gids stond in het midden van de groep met een grote slang. Hij heeft de naam wel gezegd maar ben ik weer vergeten. Hij liet het beestje zien en vroeg toen wie hem om zijn nek wilde, dit wilde ik wel. De laatste keer dat ik een slang om mijn nek heb gehad zal bij de oliemeulen zijn geweest met een kinderfeestje een jaar of 15 geleden dus ik vond het wel tijd deze ervaring eens te vernieuwen. Ik kreeg de grote slang om mijn nek en verbaasde mij over het gewicht van het beestje. Verder niet heel bijzonder: koud, iets wat glibberig en je kon de kracht in zijn lichaam goed voelen.

Nadat de slang was doorgegeven binnen de groep en er de nodige foto’s waren gemaakt ging onze gids ons voor terug naar de boot.HoChiMing81

Het volgende eiland was het kokosnoot eiland. Meteen nadat we aan wal waren gegaan begon de gids met uitleggen hoe de kokosmelk en het vruchtvlees werden geperst, gemaald verhit en afgekoeld om er verschillende producten van te maken. De kokossnoepjes die er werden gemaakt konden we proeven en hebben we naderhand ook een doosje gekocht. Wat erg opviel was de manier hoe de snoepjes werden gemaakt, er werd weliswaar gebruik gemaakt van een aantal basis apparaten maar het grootste gedeelte van het productie proces was gewoon handwerk. Tot het invouwen van de snoepjes in papier toe. ( als ik dat toch de hele dag zou moeten doen, zou ik na een uur al gek worden).

Vanuit de kokosproducten fabriek werden we meegenomen naar een volgend restaurantje. Hier namen we weer plaats en kregen we wat fruit voor onze neus, dat we op aten terwijl de lokale bevolking “traditionele liederen” zongen (if you happy and you know it…)

HoChiMing26Gelukkig duurden het zingen niet zo lang (erg goed klonk het niet) en werden we al snel weer door onze gids meegenomen om verder te gaan met de tour. Tijdens het fruit hapje waren we met mensen van onze tafel in gesprek geraakt en toen we stonden te wachten om aan boord te gaan van een aantal kleine bootjes kwam er te spraken dat het oudere echtpaar een zeiljacht in Maleisië hadden liggen, een gemakkelijk onderwerp voor ons allen.

Op basis van de volgorde in de rij moesten er steeds vier mensen in de kleine bootjes stappen, zo kwam het dus dat mama en ik in een andere boot terecht kwamen als papa. We gingen zitten, de vrouwen die de boot bestuurden zetten af met hun peddels en weg waren we.

De tocht door de smalle, modderachtige rivier was heel erg mooi. En HoChiMing31afgezien van de bestuurders van de tegemoet komende lege boten die steeds om: “tip tip” vroegen, ook heel rustgevend. De tocht liep dwars door de jungle terug naar de rivier waar we werden afgezet bij de grote boot waar we mee gekomen waren. Ik gaf een van de bestuurders bij het uitstappen een kleine fooi, aan haar gezicht te zien was het weer niet genoeg, en we zo gingen we weer terug aan boord van de grote boot. We waren de laatste van de groep en dus kon de boot meteen vertrekken.

Al na een paar minuten meerde de boot aan bij het laatste eiland van de dag en tevens de plaats waar we zouden lunchen. Onze ginds nam ons vanaf de boot mee naar het restaurant en daar werden wij drieën apart genomen van de rest van de groep en aan een tafel geplaats. Daarna nog eens verplaatst naar weer een andere tafel waar twee Vietnamese mannen aan zaten met als reden dat ook zei een VIP lunch hadden geboekt. De mevrouw bij het boekingskantoor had inderdaad wel iets gezegd over een goede lunch maar we hadden gedacht dat het meer een verkoop praatje was. De VIP lunch bestond echter uit verschillende vis gerechten, en ondanks dat ik het vaak wel probeer, ben ik daar nog steeds niet echt gecharmeerd van. Ik kreeg dus als vervanging kip met rijst, niet echt VIP maar ik had in ieder geval iets wat ik lusten.

HoChiMing111Tijdens het eten nam onze gids het woord en bood ons voor het half uur na de lunch drie opties: rondlopen op het eiland, fietsen over het eiland of krokodillen vissen. Mijn keuze was natuurlijk snel gemaakt wat ik het liefste zou doen. De krokodillen waren alleen minder goed vindbaar als ik dacht ( of ik keek niet goed genoeg, waarschijnlijk dat laatste) waardoor ik alsnog een rondje over het eiland heb gelopen. Tijdens mijn rondje kwam ik papa en mama weer tegen en samen vonden we uiteindelijk de bak met krokodillen. Ik kocht hier een hengel met een stukje vlees eraan geknoopt (geen haak) en ging aan de slag. De krokodillen hadden waarschijnlijk al genoeg op want heel gulzig kwamen ze niet op mijn aas af. Ook al hield ik het bij sommige naast de bek, toch probeerden ze het niet te pakken… ook niet leuk…

Aan de andere kant van de bak had ik meer geluk, hier wilde een krokodil nog wel eten en hapte dan ook vrolijk naar mijn aas terwijl ik het probeerde weg te houden. Uiteindelijk kreeg hij het stukje vlees wel te pakken en lukte het mij nog om het een aantal keer uit zijn bek te trekken (wat heeft zo’n beest veel kracht zeg!).HoChiMing36

Na de krokodillen werden we weer op de boot verwacht die ons terug bracht naar de bus. Als laatste stop van de middag zijn we bij een pagode geweest waar grote Boeddha beelden gebouwd waren. Twee Boeddha beelden, een van de Sleeping Boeddha en een van de happy Boeddha, van zo’n 12 meter hoog torende hier boven de pagode uit. Hier hebben we een klein rondje gelopen, wat gekeken en zijn toen weer de bus in gegaan voor de rit terug. Ik moest nog even ruzie maken met een rus die dacht dat hij mijn plaats wel even kon reserveren met zijn tas maar toen ook dat werd opgelost bracht de bus ons weer terug naar het centrum van Ho Chi Minh. Waar hij de tot ongenoegen van een hoop mede reizigers op een punt stopte en waarvan iedereen naar zijn hotel terug zou moeten lopen. Wij hadden alleen geluk dat ons hotel pal om de hoek was en dus binnen vijf minuten waren we weer terug op onze hotel kamer.

HoChiMing45De laatste avond hebben we lekkere hamburgers gegeten in de drukke straat, het zou namelijk voor mij voorlopig wel de laatste westerse maaltijd worden, en zijn daarna doorgelopen naar de ondertussen bekende rooftop bar om hier een fruitshake en een biertje te drinken.

S’ nachts is papa echter goed ziek geworden waardoor hij er de volgende morgen voor koos om even te blijven liggen terwijl mama en ik een ontbijtje gingen scoren. Om iets over zeven hadden wij onze backpacks al weer ingepakt, en liepen richting het ontbijt tentje waar we tot nu toe alle dagen hadden gegeten. Hier bestelden we een broodje en een kopje koffie en aangezien we van ons geld af moesten ( terug wisselen kon niet en we hadden al onze kosten al betaald) probeerden ik nog te onderhandelen over een aantal zonnebrillen met een straat verkoper. Hij wilde echter de brillen niet kwijt voor de door mij geboden prijs dus dit ging niet door en daarom liepen we niet veel later maar terug richting het hotel om papa op te pikken en de eerder gereserveerde taxi naar het vliegveld te nemen. Onderweg heb ik een andere backpacker nog blij gemaakt met mijn lonely planet vietnam en toen we aankwamen op de kamer liep papa net naar beneden met onze tassen.

We waren ruim op tijd op de luchthaven en na het inchecken van onze tassen en de douane zijn we nog even een winkeltje ingedoken om de laatste Dongen op de maken. Ik kocht nog wat kokosnoot olie en papa en mama wat snoepjes voor onderweg.HoChiMing46

Voor de winkel hebben we weer afscheid genomen, onze gates bevonden zich beide aan de andere kant van de luchthaven en de tijd liet niet toe dat we nog ergens samen een kopje koffie dronken. Een knuffel, een kus, nog een knuffel en toen was het tijd om te gaan. Papa en mama zouden doorvliegen naar Hongkong om daar nog een paar dagen te vertoeven alvorens terug te keren naar Nederland. En ik? Ik mocht door naar gate 14 waar mijn vliegtuig naar Yangon, Myanmar op me wachten en waar ik mezelf meteen na aankomst zou melden in een boeddhistenklooster om hier tien dagen te mediteren. Een nieuw avontuur en heel benieuwd wat dit me gaat brengen.

Als laatste terug blik op Vietnam en de tijd samen met papa en mama kan ik alleen maar zeggen dat het prachtig was. Vietnam is een druk maar heel mooi land en net als bij de andere landen verbaas ik me erover hoeveel we kunnen meemaken in zo’n korte tijd.

Ik ben blij, gelukkig en trots dat ik dit deeltje van mijn reis met mijn ouders heb mogen doen. Ik denk dat het iets unieks is wat niet veel mensen mogen meemaken en dit zal ik blijven koesteren.

Natuurlijk heb ik ook weer de nodige video’s geschoten.

Easyridertour

Je zou zeggen dat het tijdstip zou gaan wennen.. Maar helaas voor mijn gevoel is het nog steeds midden in de nacht als om half zeven de wekker weer gaat. Misschien komt het ook omdat we nou niet bepaald de tijd dat we naar bed gaan aanpassen op de tijd dat de wekker gaat en we dus regelmatig korte nachten hebben.

Maar ach de wekker dus weer om half zeven en aangezien we vandaag zouden gaan motor rijden, en alle spullen achterop mee zouden gaan, had ik wat meer moeite met het inpakken van mijn spullen. Mijn standaard samenstelling van mijn tassen zou niet fijn zijn en dit kosten dus wat meer tijd om uit te vissen hoe of wat.

Nadat onze tassen waren ingepakt hebben we ze nog even achtergelaten op de kamer en zijn naar de overkant van de straat gelopen naar de bakkerij die gelukkig al om zeven uur open zou gaan. De Ciabatta met ham en kaas smaakten nog steeds goed en aangezien het niet echt duidelijk was wanneer en vooral wat we weer te eten zouden krijgen hebben papa en ik er ook nog maar een portie toast met jam bijbesteld. Waarom niet he..

Ruim op tijd, om kwart voor acht, waren we terug bij de Homestay. Op onze kamer haalden we onze spullen op, checkten of we alles hadden en liepen naar de lobby om te betalen. De super nette kamer, drie dagen fietsen huren, de was doen, wat blikjes bier en flessen water kosten ons slecht 75euro voor drie dagen.

Om stipt acht uur reed er een taxi voor, we kregen een hand van de eigenaar van de homestay en nadat onze spullen met wat passen en meten waren ingeladen reed de taxi ons in zo’n drie kwartier naar Da Nang. Onderweg reden we langs verschillende witte stranden en naar Vietnamese maatstaven kon de taxi heerlijk doorrijden. Net voordat we Da Nang binnen reden liep de weg over de brug waarvan de ophanging in de vorm van een draak was gemaakt, heel apart en origineel om dit zo te zien.

In Da Nang werden we halverwege opgehaald door onze gids, hij reed voor de taxi uit om de weg naar de motoren te laten zien. Na een korte rit door de stad hielden we halt bij een grote garage. Schuin achter twee grote bussen stonden onze motoren al op ons te wachten: twee Bonus bikes. Geen idee wat dit merk inhoud maar het leek op een rip-off van een Honda en zolang de beestjes ons van A naar B zouden brengen was het voor ons al lang goed.

De motoren kwamen waarschijnlijk recht uit de bus want onze gids moest ze eerst nog even aftanken voor we konden gaan. Omdat we moesten wachten kregen we wel een kopje koffie aangeboden en zo kwam het dat we om half tien in de ochtend in Da Nang bij een koffietentje koffie zaten te drinken tussen het bus personeel.

Dat de motoren net waren aangekomen bedacht ik me eigenlijk pas veel later toen we de bus van Dalat naar Ho chi minh namen. Onder in onze bus lag namelijk ook een scooter ingepakt in wat karton om zo te worden vervoerd. En aangezien we een one way trip deden op motoren van River uit Dalat, we bij een soort busstation waren afgezet en dat de motoren nog onder de tape zaten leek het me nu logische dat de motoren uit een van de bussen was gekomen waar ze naast stonden.

De 125 cc “Bonus” motoren zagen er stevig uit en onze Packs zaten al snel stevig achterop gebonden. Het schakelpatroon was iets anders als we gewend zijn, 4 versnellingen, alles naar beneden in een soort lus. Terug schakelen moet met de hak op een ander pedaaltje wat je in de praktijk nauwelijks voelt en dus vaak op goed geluk gebruikt gaat worden. Even een klein proefrondje en dan gaat het gebeuren.

Na een paar honderd meter meteen al de drukste kruising van heel de dag waar we met wat horten en stoten goed overheen kwamen. Het verkeer was in het begin nog erg druk maar werd gelukkig snel minder. Hoe verder van de stad hoe rustiger het werd en na de eerste stop, zeg een uurtje rijden, waren we vaak bijna alleen op de weg, al is dit zeker geen reden om minder alert te zijn. Het verkeer hier blijft absoluut onvoorspelbaar, fietsers of motors die in een keer voor je opduiken omdat ze uiterst links van de weg rijden, loslopend vee, maar met name de bussen die hier als waanzinnige een soort wedstrijd lijken te houden wie de snelste tijd neer kan zetten. Ze lijken in te halen waar ze willen, toeteren iedereen aan de kant, komen door de binnenbocht zeilen, en alles zonder dat ze merkbaar afremmen.

Easy rider to Dalat97Mr Quang onze gids vertelt tijdens de diverse en frequente stops veel wetenswaardigheden over wat op dat moment

onze omgeving was. Vandaag zijn we gestopt bij: Een brug om van het uitzicht te genieten, een werkplaats om het gaatje in de band van Quang te laten repareren, een ananasplantage waar we natuurlijk mochten proeven en de kruising waar we voor het eerst het Ho Chi Minh Trail opgingen.

Bij deze laatste stop van de ochtend stopten we bij een groot blauw bord waar de kruising met het Ho Chi Minh trail stond aangegeven. Voor wie geen idee heeft waar ik het over heb: Het Ho Chi Minh trail is een weg die van Hanoi naar Saigon loopt en gedurende de oorlog is aangelegd door de strijders van de Vietcong. De veel grotere weg langs de kust van Vietnam werd vaak gebombardeerd door de Amerikanen en was daardoor niet veilig. Met die reden hebben de Vietcong gedurende de oorlog in het geheim dus een nieuwe route dwars door de bergen aangelegd om hun troepen te bevoorraden.

DCIM100GOPRO

Terwijl wij van het uitzicht genoten is Quang naar een restaurantje een klein stukje verder gelopen om te vragen of we hier zouden kunnen eten. Toen hij terug kwam vertelden hij dat het kon maar dat we alleen Noedels konden eten. Het was nog steeds TET, eigenlijk was het restaurant niet open maar aangezien het de laatste mogelijkheid voor een tijdje zou zijn had Quang een beetje aangedrongen en wilden ze toch voor ons koken.

Het restaurant bestond uit niet veel meer als een met golfplaten overkapte betonnen bak, gevuld met plastic tuin meubilair en de portie noedels was niet heel groot maar ach we mochten al blij zijn dat we iets te eten kregen.

Na het eten zijn we na een stukje rijden, waarbij de route ons over een hangbrug met een houten weg van zo’n meter breed bracht, op bezoek geweest bij de Minority people. Een deel van de bevolking van Vietnam valt een beetje buiten de boot. Deze mensen willen niet in een stad wonen, geen “moderne baan” of soms niet eens een huis. Ze willen , net zoals hun voorouders, hun eten uit de jungle halen en wonen soms nog met de hele familie in kleine houten huisjes op palen van zo’n vijf vierkante meter.

Na ons bezoek aan de “MOI” kwamen we weer terug op Ho Chi Minh trail die tussen de mooie groene bergen door slingert. Het was werkelijk super om deze weg zelf te kunnen rijden! De uitzichten zijn prachtig en door de vele bochten is het een ideale motorroute. Van de andere kant was het nadeel van het zelf rijden zelfs op het relatief rustige Ho Chi Minh trail ook meteen te merken. Doordat de andere weggebruikers echt als gekken rijden en verkeersregels in Vietnam lijken te ontbreken, kan er vaak maar weinig van het uitzicht worden genoten omdat de volle focus op de weg en het verkeer nodig is.

Easy rider to Dalat13De laatste koffiestop deden we bij een waterval waar het prachtig maar ook spekglad was. Tijdens het koffie drinken raakten we in gesprek met een Vietnamees die een aantal jaar in Duitsland had gewoond en het leek leuk te vinden om Duits met ons te spreken. Nu is mijn Duits niet meer wat het geweest is, maar mama heeft een tijd lang gezellig zitten kletsen.

Niet lang na de laatste stop, hielde we halt bij ons hotel : het Be Chau Giang hotel in Tinh Quang Nam. We parkeerden onze motoren en toen ik mijn motor wilde afzetten bleek dit niet meer te kunnen: De sleutel was weg. Hoe het kan dat een sleutel tijdens het rijden gewoon uit het contact valt en de motor het blijft doen is mij een raadsel maar dat kan dus allemaal in Vietnam. Door de Bougiedop los te trekken werd mijn motor stilgelegd en Quang zou opzoek gaan naar een sleutelmaker om ervoor te zorgen dat we de volgende dag verder zouden kunnen.

Het hotel zag er prima uit met de meest luxe uitstraling die we tot nu in Vietnam hadden gehad, mooie kamer met voor de eerste keer een douche die zelfs een glazen wand had om deze af te scheiden van de toilet.

Na douchen en omkleden hebben we nog een beetje rondgelopen in het stadje voordat we om 18.00 uur met Quang hadden afgesproken om samen te eten. Quang had traditioneel Vietnamees eten besteld en nadat we hadden plaatsgenomen werd de tafel vol gezet met: stukjes hertenvlees met groente, plakken tonijn in tomatensaus, groentesoep, andere groente die uit de jungle komt, roerei, en rijst. We aten uit kleine ronde kommetjes die we steeds vol schepten vanaf de schalen en borden op tafel en onder het genot van een koud biertje en rijstwijn hebben we prima gegeten.

Na het eten hebben we nog even zitten praten met Quang en we zijn toen terug naar de kamer gegaan waar ik de film “Goodmorning Vietnam” heb opgezet.

Easy rider to Dalat32We hadden om half acht afgesproken om gezamenlijk te ontbijten en dus mochten we weer bijtijds op. Ik zou voortaan bijna kunnen generaliseren wanneer ik het over het ontbijt heb want ook dit keer bestelden we een omelet en koffie. Bij de koffie vroegen we wat extra heet water omdat je anders een soort extra sterke espresso moet drinken. Dit keer kregen we echter geen omelet maar twee gebakken eieren die werden opgediend in de gietijzeren pannen waarin ze waren gebakken die nog gloeiend heet waren. Welgemakkelijk omdat de eieren zo op tafel nog doorbakten en we zelf konden bepalen hoe goed doorbakken ze moesten zijn. Na het eten onze backpacks van de kamer gehaald en weer achter op de motor gebonden zodat we weer klaar waren voor een nieuwe rit.
Tot aan de middagstop ging het door een prachtig berglandschap, over een hoge pas die af en toe terugschakelen verlangde en we met een gangetje van 40 naar boven tufte. Eerste stop bij een mooie waterval, niet zo heel hoog maar wel leuk.Easy rider to Dalat109

De tweede stop in de ochtend deden we bij een gemeenschapshuis van een minderheidsgroep, opgebouwd uit een
bamboe geraamte met een dak van cocus stro. Volgens Quang dient het gemeenschapshuis ook als een soort gemeentehuis waar de dorpsoudsten de regels voor de gemeenschap maken. Hoe dat precies in praktijk werkt is verder niet duidelijk geworden.

Een eindje verder op de route zijn we in een dorpje gestopt waarbij Quang ons vroeg of we het lekker zouden vinden BBQ te eten. We gaven aan dat we dit graag wilden proberen maar dat we geen “gek vlees” als orgaan vlees, darmen of iets dergelijks wilde eten. Dit zou niet gebeuren stelden hij ons gerust en dus bestelden we BBQ. Het eten was heerlijk, de rijst werd op smaak gebracht met wat groentesoep met de junglegroenten en het BBQ vlees bestond volgens ons uit koteletjes, Prima lunch

Easy rider to Dalat126Na de Lunch stop reden we over wat ligt glooiende wegen, was er meer verkeer waardoor het papa en mij minder makkelijk was om van het uitzicht te genieten. Volgens Quang wordt er soms op sommige plekken wel door de politie met laserguns op snelheid gecontroleerd maar aangezien de mensen die de weg vaker rijden (het grootste gedeelte van de weggebruikers) weten waar dat gebeurd wordt er nog steeds als idioten gereden.
In de middag stopten we verder nog bij een oorlogsmuseum wat bestond uit twee tanks waar we ook op mochten klimmen en een gedenkteken, bij een koffieplantage en een rubberbomenplantage.

Voor de laatste stop hielden we halt bij een houten kerk die was gebouwd Easy rider to Dalat162in de tijd dat de franse de baas waren. Quang hield een oogje in het zeil bij de motoren terwijl we een rondje liepen en trakteerden ons op een ijsje toen we terugkwamen. Op vijf minuten rijden van de kerk lag het hotel waar we zouden overnachten al: een mini resort met soort bungalows als kamer en een beetje jungle stijl plaza.

De Kamer was ruim en netjes alleen kregen we het warm water niet werkend en waren de bedden zoals bijna overal keihard. We hebben wat ontspannen en ons eigen ding gedaan en daarna om zes uur weer samen met Quang gegeten. Dit keer was het diner minder uitgebreid en bestond uit Noedels met vlees en groenten. Aangezien dit hard op weg is mijn favoriete eten tijdens mijn reis te worden heb ik heerlijk gegeten.

Na het eten zijn we aan onze tafel blijven zitten en hebben we kletsen en internetten afgewisseld totdat om negen uur River bij de tafel aansloot. River: onze gids voor het tweede gedeelte van de reis naar Dalat had vandaag de 450 kilometer vanuit Dalat gereden om ons hier op te pikken en de volgende dagen de route in omgekeerde richting terug te rijden. We hebben nog een tijdje met Quang en River zitten praten maar aangezien de volgende dag een lange dag zou worden hebben we het niet laat gemaakt. Aan het einde van de avond hebben we afscheid genomen van Quang die de volgende ochtend weer terug naar Da Nang zou rijden en met River afgesproken elkaar om acht uur te ontmoeten voor het ontbijt.

Easy rider to Dalat170Vandaag zou een pittige dag worden omdat we veruit de meeste kilometers moesten maken; ca 230 km over goede maar relatief drukke weg. Zoals afgesproken zagen we River om acht uur bij het ontbijt waar we voor de verandering maar het standaard ontbijt van koffie en omelet bestelen.

De tocht ging voornamelijk over een soort hoogvlakte met op zich weinig bijzonderheden maar toch wel leuk om te rijden. Je krijgt heel veel indrukken van hoe de bevolking leeft en werkt.

Wel kregen we vandaag te maken met een nieuw fenomeen op de weg: een soort vrachtwagen chassis met achter Easy rider to Dalat187twee wielen en daarboven de laadruimte. Het heeft een voorwiel waar tevens de aandrijving op geschied. De motor is een 1 cilinder diesel die middels diverse banden en kettingen de zaak in beweging zet. Het exemplaar wat naast onze middagstop stond had zelf voorop een lier die hier middels een ketting door aangedreven werd.

Het is een soort oertractor die voor allerlei doeleinden wordt gebruikt, transport van mens, dier, en goed, uiteraard in enkelvoud maar we hebben ook zo’n ding met ik denk wel 20 vrouwen erop gezien. Ik vermoed dat die terug kwamen van het werken op het land.

Maar die dingen rijden ook met een lage snelheid , veelvuldig op de weg en moet je dus inhalen!

Easy rider to Dalat177Verder ook weer vaak gezien wat je op motor allemaal kunt vervoeren: van compleet gezin, een half varkens kot, waren toch zeker 6 biggen, een vrieskist en dat was geen kleintje, 2 pakken rioolbuis van een meter of 6 aan weerszijde, de halve brouwerij, you name it.

Onderweg nog een stop bij een kleine peperplantage, er was niemand thuis maar River liep gewoon achterom al had ik de indruk dat hij er ook nog nooit geweest was. Naast het huis lagen op 2 grote bouwmarktzeilen de peperbolletjes te drogen, ongeveer 20 kg per zeil. Marktprijs ongeveer $ 10 per kg. Peper groeit aan een struik die daar een meter of 3-4 hoog was en een dwarsdoorsnede van ongeveer een meter. De bolletjes groeien aan de takken, zijn groen, en als ze langer blijven hangen worden ze rood en sterker van smaak. Ook verbouwde de plantage nog diverse soorten fruit o.a. avocado, mango, dragon fruit en Durian.

Toen we zo’n beetje weg wilde gaan bij de peper plantage begon het zachtjes te regenen en wilde River de peper Easy rider to Dalat201afdekken. Op dat moment kwam er een kerel op een motor aanrijden en dat bleek iemand van de plantage die wat met River heeft staan praten en daarna perse met papa op de foto wilde. Wat hij allemaal wilde en bedoelde snapte niemand maar de foto is gemaakt en volgens papa rook de man gigantische naar drank. (hij kwam wel aan op een scooter, dus dat gebeurd ook gewoon).

We zijn weer verder gereden maar al snel begon het steeds harder te regenen en omdat wij geen regenkleding aan hadden wilde River even wat drinken om te wachten of het droog zou worden. Dit bleek het echter voorlopig niet te worden ( leve het internet) en dus gingen we onze regenjassen maar uit de backpacks pakken om door te kunnen rijden.

Zeker in het begin was de weg spekglad waardoor het tempo wat terug liep, maar ach we kwamen ondanks de regen in ieder geval weer vooruit. En achteraf duurde de regen niet eens super lang. We vertrokken in de ergste regen en die liep na een uurtje al snel af naar een lichte miezer en liet niet veel later de zon al weer door.

Ons doel deze dag was Buon Ma Tuat en dat bleek een vrij grote en dus drukke stad te zijn waar wij ook nog midden in de avondspits aankwamen.

Al eerder op de dag hadden we gemerkt dat River niet helemaal lekker te volgen is, hij geeft op voorhand niet aan waar we naartoe moeten, remt soms in een keer en trekt weer op, als we de bebouwde kon binnen rijden valt hij netjes terug naar de maximum snelheid van 40 km/h en geeft dat wel netjes aan maar binnen een paar honderd meter zit de snelheid vaak al weer boven de 50, en wringt hij zich soms bij een stoplicht of in drukte naar voren maar als je daar achter zit is het erg lastig.

Nog geen km van het hotel haalt hij nog snel een langzaam rijdende vrachtauto in en slaat gelijktijdig links af, waardoor ik terwijl ik nog aan de andere kant van de weg rijd en dus de afslag bijna mis het kruispunt zo ongeveer recht moet oversteken om “de gids” niet kwijt te raken.

Het hotel is een vrij groot hoog gebouw maar onze kamer ligt in het gebouw erachter en drie verdiepingen lager, blijkbaar zitten we op een heuvel met de entree op de top. Er zijn meerdere motorrijders in het Hotel aanwezig en alle motoren worden in de lobby van het hotel gestald.

We hadden om zeven uur met River afgesproken in de veronderstelling dat we in het hotel bleven eten maar dat bleek niet zo te zijn. Vanuit het hotel zijn we de straat opgelopen en na een poosje ging hij een voor ons niet echt lekker uitziend tentje in. Het zag er uit als een restaurantje waar we weer rijst-kip en prut zouden krijgen, en aangezien we al dagen niks anders hadden gegeten en omdat mama zich al de hele dag niet zo lekker voelde wilden we liever iets meer westers en vertrouwds eten. Ik vroeg daarom aan River of het niet mogelijk was om westers te eten, iets als pizza of frietjes of iets vergelijkbaars maar volgens river was dat hier in de Highlands niet beschikbaar alleen in de meer toeristische plaatsen.

River wist echter nog wel een beter restaurantje wat verderop vertelde hij en zo gingen we op weg. Het restaurantje was best een eindje lopen en daar aangekomen hadden we echter wel ietsje meer keus, maar het bleef heel beperkt. River, papa en mama waren al bezig met bestellen toen ik even op internet ging zoeken en al snel een pizza tent vond. Dit vertelden ik aan de groep en ondanks dat River wat raar keek, bestelden we het eten af en liepen weer naar buiten. De pizza tent zou anderhalve kilometer lopen zijn maar aangezien we al een stuk gelopen hadden stuurden River aan op een Taxi. Deze vonden we een aan de overkant van de straat en de taxi bracht ons voor 60 eurocent naar de aangegeven bestemming.

In het restaurant werd snel duidelijk waarom River had gezegd dat er geen westers eten in de stad te vinden was. We kregen namelijk de menukaart waar een scala aan verschillende pizza’s op te vinden was en toen we onze keuze hadden gemaakt en hem vroegen of hij niet moest kijken gaf hij aan dat hij geen westers eten at en dus alleen Vietnamees. Bij mij was dit een groot minpunt, wat de man eet of niet eet mag hij zelf weten maar als ik een vraag stel kan hij in ieder geval eerlijk antwoord geven.

Maar helaas na een minuut of wat kwam de bediening terug en werd er wat op zijn Vietnamees met River gesmoesd. Probleem: er was en geen gerookte bacon en geen ham, beide toch redelijke basis ingrediënten en nadrukkelijk aanwezig op de door ons bestelde pizza’s. Met als reden: het was TET geweest en bla bla bla. Ook door de manier hoe River had gedaan had ik het even gehad met de Vietnamezen en hun gedoe, stond op en liep de straat op. Papa en mama volgden en ook River stond uiteindelijk op en liep achter ons aan.

Na een tijd lang door de stad lopen zijn we uiteindelijk bij een restaurantje niet ver van het hotel beland om ons eten te bestellen. River vroeg of wij het erg vonden dat hij even ging omkleden (hij was de enige die in een korte broek en tshirt rondliep terwijl hij overdag twee jassen droeg) en dan toch vietnamees ging eten. Ik was River al even beu en dus nodigde ik hem uit om vooral te doen waar hij zin in had. River vertrok en wij hebben een hele gezellige avond gehad: eerst in het restaurant en daarna onder het genot van een smoothie bij de buren.

Toen we om acht uur de ontbijtzaal binnen kwamen zat river al te wachten aan een tafel midden in de felle ochtendzon. Aangezien we op de motor genoeg zon kregen vroegen we of hij met ons aan een schaduw tafel wilde ontbijten. Hij gaf aan dat hij graag in de zon zat en dat wij wel in de schaduw mochten zitten. Och wat fijn dat dat van jou mag… Dit hebben we dus gedaan en na het standaard ontbijt zijn we de spullen gaan halen om ze weer achter op de motor te binden voor motor dag vier.

River had gevraagd of we bij de waterval vandaag wilde lunchen en och waarom niet. Hij zou het een en ander regelen en dat moesten we dan even een paar kilometer van het hotel ophalen. Toen we aankwamen werd het klaar gemaakt en wat wij zagen gaf ons weinig vertrouwen. We zagen alleen maar grote zakken groente dus was op voorhand niet zo gelukkig maar we gaan het zien. River gaf bij het ontbijt aan dus eigenlijk alleen maar Vietnamees te eten, maar een kop koffie per dag te drinken en nooit wijn of bier.

Buon Ma Tuat is best een grote en dus drukke stad en zeker het eerste stuk van de tocht was het nog beter opletten dan normaal maar gelukkig kwamen we de stad goed uit. De eerste stop was bij weer een Minority village. Mijn eerste gedachte bij het inrijden van hun dorp was als bij de Amish waar we in Canada waren geweest.

Easy rider to Dalat228Het zijn mensen zonder al te veel moderne dingen, in ook weer grote huizen op palen, en volgens River woonde hele families van opa tot aan kleinkind samen in huis totdat dit echt te klein werd, dan moest er worden verhuisd. De sfeer die er hing voelde heel relaxt en er ging een serene rust van het “dorp” uit. Volgens River waren er nu weinig mensen omdat de meeste op het land waren om te werken.

Na het dorp zijn we doorgereden naar een markt iets verderop om voor de lunch nog wat fruit te kunnen kopen. Op de lokale markt werden we toch wel vreemd aangekeken, en moeten we ook regelmatig bukken omdat kramen en opgehangen zeiltjes niet op onze lengte zijn berekend. Je kunt op zo’n markt in mijn ogen buiten misschien wat fruit weinig bijzonders kopen en vraag ik mij zelfs af wat de locals er in godsnaam mee moeten. En slaan we de vleeshoek, open abattoirs zonder koeling,, meestal maar over.Easy rider to Dalat236

Weer een klein stukje verderop even een kopje koffie gedronken waarbij we standaard vragen om black HOT coffee met extra warm water. De Vietnamezen drinken de koffie vaak koud met ijsklontjes erin of warm maar dan is het een soort extra sterke espresso en voor ons en veel te weinig en veel te sterk. Aangezien River tijdens deze stop heeft aangegeven dat het in Dalat nog wel eens druk kan zijn heb ik terwijl we zaten, een hotel in Dalat geboekt voor de volgende avond.

Vanaf de koffiestop naar de waterval was daarna niet heel ver meer maar we moesten hiervoor wel over een niet al te beste weg rijden waar je regelmatig even terug moest naar bijna stapvoets vanwege de kuilen, gaten of ontbreken van enig asfalt.

Bij de waterval stonden een hele hoop motoren maar gelukkig viel de drukte bij de waterval zelf goed mee. Het was eenEasy rider to Dalat300 vrij massieve waterval, soort mini Niagarafalls, ik schat een meter of 10 hoog en het was dan ook verboden om in het meer in de directe nabijheid ervan te zwemmen, daar was het water veel te wild.

Je kon een beetje opzij van de “grote waterval” wel onder een straal ervan komen en natuurlijk moest Ik dat even proberen. Het blijven staan onder de straal viel absoluut niet mee, de bodem was heel glad en oneffen en de kolom water op mijn schouders hielp ook niet bepaald. Uiteindelijk ben ik er dus maar bij gaan zitten.

Easy rider to Dalat282Na de zwempartij dan lunch time. River begon met de grote zak groente en sla te wassen, maar ging dat doen met ons drinkwater uit de flessen, op zich geen probleem maar even overleg of dat het kon was prettiger geweest. Alle ingrediënten werden op een groot rotsblok uitgestald en hij vertelde wat de bedoeling was: eerste een velletje rijstpapier (dat is half doorzichtig en wordt de bekende krokante buitenkant als je het in olie bakt) dan wat sla/groente, wat wortel, wat komkommer en bananen plakken, wat reeds gekookte noedels, een plakje vlees en een rolletje van gebakken rijstpapier. Dit goed dichtrollen, dopen in een bakje meegebrachte pindasaus en we hadden een prima lunch. Veel beter als we op voorhand verwacht hadden. Daarna nog een paar banaantjes, bananen zijn hier gemiddeld de helft van wat wij in de winkel hebben liggen en iets minder zoet.

De overschot van onze lunch hebben we, River stond verderop met iemand te praten, aan een groepje Vietnamese jeugd gegeven die net achter ons zaten en ook een picknick aan het houden waren, zo te zien waren ze er blij mee want we kregen spontaan een biertje aangeboden, maar helaas dat werkt niet op de motor.

Na deze stop gingen we eindelijk wat meer kilometers maken op onze Easy rider to Dalat287inmiddels trouwe stalen rossen. Het was een hele leuke tocht die volgde met na een uurtje nog even een stop waar we doezelend in een hangmat een kokosnoot met een rietje hebben leeg gedronken. Hierna werd het echt een leuke Tour over niet al te drukke weggetjes, met bochten omhoog slingerend, dan weer vlak door een beetje Frans platteland gelijkend landschap, half gecultiveerd, half wild, met mooi uitzicht over een vallei. En het laatste deel van de route bracht ons op een voor de motor leuke kronkelweg tussen de rijstvelden door. Op de geoogste rijstvelden laten ze blijkbaar ook weer koeien grazen en moesten we dus regelmaat dwars door een kudde om onze weg te kunnen vervolgen. Op zich is dat overigens niet helemaal ongebruikelijk want veel vee loopt los rond en wordt gewoon tussen het verkeer door van en naar huis gebracht.

Easy rider to Dalat311Het hotel lag net buiten het plaatsje en was een resort aan een meertje. De kamers waren in huizen verspreid over het terrein en er was zelfs een zwembad. Niet helemaal van deze tijd maar voor een nacht weer prima. Ik ging in het restaurant mijn blog bijwerken want ik blijft maar achter de feiten aanlopen en Papa en Mam zijn even gaan zwemmen. Hierna ook naar het restaurant, biertje drinken en hun reisjournals bijwerken. River ging met collega’s lokaal eten dus wij hebben een klein biefstukje met 3x frites gegeten.

Vandaag mochten we weer op tijd vertrekken dus we hebben meteen onze backpack al gepakt en bij de motor neergelegd en daarna ontbijten zodat we meteen weg zouden kunnen. Meteen na het vertrek was er al een stop waar we als we hadden gewild op een olifant hadden kunnen rijden. Er was ook een minority village en daar zijn we even door heen gelopen. Toch weer een hele andere sfeer en ook veel drukker. Veel mensen waren bezig met hun speciale voertuig, en er liepen veel hangbuikzwijnen rond. Het dorp ligt aan een meer en er waren ook diverse mensen aan het vissen of bezig met hun bootjes.

Easy rider to Dalat324Het meer is overigens heel ondiep want we zagen diverse landbouw voertuigjes er gewoon door heen rijden, ik denk op weg naar de verderop gelegen rijstvelden. Het waren een soort ploegen, met hetzelfde soort motor, een cilinder diesel, als de normaal door hun gebruikt voertuigen maar dan alleen motor, een soort ploeg en een zitplaats. De achterwielen waren heel breed, zonder banden en bestaande uit twee roestvrijstalen ringen aan elkaar verbonden door strippen plat schuin naar buiten en buiten de diameter van de ringen uitstekend. Het dingen hobbelde als het waren over de harde weg maar zal deze constructie wel nodig hebben in de blub van de rijstvelden.

Easy rider to Dalat350Niet lang na ons vertrek bij het dorp en al een stuk verder in de middle of nowhere lag er een vrouw op de weg, het zag er niet fijn uit en ze bewoog niet. We zagen geen sporen van een ongeluk en er stonden al wel wat mensen bij. River wilde wel gaan kijken en misschien helpen maar wij wilden als westerling liever niet erbij betrokken worden. Je weet nooit want we hebben in de voorbereiding op Vietnam ook ergens gelezen dat als je iemand op deze manier helpt je mede voor de persoon in kwestie verantwoordelijk wordt. Daar hadden we geen behoefte aan, misschien minder netjes maar er waren tenslotte al omstanders.

Even later verder in de bergen viel River tijdens een klim stil. Benzine op , de pannenkoek. Wat benzine uit onze motoren gepakt, maar wij hadden ook al twee dagen niet getankt dus even later stond papa zonder. Gelukkig was dit bergafwaarts en kon ik hem voortduwen, zoals ik dat vroeger op de scooter altijd met fietsen deed, om bij een kleine plaatselijk pomp komen.Easy rider to Dalat398

Hier kregen wel allemaal een litertje uit een vat overgepompt. Soort handpomp wat bij ons soms nog wordt gebruikt
om mengsmering te tanken. Vanuit het vat werd benzine in een glazen maatglas gepompt, om de hoeveelheid te meten en daarna liep dit in de tank.

Van een mooie rit over soms slecht wegdek maar kronkelende bergweggetjes kwamen we bij het Savines van Vietnam. Een brug over een meer, wat net als Savines een stuwmeer was. De oorspronkelijk bewoners van het land wat nu ondergelopen was woonde nu in een drijvend dorp waar ze leven van de visvangst maar ook van het kweken van vis rondom hun woning.

Easy rider to Dalat451Bij een van de hutjes zagen we zelfs een eendenkooi, en op een ander een satelliet ontvanger, en zonnepanelen voor de stroom. Zelfs een tuin ontbrak niet.

Heel de rit van de vijfde dag ging door bergachtig terrein en voor het grootste gedeelte over kleine leuke motorwegen. De middag stop was halverwege Da Lat en Lake district waar we vandaan kwamen en was een druk bezochte stop voor zowel veel motorrijders als bussen. River heeft in overleg met ons een Vietnamese maaltijd besteld. Rijst, soep, wat vlees, groente etc. Vergelijkbaar aan de maaltijd die we de eerste avond met Quang hadden gegeten. Voor een keer best goed te eten maar niet helemaal ons ding en zeker niet 2x per dag.

 

Later in de middag nog de olifant waterfalls bezocht, was een hele klim naar beneden, mama bleef dus maar boven, en Easy rider to Dalat481dat was maar goed ook. Er waren wel leuningen voor ondersteuning maar verder bestond het grootste gedeelte van de weg naar beneden uit stenen en rotsblokken. De waterval was zoals eigenlijk altijd leuk en op zijn manier weer uniek. Tussen hele grote rotsblokken, ,structuur gelijkend op de huid van een olifant, wat dus de naam verklaart, had je zicht op het neerkletterende water.

De laatste echte specialty was een stop bij een koffieplantage waar River eerst wat uitleg gaf over de koffieboon en plant en de manier van oogsten. Het bijzondere hier is dat ze weasel koffie maakte. Tegenwoordig zijn er in het echt niet veel wezels meer, maar vroeger liepen die meer rond. De wezels aten de koffiebonen maar konden deze niet verteren, en poepte ze dus weer uit. Maar omdat de wezels blijkbaar een gave hebben om de lekkerste bonen te selecteren haalt men de bonen later uit hun ontlasting. Mede door de invloed van maagsappen krijgt men hele speciale koffie. Natuurlijk hebben wie daar geprobeerd maar kon ons zoals bijna alle Vietnamese koffie niet echt bekoren.

Easy rider to Dalat534Na een laatste stop voor een groepsfoto en een mooi uitzicht gingen we al snel de heksenketel van het verkeer van een drukke stad in. En zat onze tocht erop.

Uiteindelijk hebben we bij een ander hotel overnacht in Dalat als dat ik geboekt had. We zijn namelijk eerst bij het hotel wat ik geboekt had gaan kijken maar dit was echt een vieze kleine kamer waarop River aangaf dat hij nog wel een goed hotel wist en daar zijn we afgezet.

Afsluitende conclusie was dat we vijf dagen hebben genoten, elke dag was anders en had zijn eigen charmes, en zeker een hoogtepunt van de reis was.

Maar ook blij dat we allemaal heelhuids het soms waanzinnige verkeer hebben overleeft en bij niets vervelends betrokken zijn geraakt want tenslotte hebben we wel zonder geldig rijbewijs en dus zonder verzekering gereden. Niet slim maar wel dom. Achja soms moet je iets…

We hebben 806 km gereden, 15 km hoogte geklommen, een gemiddelde snelheid van 42 km gereden, topsnelheid 79 km en totaal 19,40 uur op onze trouwe stalen “Bonus” motoren gezeten.

We zijn twee nachten in Dalat gebleven en zijn de tweede ochtend al weer vroeg vertrokken om de bus te nemen naar Ho chi Minh city. Ik schrijf weinig over Dalat zelf omdat we er een volledige dag heb rondgelopen en ik niet heb kunnen ontdekken wat deze stad speciaal maakt. In de omgeving kun je verschillende mooie tempels zien (niet mijn of ons ding) en de stad zelf heeft niks speciaals te bieden, een hele doorsnee berg stad met in mijn ogen zeer weinig flair.

Van de motortour heb ik weer een filmpje gemaakt. Deze is te vinden onder de volgende knop:

Hoi An

Er wordt op de deur geklopt dus ik open mijn ogen. Het is licht in de kamer dus het is in ieder geval ochtend. Hoe laat kan ik alleen niet bepalen. Terwijl ik overeind kom en vanuit mijn bed naar de deurklink grijp bedenk ik me dat het nooit heel laat kan zijn omdat ik me niet echt uitgerust voel. De deur gaat open en in de opening verschijnt het voor mij net iets te blije, gezicht van de man van de receptie. “You can take the acht theirty bus” zegt hij, en terwijl ik in mijn ogen wrijf bedank ik hem voor de moeite. Hij draait om en de deur gaat weer dicht.

Ik draai me om naar papa en mama en ook zei zijn wakker geworden en hadden de boodschap doorgekregen. Een blik op mijn telefoon leert me dat het half acht is en we dus nog een uurtje hebben tot we moeten gaan. Aangezien een uur niet super lang is als je moet opstarten, tas inpakken en ontbijten gaan we maar snel uit bed. Een half uurtje na ons ontwaken sloten we de kamer achter ons en liepen richting de lift voor het ontbijt. In de lobby/restaurant van ons hotelletje was het veel drukker dan het gewoonlijk is. Op een klein tafeltje na zijn alle tafels bezet en zelfs op het bankstel zitten mensen. Veel gasten zitten met hun backpacks of koffers om de lobby dus die zullen ook wel doorreizen vandaag.

We nemen plaats aan het kleine tafeltje en bestellen een ontbijtje, net als alle andere dagen gaat onze keus uit naar een kopje koffie ( een van de betere kopjes van vietnam tot nu toe) en een broodjes met een omelet. Ondanks dat het druk is duurt het toch niet veel langer als een minuut of vijf voordat we allemaal een bord met eten voor onze neus hebben staan. Top service!

Als het eten op is staan we op van de tafel en nemen de lift terug naar de zevende etage en halen onze tassen op in onze kamer. De lift brengt ons naar beneden en we checken uit bij ons hotel. Aangezien de bus er nog niet is wachten we op de bank in de lobby tot we worden opgehaald. Voor Vietnamese begrippen redelijk op tijd worden we om tien over half negen opgehaald door een mevrouw op een scooter. Een scooter op drie mensen betekend dat we een stukje moeten lopen, gelukkig is het niet ver want er staat twee straten verder een grote blauwe bus te wachten. De chauffeur staat al klaar bij het bagageruim en onze tassen worden van ons aangenomen en onder in de bus geschoven.

De busreis naar Hoi an verloopt heel prettig, de bus zit niet vol waardoor we meerdere plaatsen per persoon beschikbaar hebben en aangezien we over de hoofdsnelweg rijden valt het schudden van de bus (iets waar je in vietnam voor wordt gewaarschuwd) best wel mee. Tijdens de stop die elke bus altijd midden in zijn rit heeft zitten stoppen we aan de rand van een ondiep veruitgestrekt meer waar we even naartoe lopen om te gaan kijken. Na het meer hebben we nog even door het winkeltje gelopen dat bij het kleine restaurantje aanwezig was, alvorens weer in de bus te mogen stappen voor het tweede gedeeltje van de rit.

Da Nang is de grote stad boven Hoi An waar de bus de eerste stop maakt om mensen uit te laten stappen. Slechts een aantal passagiers blijken hier te moeten zijn en zo rijden we met de rest door naar Hoi An, het kustplaatsje een half uurtje verder naar het zuiden.

In Hoi An stopt onze bus bij het busstation, dat uit niet veel meer bestaat als een overkapping van golfplaten aan de rand van een open zandvlakte tussen de huizen in. We stappen uit de bus en terwijl we onze spullen onderuit het ruim pakken word ik aangesproken door een meneer op een scooter die vraagt of ik al een slaapplaats heb. We geven aan dat we met zijn drieën zijn en dat we nog niks geregeld hebben. De meneer vertelt ons dat hij voor een hotel werkt wat nog ruimte over heeft en een kamer voor drie personen zou twintig dollar per nacht moeten kosten. Hmm dit was boven het slaapbudget van vijf dollar per persoon dus ik ging met de man in gesprek. Hij trok een beetje een zuur gezicht maar voor vijftien zouden we er ook mogen slapen en hij zou ons erheen rijden.

Ik gaf mijn Daypack aan hem om vast te houden terwijl ik met mijn backpack aan bij hem achterop de scooter stapten. Papa en mama volgden mijn voorbeeld bij twee andere mannen met scooters en zo reden we ,vijf minuten na aankomst, weer weg van het busstation.

De bestuurders van onze scooters reden als gekken: heel hard, door rood, aan de verkeerde kant van de weg en stukjes tegen het verkeer in. Niet bepaald een fijne rit. Gelukkig was het geen lange rit want na een paar minuten hielden we halt bij waar ik dacht dat het hotel was. De bestuurder van de scooter met mama achterop was als eerste gearriveerd en reed weer weg op het moment dat wij aan kwamen rijden. Vreemd…

Onze bestuurders volgden zijn voorbeeld en stopten een blok verder voor een tweede hotel. Ik stap van de scooter af, pak mijn daypack van de bestuurder aan en ik loop naar binnen, In de gemeenschappelijke ruimte zie ik een westerse man zitten, duidelijk een toerist, en voor de rest is er geen teken van leven te bekennen.

Ik roep een “hallo” en er komt vanuit een achterkamertje een antwoord. In de deuropening verschijnt een vrouw van middelbare leeftijd die me vragend aankijkt. Ik zeg haar dat we zijn opgehaald door de meneer met de scooter en weer kijkt ze me aan alsof ze me niet begrijpt, wat natuurlijk ook zo zou kunnen zijn. Op de vraag of ze beschikbare kamers heeft geeft ze geen antwoord en draaid om en loopt de trap op. “hmm vreemde vrouw” bedenk ik me terwijl ik ook een stukje de trap oploop. Echter is de vrouw uit het zicht verdwenen en aangezien ik weinig zin heb om haar te gaan zoeken besluit ik op de trap te wachten.

Vanaf de trap kan ik door de lobby naar buiten kijken waar papa en mama en de drie chauffeurs nog steeds staan. Vanaf de trap wordt het me duidelijk dat de chauffeurs papa en mama om geld vragen, ze lijken als antwoord te geven dat ze dat niet hebben. Wat ook een eerlijk antwoord is daar ik het geld bij me heb, en hierop draaien twee bestuurders zich om en rijden weg. Mijn chauffeur, de persoon waar ik de hotel afspraak mee had gemaakt, blijft als enige achter en gebaart nu naar mij voor geld. Ik geef hem aan dat ik eerst de kamer wil zien, maar eigenlijk vertrouw ik het allemaal niet echt meer.

De mevrouw verschijnt weer bovenaan de trap en loopt langs me af naar beneden: “one small room” was haar antwoord toen ze naar een deur op de begane grond wees. Ik vroeg haar of ik hem even mocht zien en dat mocht. De deur ging open en voor me lag een kamer vergelijkbaar met die uit mijn eerste nachten in Bangkok een halve maand geleden. Deze had weliswaar wel een raam maar voor de rest was de betonnen ruimte slechts gevuld met drie harde bedden voorzien van vieze dekens. “only one night, tomorrow big room” werd er over mijn schouder tegen mij gezegd. Ja voor een nacht zou het opzich wel te doen kunnen zijn dus vroeg ik haar wat de kamer kosten. “only 600 VND wat omgerekend zo’n 24 euro is. “never nooit dat ik dat voor deze kamer betaal” bedacht ik me en bedankte de mevrouw vriendelijk en liep terug de lobby in. Ze leek er niks van te snappen dat we de kamer niet wilde hebben, maar ach dat was niet mijn probleem.

Halverwege de lobby, op mijn weg terug richting de straat, kwam de chauffeur van de scooter waarop ik achterop had gezeten naar me toe en vroeg om geld. Nu had ik ondertussen al door dat hij niet bij een hotel werkten en gewoon een scootertaxi was maar aangezien hij zich anders had voorgedaan hield ik hem aan zijn aangenomen rol. “sorry your hotel don’t have room”. Hij stelde voor me naar een ander hotel te brengen, maar aangezien ik er niet van houd te worden voorgelogen gaf ik aan dat ik wel zou gaan lopen.

De bestuurder pakte zijn scooter en reed weg. Als hij nu gewoon had aangegeven dat hij een taxi was en mij een aanbod had gedaan ons naar een hotel te brengen dan was het anders geweest maar als het zo moet dan hem ik er geen zin in.

Bij gebrek aan een planning hebben we onze tassen weer op onze ruggen gehesen en zijn in de richting gaan lopen waaruit we kwamen. Het was alleen zwaar warm en zo lopen zou al heel snel niet leuk meer zijn, dus moesten we opzoek naar plaats om te overnachten.

Een blokje verder aan de andere kant van de weg zagen we een bakkerij zitten, natuurlijk konden we hier niet overnachten maar een lunch zou er ondertussen ook wel in gaan.

We stoken over naar de bakkerij en terwijl we op de kaart keken wat er allemaal geserveerd werd zagen we een straatHoi An129 verder op de hoek van een kruising een wit pand met een bord met Homestay voor de poort. Niet geschoten is altijd mis dus liepen we eerst naar het huis toe om te kijken of we hier zouden kunnen overnachten. De jongen die in een kamer zat te gamen verzocht ons even te wachten totdat zijn vader er was, dus dat deden we.

Zijn vader, een wat oudere Vietnamese man met langer haar bleek niet veel meer Engels te spreken als zijn zoon waardoor de communicatie minimaal was. Hij begreep in ieder geval dat we met zijn drieën waren en we wilden overnachten en doordat hij de trap op wees en omhoog liep, dacht ik te begrijpen dat hij dus ruimte had. Papa en Mama bleven achter in de lobby en ik volgden de man de trap op.

Op de derde etage van de homestay stond er een deur open en binnen was een vrouw bezig om de kamer schoon te maken, deze kamer liepen we binnen en deze kamer zag er echt top uit. Eigenlijk was het een vierpersoonskamer ( er stonden vier apparte bedden) maar dat maakte natuurlijk niks uit. De kamer zag er eigenlijk nog best nieuw uit: de muren waren strak wit, er hing een flatscreen tv aan de muur en de badkamer zag er heel erg netjes uit. Op internet had ik al gelezen dat het prijsniveau in Hoi An wat hoger lag als in de rest van Vietnam, waardoor ik bang was voor het antwoord op de vraag wat de kamer moest kosten.

De meneer pakte een pen uit zijn borstzakje en schreef 800 op zijn hand. Hmm dat was lastig, 800.000 VND (32 euro) was misschien niet eens zo heel gek voor deze kamer maar helaas ver boven het budget. Aangezien ik geen andere gasten in het pand had gezien besloot ik te proberen te onderhandelen. Door aan te geven dat we met drie waren in plaats van vier zakte de prijs al naar 600 en door te starten met bieden met 400 (de man schudde meteen zijn hoofd) kwamen we uiteindelijk uit op een prijs van 500.000VND (20 euro) uit.

Nu was dit natuurlijk wel boven het budget maar aangezien ze voor de eerste kamer al 600 hadden willen hebben dacht ik dat we blij mochten zijn met deze kamer voor 20euro.

Ik dumpte mijn backpack op het bed tegen de muur en liep met mijn paspoort naar beneden om papa en mama te halen en in te checken. De paspoorten verdwenen in een klein kluisje in de bureaula van de meneer en dat was blijkbaar alles wat hij wilde hebben. Ik gaf aan dat ik de paspoorten wel terug wilde en of hij het helemaal begreep weet ik niet maar hij noemde half vijf als tijd en aangezien ik geen zin had in discussie besloot ik het erbij te laten en liep naar boven.

Papa en mama hadden ondertussen ook hun spullen gedumpt en aangezien iedereen honger had hebben we de kamer afgesloten en zijn naar de andere kant van de straat naar de bakkerij gegaan voor de lunch. De koffie was vergelijkbaar met de gemiddelde vietnamese koffie (niet geweldig) maar de ciabatta met kaas ham en sla was wel een van de betere broodjes die ik tijdens mijn reis op heb.

Na de lunch zijn we terug gegaan naar onze kamer om wat spullen te dumpen en de camera’s te pakken en zijn toen naar beneden gelopen om fietsen te huren. Onze homestay bood fietsen aan voor 20.000VND per dag (80 cent) en aangezien we op onze telefoon al hadden gezien dat we best een stukje van het centrum af zaten zou een fiets geen overbodige luxe zijn. De fietsen die we kregen waren ook echt niet veel meer als 80 cent meer waard, ze waren oud klein en de remmen werkte beperkt. Maar bij gebrek aan iets beters zouden ze ons in ieder geval van A naar B brengen. Althans dat dachten we.

Hoi An148Toen we nog geen honderd meter de straat in waren gefietst riep papa al dat zijn fiets kapot was, en toen ik terugfietste zag ik inderdaad dat een van zijn trappers op de grond lag. Met zijn fiets in de hand ben ik het stukje terug gefietst naar de homestay waar de meneer heel fijn reageerde. Hij pakte de fiets aan en zette die weg (hij lachte nog steeds dus het leek prima), daarna pakte hij zijn brommer en zei tegen papa dat hij achterop moest stappen.

“straight straigt” riep hij boven de herrie van zijn brommer uit terwijl hij met papa achterop de straat in reed. Aangezien ik het onwaarschijnlijk vond dat hij zijn geaardheid naar ons zou schreeuwen reden we maar achter hem aan de straat in.

De meneer leek er niet bij te hebben stilgestaan dat wij op oude fietsen reden en hij op een brommer reed bij het bepalen van zijn snelheid. In de straat was papa zijn shirt nog een tijd te herkennen maar al snel verloren we ook dat uit het oog en hadden we geen idee waar we heen zouden moeten fietsen.

Mama en ik stopte daarom maar langs de kant van de weg en ik probeerden het adres wat op het mandje van haar fiets stond te Googlen. Na veel verschillende combinaties kwam er een adres uit ongeveer een kilometer verderop in het centrum van Hoi An waar we bij gebrek aan een beter punt maar naar toe gingen.

Onderweg zagen we papa ook nergens staan of fietsen en pas toen we bijna bij het punt waren kreeg ik een appje waar we waren. We deelden beide onze locatie en toevallig waren wij maar driehonderd meter bij hem vandaan (wel de andere richting in). Binnen twee minuten waren mama en ik op het punt waar hij zou moeten zijn en daar vonden we hem terwijl hij aan de kant van de weg stond. De meneer van de Homestay had hem hier afgezet, gezegd te wachten en een paar minuten later was er iemand anders een fiets komen brengen. Raar land is dit soms toch..

We hebben onze fietsen op dat punt vastgezet aan het hek en zijn lopend het centrum ingegaan. We hadden al gelezen Hoi An132en gehoord dat er in Hoi An veel kleermakers zouden zitten maar ik had niet verwacht dat er zo ongeveer 1 op de 3 winkels uit kleermakers zouden bestaan. We hebben de hele middag in het centrum rondgelopen op zoek naar leren tassen. Net nadat we een ijsje hadden gekocht bij een ijssalon die net geopend was kwamen we aan het begin van het winkelgebied een hele gave leren tas tegen. Papa en ik twijfelden beide of we hem zouden kopen maar het fijt dat we er nog minimaal 2 weken mee rond zouden zeulen, niet weten waar we hem thuis voor moesten gebruiken en de prijs van 130 dollar weerhielden ons ervan om er meteen een te kopen. Dit maakte het echter wel leuk om alle winkeltjes af te struinen naar een mooiere tas.

Uiteindelijk zijn we aan de overkant van het water dat dwars door Hoi An loopt nog over een marktje gelopen en hebben hier een portie loempia’s gegeten en een biertje gedronken. Alvorens pas toen het al weer donker was bij onze fietsen terug te keren en opzoek te gaan naar het Indische restaurant wat me door jaap was aangeraden.

Hoi An135Het restaurant was met behulp van google snel gevonden en bevond zich op slechts een kilometer fietsen van het centrum. De butterchicken met rijst en Naanbrood smaakten heerlijk en waren weer een leuke afwisseling in ons eetpatroon.

De volgende morgen waren we pas weer laat wakker. De avond ervoor hadden we wat informatie op internet opgezocht om een Easyrider tour van Hoi An naar Dalat te nemen waar we vandaag wat meer duidelijkheid over probeerden te krijgen. Voor het ontbijt zijn we de bakkerij voorbij gereden (lekker maar niet budget vriendelijk) en zijn bij een restaurantje een paar deuren verder gaan zitten. Hier serveerden ze de ondertussen bekende omelet met brood en samen met een bakje koffie zorgde dit voor een prima ontbijt.

Ik had mijn laptop meegenomen naar het restaurant en kwam er tijdens het eten achter dat er een Easyrider kantoor een paar straten van ons vandaag zat. Na het ontbijt zijn we hier eerst maar naartoe gefietst. Het kantoor bleek weinig meer te zijn dan een woonhuis waar een handjevol motoren op de oprit stonden. Een Mevrouw ontving ons heel erg vriendelijk en nodigden ons uit om plaats te nemen aan de tafel. Ze sprak geen Engels maar riep haar zoon die, terwijl wij werden voorzien van thee en een banaan, begon te bellen.Hoi An97

De zoon sprak een paar inleidende zinnen tegen de persoon aan de andere kant van de lijn en gaf de horen toen aan mij met de woorden:”my father”.

Ik heb een kleine tien minuten met de vader van de jongen aan de telefoon gezeten waarin hij aangaf dat het inderdaad mogelijk was om een tour van Hoi An naar Dalat te doen. We hebben het hierna over het type motoren, lengte van de trip en uiteindelijk kregen we het over het geld. Nu had ik op internet al gelezen dat er een standaard tarief was van 75 dollar per dag maar deze meneer vroeg om 100 dollar per motor extra om ze terug naar Hoi An te verschepen. De reden: het was TET en dus wilde hij meer hebben. Ik heb het gesprek afgerond en aangegeven even te kijken wat we zouden gaan doen en eventueel later nog contact op te nemen. We zijn toen terug gefietst naar het hotel en hebben hier een aantal Easyrider organisaties gemaild en omgekleed voor het strand.

Het strand was met onze fietsen zo’n twintig minuten fietsen, waarbij eigenlijk de tocht zelf ook mooi was. We fietsten over een weg tussen de rijstvelden waar vrouwen met bamboehoedjes op aan het werk waren. Uiteindelijk fietsten we over een brug zo de boulevard op. Naja op de boulevard mocht er niet gefietst worden dus parkeerden we de fietsen iets voor het hek en liepen de boulevard en iets later het strand op.

Toen we onze handdoeken hadden neergelegd ben ik de zee in gegaan om even te zwemmen en af te koelen. Het zeewater bij Hoi An was beduidend kouder als het zee water voor de andere plaatsen waar ik tot nu toe ben geweest deze reis, maar wel lekker.

Na het afkoelen in de zee ben ik op mijn handdoek gaan liggen en hebben we de rest van de middag al lezend doorgebracht. Tussendoor wel af en toe e-mail gehad van easy riders die reageerden en met de eerste die reageerden naar papa maakten we een afspraak voor vanavond om elkaar te treffen in ons homestay.

Het was al flink aan het afkoelen en de zon begon onder te gaan op het moment dat we terug liepen naar de fietsen. Onze fietsen stonden onder een afkapping tussen de anderen en toen we ze wilden pakken sprak een van de kerels die er rond liepen ons aan met het verzoek of we wilden betalen. Nu was dit niet van te voren gecommuniceerd maar had ik dit ergens wel verwacht en had ik er voor gezorgd dat ik nog maar een paar duizend Dong in mijn portomonee had zitten. Hij vroeg on 30.000 Dong maar aangezien ik er nog 14.000 had vroeg ik hem of ik mee kon lopen om met mijn creditcard te betalen. Ik werd gek aangekeken en hij schudde lachend nee. De 14.000 waren gelukkig uiteindelijk ook goed genoeg.

Wat dat betreft snap ik dat achterbakse in dit land niet. Ben gewoon duidelijke, hang een bord op wat iets kost zodat iemand een keuze kan maken of hij het er wel of niet voor over heeft… (ik weet dat het omgerekend allemaal om peanuts gaat, het gaat om het idee, veel peanuts is toch pindakaas, en ik hou van pindakaas) huh wat scrhijft hij nu? Ik heb ook geen idee…

We hadden om half zeven met de easy rider meneer afgesproken bij het homestay en daarom zaten we vanaf kwart over zes netjes gedoucht en omgekleed klaar in de lobby om hem te ontvangen. Nu verstreek de tijd maar en verscheen geen meneer. Hey, de telefoon. Papa neemt op en de meneer excuseert zich, hij kon het niet vinden en vroeg of hij later terug kon komen (bullshit excuus maar oke). Papa gaf aan dat we wel even wilden eten en dat we dan vanaf negen uur weer zouden kunnen, de meneer ging akkoord.

Nu had niemand een idee waar ze zouden willen eten, en aangezien ik het Indisch de dag ervoor echt heel goed had gevonden gingen we terug naar het Indische restaurant. Gewoonte dier dat ik ben bestelde ik weer de Butter chicken en papa en mama bestelden iets anders.

Op het moment dat we na het eten weer terug het terrein van het homestay op fietsten kwam er een motor aanrijder. Op het bordje boven zijn wiel stond EasyRider en hij sprak mij aan met de vraag of ik uit Nederland kwam. Toen ik dit bevestigde parkeerden hij zijn motor, stapte af, en liep achter ons aan de lobby van de homestay in.

Alles wat de meneer ons vertelden klonk goed en aannemelijk: we zouden op 125cc motoren zelf kunnen rijden, we zouden er 5 dagen over doen, het hotel, brandstof en entreegelden zaten bij de prijs in en de kosten van het eten zouden we eerlijk delen.

Aangezien het allemaal goed klonk besloten we de tocht bij deze meneer te boeken. Het enige nadeel was dat we pas zondag zouden kunnen vertrekken en dus een extra dag in Hoi An zouden hebben. We deden een aanbetaling van honderd dollar en de meneer gaf aan dat we zondag ochtend om acht uur bij het hotel opgehaald zouden worden.

De volgende morgen waren we redelijk op tijd wakker. Ofja ik werd eigenlijk wakker gemaakt. Papa was wakker geworden van zijn telefoon die overging. Aan de telefoon had hij River, de baas van de Easyrider. Er was een probleem met onze boeking: hij kon geen gids vinden en had het verzoek of we niet uit Nha Trang konden vertrekken? We keken elkaar aan en stemden met en zijn weer voorstel in. Hij zou treinkaartjes regelen voor vanavond en dan zouden we maandag ochtend vertrekken. Niet wat we hadden gehoopt, maar oké het was een mogelijkheid..Hoi An89

Een kwartier later werd er weer gebeld, de treinkaartjes waren uitverkocht en of we dan niet een taxi konden nemen voor 250 dollar. Over dit antwoord hebben we heel erg lang getwijfeld (niet dus), absoluut niet. Papa gaf al aan dat hij dan maar iemand terug moest sturen met de aanbetaling en dan zouden we het wel zien. River ging nog kijken wat hij kon en zou dan terug bellen. Iets over negen ging de telefoon weer: het oude plan bleef toch staan en we zouden gewoon de volgende ochtend om acht uur vertrekken. Man man man, wat een gedoe om niks.

Aangezien we toch wakker waren zijn we gaan ontbijten bij het restaurantje van de dag ervoor. De omeletjes smaakten goed en begonnen zo ondertussen wel onderdeel te worden van het ochtendritueel. Aangezien we een extra dag hadden hebben we tijdens het ontbijt geïnventariseerd wat iedereen zoal wilden. Mama gaf aan nog een rondje te willen lopen door het stadje en aangezien papa en ik dat geen slecht idee vonden zijn we dat na het eten eerst gaan doen. De resterende ochtend en begin van de middag besteden we weer met rondlopen in het centrum van Hoi An waar we de oude brug in het centrum bekeken. Een man in een palmboom zagen klimmen om kokosnoten uit de top te snijden en waar ik een handgesneden stempel met het mijnreisomdewereld logo bestelden die ik s’avonds op zou kunnen halen.

Hoi An97Na het rondlopen in het stadje was het te laat om nog naar het strand te gaan en wilde papa en mama nog wat gaan rondfietsen. Ik had echter een redelijke achterstand met mijn blog dus wilde hier mijn tijd aan besteden en dus gingen we onze eigen weg.

Tot het begin van de avond heb ik bij de bakkerij tegenover de homestay koffie zitten drinken en zitten schrijven aan mijn blogpost over Ha Long Bay. Tussendoor was ik zo verstandig hem een keer helemaal te deleten waardoor ik het grootste gedeelte van de tekst twee keer kon schrijven maar ach dat mag de pret niet drukken.

Na het schrijven van mijn stukkie ben ik naar onze kamer gelopen, papa en mama hadden eerder al de sleutel opgehaald waardoor zei er al waren, waar ik even heb gedoucht en op bed ben gaan liggen. Vanaf zeven uur kon ik mijn stempel ophalen dus daarom fietsten we rond die tijd weer terug richting het centrum om hem op te halen en iets te eten.Hoi An72

Toen we aan kwamen lopen stond de stempel al klaar in een zakje, en wauw wat was hij goed gelukt. Echt niet normaal dat iemand dat zo mooi kan! Ik testen hem nog een keer, betaalde de mevrouw van de winkel en daarna gingen we opzoek naar een restaurantje om te eten. Aan de boulevard waar we liepen zaten verschillende restaurantjes. Bij een van de restaurantjes zat een westers koppeltje wat ons aanraden om daar te eten omdat het zo goed was.

Papa en Mama kozen voor een Menuutje en ik bestelden drie lokalen gerechten. Naast een portie loempia’s kreeg ik ook twee lokalen gerechten waar Hoi An bekend om staat. Geen idee meer hoe het heet, maar het was wel heel erg lekker!

Toen we weer terugreden richting de homestay was het al laat, en de plannen die er waren om nog ergens iets te gaan drinken lieten we varen en gingen terug naar de kamer om onze tassen in te pakken. Om half zeven zou de wekker al weer gaan omdat we zouden worden opgehaald voor onze Easyrider tour.

stempel

 

 

 

 

 

Huế

De trein komt tot stilstand en ik sta op om mijn tas te pakken. Terwijl ik probeer te gaan staan ga ik bijna weer onderuit. Het was koud geweest vannacht dus ik had de flightbag van mijn backpack als slaapzak gebruikt en de oranje zak zat nog steeds strak rond mijn benen gewikkeld. Eerst dat ding maar eens “uit” doen dus.

Met mijn tassen vast sluit in achteraan de in de rui die in het gangpad is ontstaan om naar buiten het perron op te Hue27gaan. Ofja dat laatste bleek een foutieve aannamen te zijn: Hue heeft blijkbaar geen perron. Terwijl ik naar buiten klim naar de grond kijk ik naar de trein en eigenlijk klopt het geen perron hebben totaal met alles. In de jaren 20 van de vorige eeuw hadden ze bij ons vast ook geen perron gehad, en dat was wel zo’n beetje hoe oud deze trein eruit zag. Hij was verroest, er zaten gaten in en tijdens het rijden had ik me veel vaker dan ik had gewenst afgevraagd of de trein de reis wel zou overleven.

Papa en mama klimmen ook uit de trein, waarbij mama nog bijna naar beneden valt omdat ze even niet oplet, en we lopen eens stukje door het gras richting het station. Het station is niet veel meer als een overkapping met een paar winkeltjes en kantoortjes en aangezien mama aangeeft even te moeten plassen lopen we vanaf het “perron” naar de vertrek hal waar we een wc hopen te vinden.

Een wc bleek er inderdaad te zijn, en aangezien we er nog toch zijn gaan ook papa en ik om de beurd maar even naar de Wc. Terwijl we even staan te wachten komt er een kerel bij ons staan die een gesprek begint, voor de gemiddelde Vietnamees spreekt hij heel goed Engels en hij vraagt of we al een plaats hebben om te verblijven. Normaal gaan we nooit in op dit soort vragen maar ach: ‘why not’. We vertellen dat we nog geen idee hebben waar we gaan verblijven en hij vraagt netjes of hij zijn brochure mag laten zien. Natuurlijk mag dat, zowel de brochure als de foto’s van het hotel zien er heel erg netjes uit. Het hotel moet 20dollar per nacht kosten voor ons drieën, en als het werkelijk is zoals de foto’s eruit zien dan is dit helemaal geen verkeerde prijs.

Ik zou natuurlijk geen goede backpacker zijn als ik niet op zijn minst zou proberen iets van de prijs af te krijgen. Dit gaat eigenlijk redelijk makkelijk, de 15 dollar die ik voorstel vind hij blijkbaar ook prima en hij geeft aan dat hij er ons voor niks naar toe brengt en we daar kunnen kijken of de kamer ook werkelijk aan de verwachtingen voldoet. Dit was helemaal een goede deal, al zou de kamer niks zijn dan waren we in ieder geval alvast in het centrum.

De kerel pakt zijn telefoon en begint een gesprek met iemand, hij komt terug en geeft aan dat zijn chauffeur onderweg is en verzoekt ons even te wachten totdat hij er is. We raken in gesprek over Hue, hem en TET en al snel komt er een auto voorrijden. Onze tassen verdwijnen in de achterbak en we nemen plaats op de bank. De Vietnamees rijd met ons mee naar het hotel omdat hij aangeeft dat hij de kamer graag zelf wil laten zien. Oké kerel als jij vindt dat dat moet,, doe vooral je ding.

Hue99Waarschijnlijk niet verder als twee kilometer van het station houd de auto al weer halt voor een klein hotel. We gaan
naar binnen en de mevrouw achter de balie lacht ons heel vrolijk toe terwijl we een sleutel krijgen. Om de hoek van de kleine lobby/restaurant is een kleine lift gevestigd. We drukken op het knopje en wachten tot de lift arriveert. De deur gaat open: “oh shit dat is een kleine lift”. We passen echt net met zijn drieën in de lift en we gaan naar de zevende etage. Hier vinden we aan het eind van de gang onze kamerdeur en inderdaad de meneer had niet gelogen. Het was niet heel luxe maar de kamer zag er zeer netjes uit.

Ondertussen verscheen de meneer ook in de deuropening en vroeg of de kamer goed was, dit was hij zeker en we gaven aan hem te willen hebben. De meneer verdween weer en wij pakte onze spullen uit. Het bed was beter als de meeste voorgaande bedden en het voelde lekker zacht aan.

Aangezien we op dat moment zo’n 24uur onderweg waren was ik wel toe aan een douche. Het enige nadeel aan de kamer was voor mijn de douche, voor Vietnamese begrippen moet het vast heel luxe zijn om een badkuip te hebben maar doordat er geen douchegordijn was betekende dit voor mij nu ook dat ik heel voorzichtig half onder de straal moest gaan staan om er voor te zorgen dat ik niet heel de kamer badkamer blank zou zetten.

Toen ik uit de badkamer kwam lagen papa en mama beide even op bed en daarom vroeg ik maar wat de bedoeling was. Ik kon aankleden zodat we iets konden gaan doen, of ik ga ook op bed liggen. Beide gaven aan dat we toch wel iets zouden gaan doen, dus (stiekem met een beetje tegenzin, want ik had slecht geslapen in de trein) kleden ik me aan en gingen we naar beneden om te ontbijten.

Bij het bekijken van de ontbijt kaart viel het meteen op dat de prijzen een stuk budgetvriendelijker waren als in Hanoi. Een omelet met brood kosten iets meer dan een euro en de koffie ongeveer 50 eurocent. Naast de betere prijs was het ontbijt ook nog eens lekker dus dat was helemaal mooi.

Na het ontbijt zijn we nog even naar onze kamer gegaan om de camera op te halen en zijn toen de straat opgelopen in de richting van de rivier. Misschien ook omdat het TET was en veel mensen op bezoek waren bij familie maar het was heel erg rustig op straat. Begrijp me niet verkeerd, de verkeersdeelnemers die er in de omgeving van het hotel waren reden nog steeds als idioten, maar nu was het in ieder geval te overzien.Hue37

Een kwartiertje lopen later kwamen we aan bij de rivier en aan de oever was een soort tentoonstelling van bloemen en bomen georganiseerd. Dit is niet totaal mijn ding maar op zich wel leuk om een keer over heen te lopen. De bloemen boeiden me heel erg weinig maar na een stukje te hebben gelopen kwamen we langs een tentoonstelling van Bonsai boompjes en sommige waren wel echt heel erg gaaf.

Aangezien we geen echte planning hadden zijn we na de tentoonstelling verder gelopen langs de rivier. De parfume river, zoals hij word genoemd, scheid de oude en de nieuwe stad van elkaar en deze twee delen worden verbonden d.m.v. drie bruggen. Bij de laatste brug zijn we vanuit de nieuwe stad, waar ons hotel gevestigd zat, over de brug naar de oude stad gelopen. Voor we binnen waren in de oude stad moesten we eerst nog door de stadsmuur heen, weer een klein bruggetje over het water en daarna een smalle doorgang de stad in.

tussenstuk

De oude stad was weinig speciaals, misschien ook doordat het TET was en er bijna geen winkels open waren, maar er was niks te doen of te zien wat werkelijk de moeite waard was. We hebben wat rondgewandeld en zijn uiteindelijk, na een kop koffie bij een restaurantje te hebben gedronken, doorgelopen richting het keizerlijk paleis. Het keizerlijk paleis had midden in de stad weer zijn eigen muren en water en bij de ingang vroegen ze 150.000VND (6 euro) om naar binnen te mogen.Hue55

Nu wilde ik het paleis wel graag zien maar bij het hotel hadden we een velletje zien hangen waarin een stadstour werd aangeboden voor 10 dollar. Dit was exclusief de entree gelden weliswaar, maar aangezien we dan wel de hele dag met een bus zouden worden rondgereden besloten we bij het paleis te proberen deze tour voor de volgende dag te boeken en dus nu maar verder te lopen.

De weg vanaf het paleis bracht ons langs een open plek waar oorlogsvoertuigen werden tentoongesteld waar we even gingen kijken en langs een plein waar we de plaatselijke kinderen nog net het laatste stukje van een vlaggenzwaai show zagen opvoeren. Toen het al weer begon te schemeren liepen we terug over de brug richting het nieuwe gedeelte van de stad en waren van plan om even terug te gaan naar het hotel en daarna te gaan eten.Hue91

De eerste straat waar we doorliepen toen we de brug waren overgestoken was redelijk toeristische en hier waren de meeste winkeltjes en restaurantjes dus wel gewoon open. Aan de andere kant van de straat zagen we een soort hippe ijssalon waar de mensen bijna met de benen buiten hingen. We zijn dus ook over gestoken om eens te kijken en de ijsjes zagen er heel erg goed uit.

Binnen was er alleen geen plaats dus zijn we buiten maar gaan zitten en gingen zitten wachten tot iemand onze bestelling op zou komen nemen. De tijd verstreek maar niemand kwam.. Ik moest naar de wc en besloot meteen maar te vragen hoe of wat de bedoeling was. Iemand van de bediening gaf aan dat we zelf moesten bestellen en afrekenen bij de vitrine en dat het dan naar onze plaats gebracht zou worden.

Ik riep mama van buiten en sloten achteraan de rij bij de vitrine. Uit de kaart bleek dat er niet echt ijsjes werden verkocht maar eerder een soort Milkshakes en smoothies. Hoe dan ook zagen ze er nog steeds heel goed uit en dus bestelden we drie drankjes en rekende af. Ook deze prijzen waren weer goed te doen, de drankjes kosten omgerekend ongeveer 1,20 euro. Ondertussen was er een tafeltje binnen vrijgekomen en terwijl mama vast ging zitten liep ik naar buiten om papa te roepen. We namen plaats, de drankjes werden gebracht, de wifi code werd gevraagd en iedereen hield zich lekker bezig met zijn eigen ding.

Toen de drankjes op waren en we weer op straat liepen had het weinig zin meer om eerst naar het hotel te gaan dus gingen we opzoek naar een restaurantje om iets te eten. Honderd meter van de ijssalon af stond er een groot bord op straat met de tekst: free beer – pizza buy two get three. Het bord werken! We zijn hier gaan zitten en het werkten als volgt. Elk derde biertje was gratis en bij het kopen van twee pizza’s zouden we een pizza margaritha gratis krijgen. Niemand had zin in een margarita dus bestelden we alle drie gewoon de pizza die we graag wilden en kregen omdat we er drie kochten er een pizza naar keuze bij die we mee terug namen naar de kamer.

Na het eten zijn we met een omweg terug gelopen naar het hotel en hebben hier navraag gedaan naar de stadstour: er was nog plaats en als we meewilden zouden we om 8uur worden opgehaald. Niet helemaal hoe vroeg ik de dag graag had willen beginnen maar toch besloten we de tour te boeken.

Door de slechte nachtrust de nacht ervoor en doordat we de volgende morgen dus weer vroeg op moesten zijn we die avond maar op tijd gaan slapen in de heerlijke zachte bedden.

Hue101Om acht uur de volgende morgen zaten we braaf te wachten om opgepikt te worden. We hadden al gegeten en hadden onze tassen bij met water en opgeladen camera’s en daarmee helemaal klaar om te gaan.

Het busje kwam voorrijden en we stapten in. In het busje zat al een stelletje te wachten waardoor we naast elkaar op de achterbank plaatsnemen en wachten. Het busje rijd aan en binnen vijf minuten houden we al weer halt aan de waterkant en worden verzocht uit te stappen. Huh? Maar we zouden beginnen bij het keizerlijk paleis? Nou niet dus.

We worden verzocht door te lopen naar een van de draken boten die aan de waterkant liggen te wachten. De drakenboot bestaat uit twee drijvers waarop een ruimte is gebouwd. De voorkant van de boot is versierd met twee metalen draken hoofden dus vandaar de naam. Op de vloer van de ruimte staan plastic stoeltjes in rijen opgesteld waarop we plaatsnemen en wachten wat er gaat gebeuren.

Op het moment dat alle stoelen gevuld zijn neemt een vrouw het woord en verteld ons over het programma. Waarschijnlijk boekt het hotel gewoon een bepaalde tour die allemaal ongeveer hetzelfde rondje maken want we doen dezelfde bezienswaardigheden aan als de tour die we eigenlijk hebben geboekt maar dan in een totaal andere volgorde.

Nu kan ik bij elke stop gaan uitleggen wat ik heb gezien maar daar het op de video veel duidelijker wordt als dat ik het kan beschrijven zou ik zeggen doe dat:

Even in het kort wat tekst en uitleg bij de dag:

An Hien garden house: een huis honderd nog wat jaar geleden gebouwd in een grote tuin. Het huis was eigendom van een rijke Vietnamees die in zijn tuin veel exotische planten verzamelden. Hier hebben we een bakje thee gedronken in het huis en een rondje gelopen.

Thien Mu pagoda: een pagode die vrij toegankelijk was en waar we een heel stuk naar achteren konden lopen. In deze pagode liggen de botten van de monnik begraven die zichzelf vrijwillig in brand zetten tijdens de Vietnam oorlog om hiermee aandacht voor de verboden boeddhistische godsdienst te vragen.

Hue194Hon Chen Temple: een tempel rechtstreeks aan het water gebouwd waar naar mijn mening de trappen aan het water nog het meest boeiends van zijn, misschien voor de lokale bevolking interessant maar voor mij de zoveelste tempel.

Lunch op de boot: Op de boot kregen we een bescheiden lunch met wat vlees en heel veel rijst. De lunch zat in de prijs in en de Vietnamezen op de boot probeerden steeds te upsellen door extra eten en drank te verkopen (op een gegeven moment wordt het vervelend)

Minh Mang Tomb: Tombe van een koning die van natuur hield. Zijn tombe bestaat uit verschillende lagen met na een kilometer lopen het eiland waar hij ergens begraven ligt. Dit was voor mij het mooiste landschap van de dag.

Khai Dih Tomb: deze tombe is pas in de jaren dertig van de vorige eeuw gebouwd en van binnen is hij geheel bekleed Hue247met mozaïek. Heel erg mooi! Raar en voor mij opvallend was ook de buitenkant die totaal versierd is met een hakenkruis patroon?

Tu Doc Tomb: Een tombe die bestond uit een groot houten gebouw wat deels vroeger ook het zomerhuis van de koning was geweest. Dit was het minste mooie en indrukwekkende bezoek van de dag.

Conical hat and incense stick making village: Naar mijn mening een totaal commerciële stop. We hebben niet gezien hoe de hoedjes worden gemaakt, bij het aankomst van de bus zat een vrouw wierook stokjes te rollen maar als snel werd er overgestapt op verkoop.

Citadel: het oude keizerlijke paleis waar we de dag eerder al waren geweest maar eigenlijk heel erg tegen viel. Dit stond
op mijn lijstje omdat ik er in een boek over had gelezen maar naast dat het heel groot was binnen was er weinig echt unieks te zien binnen de muren.Hue320

VIDEO

 

De totale toer was leuk geweest maar aan het einde waren we wel een beetje klaar met de tempels en paleizen. Om echt met volle interesse naar elke tempel te kijken ben ik toch iets teveel een cultuur barbaar voor. Wat ik ook raar vond tijdens het bezoek aan alle bezienswaardigheden deze dag was dat alle Aziaten, of ze nu uit Vietnam, Japan of China kwamen, niks hoefde te betalen om binnen te mogen en alle westerlingen een kaartje werd verkocht waardoor we totaal toch zo’n 30 euro per persoon kwijt waren aan entree tickets. Waarom dat onderscheid? En meer nog, waarom moeten wij de renovatie van jullie tempels betalen? Als iedereen moet betalen prima natuurlijk maar nu is het niet fair.

Na het bezoek aan de citadel zijn we over de brug terug gelopen naar “ons” deel van de stad en hebben bij gebrek aan een ander open restaurant weer gegeten bij het restaurantje waar we de dag ervoor ook al zaten. Dit keer hebben we echter geen pizza maar een burger gegeten om naderhand weer plaats te nemen bij de ijssalon een paar deuren verder. “Wat zijn we toch gewoonte dieren”

Terug in het hotel hebben we geïnformeerd naar de mogelijkheden om door te reizen naar Hoi An, een plaatsje aan de kust een stukje zuidelijker als Hue. Omdat het na tien uur was toen we dit vroegen kon de meneer achter de balie geen info meer inwinnen of het mogelijk zou zijn voor de volgende dag. Hij was echter wel heel behulpzaam en gaf aan dat hij de volgende morgen meteen zou bellen. Dit resulteerde in de volgende afspraak: Mocht er plaats zijn in de bus van half 9 dan zou hij ons om half 8 wakker maken en anders zou hij ons laten slapen.

We zijn dus gaan slapen met een vraagteken: geen idee hoe de volgende dag zou gaan lopen….

 

Mai-Chau

Man Man Man wat was het weer vroeg: half 5 in de ochtend was de wekker al weer afgegaan. Zo vroeg de wekker kan eigenlijk maar een goede reden hebben: een reis dag!

Vandaag ging de reis naar Mai Chau, een dorpje wat verder in het zuiden van Hanoi en aangezien er geen ander vervoer zou gaan vanwege het Chinese nieuwjaar zou het busje ons om zes uur al ophalen. Na het inpakken van onze tassen en een korte douche zijn we naar beneden gelopen om een ontbijt te regelen. Puku, het restaurantje waar we een dag eerder het grootste gedeelte van de dag hadden doorgebracht, was 24 uur per dag open waardoor een ontbijt regelen in theorie niet de moeilijkste opgaven zou moeten zijn,

Toen we bij Puku plaatsnamen aan een tafel kregen we echter een geheel andere kaart voor ons neus als we eerder hadden gezien. Hij was nieuw, de prijzen waren hoger en daarbij was ook het ontbijt nog eens van de kaart verdwenen. Om te kijken hoe of wat hebben we een jongen uit de bediening om uitleg gevraagd en hij gaf aan dat de prijzen vanwege het chinese nieuwjaar (TET) waren verhoogd en waarom het ontbijt was verdwenen wist niemand. Maar nadat we aangaven dat we straks de bus moesten hebben, gisteren en eergisteren ook al in het restaurant waren geweest en we nu heel graag iets te eten zouden hebben bleek het voor ons toch mogelijk om hetzelfde gerecht als de dag ervoor te bestellen: een omelet.

Nog half slapend wachten we vol verwachting op de eitjes maar in tegenstelling tot alle andere bestellingen tot nu toe vielen ze een beetje tegen. Alles was wat minder als eerder: kleinere eitjes, minder brood en geen sla op het bord, ach we hadden wat te eten dus daar moesten we misschien gewoon al blij om zijn.

Na ons ontbijtje zijn we terug naar ons hotel gelopen om onze tassen te halen en uit te checken. Om tien over zes, slechts tien minuten te laat kwam er een man voor de deur staan die gebaarde achter hem aan te komen. Aangezien er niemand anders in de lobby zat was het niet moeilijk dat hij ons moest hebben.

Aan het einde van de straat stond een minibusje te wachten en onze spullen werden door de bestuurder achterin gegooid terwijl wij op de eerste rij achter de bestuurdersstoel plaatsnamen. Het busje vertrok en aangezien we de eerste waren die instapten werden we nog een half uurtje rondgereden door Hanoi om andere passagiers op te pikken alvorens de grote weg op te gaan richting het zuiden.

Terwijl het landschap langs on heen van heel plat naar steeds heuvelachtiger veranderde hebben we het eerste gedeelte van de ochtend in het busje doorgebracht door wat te kletsen. Maar na de eerste stop heeft iedereen zich teruggetrokken om te doen waar hij zin in had. Voor papa en mama betekende dit slapen, voor mij een serie kijken.

Toen de Bus voor de tweede keer stopte waren we al ver de bergen in gereden en langs de kant van de weg waren veel houten kraampjes gevestigd waar de lokalen bevolking wat geld probeerden te verdienen. Bij het uitstappen zag ik dat een van de kraampjes de stickyrice in bamboe verkocht, het product wat ik in Battambang Cambodja had leren kennen en waar ik papa en mama ook van graag wilde laten proeven.Mai Chau31

De verkoopster wilde 10.000 VND (40cent) hebben voor een gevulde bamboestok, maar met 15.000 voor twee ging ze ook akkoord. Mooi, hadden we toch weer 20 eurocent bespaart! Ik wierp een van de stokken naar Papa, die werkelijk geen idee had wat hij vasthad. Ik vertelde over de rijst die erin zat en deed voor hoe de bamboestok gepeld diende te worden(als een banaan) om de rijst eruit te krijgen.

We hebben de rijst tussen ons drieën verdeeld en ik ben toen ten rondje gaan lopen op zoek naar een wc. Ik zag zo niks en ik besloot dan maar om een wc te vragen, er werd naar de rand van de afgrond aan de achterkant van de kraampjes gewezen. Ik bedacht op dat moment maar een ding: “wat ben ik blij dat ik alleen hoef te plassen”.

Het laatste gedeelte van de rit ging snel! De bestuurder reed zoals alle Vietnamezen tot nu toe als een idioot: veel te snel en inhalen terwijl het eigenlijk echt niet kan. Daarbij probeert hij vlot in zijn vier de berghelling (vergelijkbaar met de Franse alpen) op te rijden terwijl het toch duidelijk is dat het busje dit helemaal niet leuk vind.

Het busje stopt aan de kant van de weg op een kleine parkeerplaats en iedereen stapt uit de bus. We staan bij een groepje bamboe hutten tussen de rijstvelden maar op de kaart leek Mai Chau er veel groter uit te zien dus pak ik mijn telefoon erbij om te kijken of we wel goed zijn hier. Al snel blijkt dat we Mai Chau een stukje voorbij gereden zijn en nu bij een ander plaatsje zijn. Het is niet ver, maar toch. Toen we dit aangaven bij de chauffeur was hij meteen heel behulpzaam en begon te bellen. Binnen een minuut kwam er een grote golfkar aanrijden die ons een stukje terug bracht richting mai chau.

De golfkar stopte voor een hotel aan de grote weg door Mai Chau, en aangezien het hotel er heel netjes uitzag gingen we maar vragen wat het zou kosten om er te verblijven. De mevrouw achter de balie sprak slecht engels maar ze schreef het getal 300 op een briefje. Ik vroeg of we de kamer even konden zien alvorens te besluiten en na wat handen en voeten werk begreep ze wat ik bedoelde. Haar man leiden ons de trap op naar boven en op de tweede etage deed hij een kamer voor ons open. De kamer had drie bedden en zag er heel erg netjes uit. We hadden een kamer met uitzicht op de vallei en direct aan de kamer was een groot terras met stoelen gevestigd waar we konden zitten. En dat voor twaalf euro, top deal!

Mai Chau39We hebben onze spullen uitgepakt op de kamer en wat ontspannen op en rond de kamer. Aangezien we een vroege start hadden gehad lagen papa en mama al snel te slapen en kon ik in alle rust wat internetten. Net na de middag wilde we allemaal toch graag iets van de omgeving zien (daarvoor waren we tenslotte naar mai chau gegaan) en zijn we het dorp ingelopen.

Ons hotel lag aan de rand van mai chau en na een kwartiertje lopen kwamen aan dezelfde straat als waar wij over liepen we een soort markt tegen. Er werd door de lokale bevolking vooral fruit, vlees en vis verkocht en er was dus weinig interessants te vinden. Door de vroege start en ontbijt hadden we allemaal ondertussen ook wel honger gekregen en daarom gingen we opzoek naar een restaurantje voor de lunch.

De tet had toch wat meer inpact als we verwachten: elk restaurantje waar we binnenliepen gaf aan niet open te zijn of verzocht ons later terug te komen. We hadden echt geen idee meer hoe we dan nog iets zouden kunnen eten en namens ons voor om op de terugweg dan maar wat fruit te kopen voor de zekerheid. Aangezien iedereen zo druk bezig was met TET hadden we het erover dat we dan misschien maar moesten kijken hoe en wanneer we weg zouden kunnen uit Mai chau. Bij een boekingskantoortjes ben ik een half uur bezig geweest met google translate om duidelijk te maken wat onze wensen waren. Weer een tegenslag: TET was echt veel groter als we verwachten. De kerel van het boekingskantoor vertelden ons dat er geen mogelijkheid was om weg te komen uit Mai Chau tot op zijn vroegste dinsdag. En zelfs dan zou het alleen kunnen als we een auto zouden huren en iemand voor 80 euro zouden inhuren om ons weg te brengen.

We gaven aan even te overleggen of we dit zouden willen en maakte van de tijd gebruik door het laatste stuk tot het einde van het dorp te lopen. Op de terugweg hadden we nog steeds geen idee wat we zouden moeten doen. We wilden niet tot dinsdag of donderdag in Mai Chau blijven maar tachtig euro voor een auto betalen was ook net bepaald budget vriendelijk..

Op de terugweg kwamen we nog een boekingskantoortje tegen en ik besloot nog een poging te wagen. De mensen van het kantoortje spraken geen engels waardoor ze iemand opbelde bij wie ik mijn verzoek kon doen. Deze persoon gaf echter ook aan dat al het verkeer tot dinsdag onmogelijk zou zijn. Nu zou dinsdag nog kunnen maar toen ik daar op in ging bleek ook meteen dat dan alle bussen bezet zouden zijn. Aangezien ze me dus niet verder konden helpen hing ik op en liep ik terug naar het kantoortje waar papa en mama ondertussen in gesprek waren met een vrouw.

De vrouw, de bloemisten van de zaak naast het kantoortje, praten wel redelijk Engels en zei vertelden ons dat de enige mogelijkheid naar haar weten de lokale bus was die in twintig minuten vanuit het dorp zou vertrekken. We hebben nog even getwijfeld of we dit überhaupt zouden redden maar aangezien we net pas waren aangekomen en we al minimaal een half uur van het hotel verwijderd waren was ook dit plan geen succes.

Als het echt niet anders kon dan zouden we toch maar dinsdag vertrekken maar dat zouden we dan later wel boeken. We liepen terug richting het hotel en bij een van de restaurantjes waar we eerder waren afgewezen ben ik gaan vragen hoe laat we wel terecht zouden kunnen. Opnieuw werd er geen Engels gesproken en met behulp van google translate probeerden ik het een en het ander duidelijk te krijgen. De jongen achter de bar liep na het zien van mijn telefoon scherm naar boven. Na een minuut was de jongen terug en wees ons naar een van de tafeltjes. Nog steeds geen idee met wat er nu ging gebeuren namen we plaats op de stoelen waarbij we al snel toch een kaart kregen. Ah oke, top! Maar bij een paar gerechten stonden Engelse vertalingen geschreven maar het lukte toch om een lunch te bestellen.

Na de lunch zijn we toch nog maar even terug het dorp ingelopen om boodschappen te doen omdat we geen idee hadden hoe het met eten zou gaan de komende dagen. In het dorp hadden we op twee westerse meisjes verder ook nog helemaal geen toeristen gezien waardoor we helemaal het idee hadden dat we geïsoleerd waren.

Op de markt kochten we wat fruit en bij een winkeltje sloegen we water, bier en wat koekjes in. Mocht vanaf morgen inderdaad alles dicht zijn dan zouden we in ieder geval iets te eten hebben.

Pas aan het eind van de middag waren we terug bij het hotel en iedereen besteden zijn tijd op zijn eigen manier. Ik kocht en nieuw WordPress thema waar ik mee ging spelen terwijl ik wat muziek luisterde en wachten tot het tijd was om voor het avondeten op pad te gaan.

Bij de receptie van ons hotel vroegen we of we er een hapje zouden kunnen eten, maar aangezien ons hotel geen restaurant had verwezen de meneer ons naar een hotel een stukje verder aan de weg. We waren in de middag ook langs dit hotel gelopen dus we kregen het in ieder geval makkelijk gevonden. In het restaurantje vonden de bezoekers het blijkbaar ook koud want iedereen zat bij elektrische straalkacheltjes te eten.

Net als we smiddags in het dorp al hadden gezien was het ook in het restaurant heel erg rustig. Wij namen plaats aan een van de lege tafels en rond ons waren slechts drie andere tafels bezet. Van de mevrouw in de bedoeling kregen we de menukaart en al heel snel werd duidelijk dat dit restaurant totaal niet budget vriendelijk was. Een biertje wat normaal 15.000VND kost was hier 50.000VND en het goedkoopste gerecht op de kaart was een hamburger van 150.000VND(6 euro). Aangezien alle andere gerechten meteen heel duur zouden worden hebben we dan alle drie maar gekozen voor de hamburger met een grote fles water.

De hamburgers waren misschien redelijk wel duur maar ze smaakten heerlijk! Dus dan mag het… Toen we bijna klaar waren met eten kwamen er een aantal Vietnamezen binnengelopen die tafels en stoelen weg begonnen te schuiven.Mai Chau44

Toen er een open plek in het restaurant was gecreëerd duurden het niet lang voor een van de mensen in het midden het woord nam en ons vertelden wat ze kwamen doen. Voor ons stonden een aantal medewerkers van het restaurant die over een paar minuten zouden beginnen om een aantal traditionele dansen zouden laten zien.

We waren klaar met eten toen het eerste dansje begon en ik moet eerlijk zijn, het zag er redelijk saai en slecht getimed uit. Er werd wat rondgedraaid op de dansvloer maar daar bleef het wel bij en aangezien ik liever iets anders ging doen liet ik papa en mama achter in het restaurant en ging alleen terug naar de hotel kamer.

Terug op de hotelkamer heb ik een serie liggen kijken en wat gewerkt totdat papa en mama ook terugkwamen van het restaurant. Ze hadden nog even naar het dansen zitten kijken en papa had uit eindelijk nog meegedaan (er waren zo weinig mensen dat eigenlijk iedereen mee moest doen). En na de voorstelling waren ze in gesprek geraakt met twee dames die tijdens het eten een tafel van ons af hadden gezeten. Deze dames waren op een trip vanuit Hanoi en zouden maandag terug gaan. Gedurende de rest van de avond hebben we nog wat gekletst en vooral geprobeerd achter mogelijkheden voor vervoer te komen weg uit Mai Chau maar helaas kregen we hierin weinig duidelijkheid.

De volgende morgen hadden we geen wekker staan waardoor we nogal laat wakker waren. Pas rond elven waren we allemaal klaar om iets te gaan doen. We liepen naar beneden naar de lobby van het hotel en we vroegen of er misschien ergens een plaats was waar we konden ontbijten. Natuurlijk spraken de eigenaren nog steeds slecht engels dus werd er naar buiten en links gewezen.

Mai Chau66Aangezien wij ook geen idee hadden zijn we maar naar buiten en links gelopen en hebben bij het eerste hotel/restaurant wat we tegen kwamen gevraagd of ze open waren. “No restaurant Today” zegt een man voor de deur van het hotel. Nou fijn… Een stukje verder aan de overkant van de straat bij de Mai chau Lodge waar we de avond ervoor de hamburger op hadden was het restaurant nu ook gesloten en aangezien we de dag ervoor in het dorp al hadden gemerkt hoe weinig er open was hadden we hier ook weinig vertrouwen in.

We wisten natuurlijk dat we sowieso nog koeken en fruit hadden en daarom besloten we dan maar richting de nederzetting te lopen waar we een dag geleden in eerste instantie waren afgezet door de minibus uit Hanoi. De weg tussen de rijstvelden was super mooi, afgezien van een enkele scooter kwamen we geen verkeer tegen en konden we kilometers ver over de rijsvelden kijken.

Na een kwartiertje lopen waren we bij de nederzetting waar we onder een soort poort die over de weg was gebouwd naar binnen liepen. In het dorpje zag alles er redelijk authentiek uit. De hutten van de mensen stonden nog steeds op palen en waren van hout gemaakt en na een aantal huizen kwamen we aan bij een klein pleintje. Hier waren een aantal huizen voorzien van een klein barretje die er redelijk uitgestorven uitzagen, maar aangezien we honger hadden besloten we onze kansen te wagen en te gaan zitten aan een van de tafeltjes. Niet lang nadat we zaten kwam er vanonder een van de hutten een oude vietnamees aanlopen die ons zag zitten en uit het zich wat begon af te wassen en even later met een dienblad aan kwam lopen.

Iedereen kreeg een minuscuul klein kopje (formaat borrelglas) voor zijn neus en we kregen thee. Net als zovele keren eerder smaakte de thee naar spinazie, iets wat op een nuchtere maag niet de meest lekkere smaak is die je kan hebben.. Maar oke we hadden in ieder geval vast iets te drinken. De meneer pakte zelf ook een glas en kwam naast mij op een bankje zitten. Hij lachte naar me maar engels sprak hij niet. Door gebruik te maken van Google translate werd het in ieder geval duidelijk dat we niks te eten zouden krijgen maar verder kon hij ook niet helpen want hij snapte verder niet wat ik bedoelde.

Op het moment dat we vroegen wat we moesten betalen en een geld signaal maakte met onze handen werd er een briefje van 10.000VND uit zijn zak gehaald om duidelijk te maken hoeveel het zou moeten zijn. Ik gaf de man een briefje en we liepen wat verder het dorp in. Aan de andere kant van het plein liepen we een straat in en kwamen aan een andere rand van het dorp terecht. Hier was met uitzicht op de valei een moderne bar met dakterras gebouwd. We zijn de trap opgelopen naar het dakterras en hebben even staan kijken naar het uitzicht, ondertussen was al duidelijk dat we ook hier niks verder zouden komen omdat alles op slot zat. Het uitzicht was wel super!

Voor de bar was een braakliggend stukje grond wat gebruikt werd als parkeerplaats voor motoren. Nu stonden er naast de gebruikelijke motorscooters ook wat grotere en zwaardere motoren en aangezien we er toch langsliepen hielden we halt om even te kijken. Aan de andere kant van de weg zagen we weer een traditionele woning op palen met een restaurantje eronder.

Bij dit restaurantje zagen we in tegenstelling tot alles tot nu toe wel Mai Chau104mensen zitten en toen we dichterbij kwamen zagen we nog eten ook. We namen dus plaats en gingen zitten wachten tot er iemand zou komen. We hadden plaatsgenomen tussen twee groepen in en ook al liepen er veel mensen op en neer tussen beide tafels, niemand leek de moeite te nemen bij ons te vragen wat we wilde eten of drinken. Na een kwartiertje zitten en wachten ben ik zelf maar richting de keuken gelopen. Iemand vinden die Engels verstond en terug kon spreken was lastig, maar na even wachten, bellen door de mevrouw in de keuken kwam daar dan toch een meisje aanlopen waar ik een gesprek mee kon hebben. De mensen die nu zaten te eten hadden dit al een tijd van te voren geboekt en het was nu niet mogelijk om ook voor ons te koken. Shit dat was de zoveelste keer dat het niet kon. Terug bij papa en mama aan tafel dronken we in ieder geval ons drinken op en zouden dan wel verder kijken.

Toen we net wat te drinken hadden en zaten, kwam een van de gidsen van de groepen die er zaten vertellen dat het eventueel wel mogelijk was wat noedels met vlees te krijgen. Wij waren al lang blij dat we iets te eten zouden krijgen dus we stemden graag in met het voorstel.

Na een kwartiertje kregen we allemaal een bordje met noedels en vlees. Deze hebben we opgegeten en doordat het zo moeilijk was geweest uberhoubt iets te eten te krijgen smaakte het extra lekker. Toen het engels sprekende meisje kwam vragen of het eten smaakten vroegen we of ze toevallig de volgende dag met TET ook open zouden zijn. Ze gaf aan dat ze dat open zouden zijn, maar dat als we wilde eten we dat wel nu moesten doorgeven en een aanbetaling zouden moeten doen. Omdat we dan in ieder geval zeker waren van wat eten hebben we gereserveerd voor de volgende dag en bij het afrekenen een aanbetaling gedaan.

Mai Chau59De rest van de middag hebben we doorgebracht in en rond het dorp. In het dorpje zijn waren een hoop Homestays gevestigd, mogelijkheden om tegen betaling bij de lokale bevolking te verblijven. Maar net als in Mai Chau was het hier heel erg rustig, waarschijnlijk door TET de volgende dag. Toen we aan de rand van het dorp waren aangekomen zijn we de tegenovergestelde richting van Mai Chau de weg tussen de rijstvelden opgelopen en hebben hier een grote wandeling gemaakt. Pas aan het einde van de middag kwamen we weer terug bij het hotel en aangezien we de omgeving reeds hadden verkent en er niks te beleven was in het dorp omdat iedereen voorbereidingen voor het TET feest aan het doen zijn we lekker op de kamer gebleven om te leven/computeren/ontspannen.

Aangezien er buiten de mai chai lodge geen andere restaurants open waren hebben we in de avond weer daar gegeten. Onze keuze viel op dezelfde gerechten maar het was duidelijk dat de kok er vandaag een stuk minder zin in had. De hamburger was nog niet bijna zo goed als die van de dag ervoor en de frietjes waren koud. Niemand van ons had echter zin om ruzie te gaan maken met het meisje in de bediening dus aten we onze maaltijd op en verlieten het restaurant. Het was echt heel opvallend hoeveel effect dat TET op alles heeft. Deze avond waren we zelfs de enige bezoekers van het restaurant geweest (voor zover wij weten dan).

Bij de balie van de mai chau lodge hebben we na aanleiding van het gesprek met de twee engelse dames die de volgende dag terug naar Hanoi zouden gaan navraag gedaan naar de mogelijkheid om ook mee te reizen. De dames zouden met zijn tweeën met een minibus terug naar hanoi worden gebracht en voor zover het meisje achter de balie wist waren er geen andere mensen die mee zouden gaan. Of wij mee konden daar moest de manager echter over beslissen en omdat het TET was had hij vrij en was in Hanoi. Toen ze dit vertelden zagen wij de bui al weer hangen. Maar tot onze verbazing pakte ze een telefoon en begon te bellen. Ze kreeg de manager aan de telefoon en inderdaad waren er plaatsen vrij in de bus. Maar ze zouden 20 dollar per plek willen hebben, wij gaven aan dat dit wel veel was waarmee ze meteen al zakte naar 50 dollar totaal. Aangezien het zo makkelijk ging vroeg papa of het dan niet voor 40 zou kunnen. De manager stemde hier mee in en dus zouden we de volgende dag om een uur in de middag mee kunnen met de bus.

Na het regelen van de bus waren we toch wel blij dat het gelukt was hier op tijd weer weg te komen, al was het naar Hanoi en niet zuidwaarts. We gingen er vanuit dat het vanuit een stad als Hanoi gemakkelijker zou zijn om iets te regelen als vanuit Mai Chau en daardoor gebruikten we nu het grootste gedeelte van de avond aan het uitzoeken van de verschillende mogelijkheden om zuidwaarts te gaan vanuit Hanoi.

Om middernacht was het TET: Chinees nieuwjaar! Mama had iets voor twaalf de televisie aangezet op een Vietnamese zender en om middernacht barste net als bij ons het feest los. Rond om ons bleef het eigenlijk opvallend stil maar op de Tv vloog er genoeg vuurwerk de lucht in! Aangezien we er nu toch waren wenste ook wij elkaar gelukkig nieuwjaar maar dit keer kreeg ik er jammer genoeg geen Nieuwjaarskoek bij!

De volgende morgen hebben we de wekker maar wel gezet aangezien we onze tassen moesten pakken, ze naar de Mai Chau Lodge moesten brengen en nog moesten lunchen in het Homestay dorp voordat we om een uur terug verwacht werden om de bus te nemen. Alles lukte gelukkig precies: doordat we vroeg waren konden we aangeven dat we graag op tijd wilde lunchen en hadden daarna nog de tijd om een rondje te lopen door de omgeving tot om half 12 de lunch werd opgediend. Onze lunch was een stuk uitgebreider als die van de dag ervoor en bestond uit: rijst met een soort schnitzeltjes, prut met kip voor door de rijst, (wat in een bamboepotje was warm gemaakt, afgedekt met bananenbladeren), stukjes “stoofvlees”, springrolls, harrycouverts, en wat dragon fruit (een wit soort kiwi). Na de lunch hadden we nog precies genoeg tijd om terug te lopen want toen we aankwamen stond het busje al te wachten met de twee Engelse dames er in.

We konden nog snel even naar de wc en zoals afgesproken reed het busje om een uur weg richting Hanoi. Onderweg zijn we twee keer gestopt om foto’s te maken, waarbij ik een keer een koe aan de rand van de weg vond die daar wat lag te chillen, en een keer voor koffie waardoor we om half vijf in Hanoi waren waar we op ons verzoek werden afgezet bij het station.

Het station leek voor mij een stap terug in de tijd, er was een lange rij met banken tegenover een drietal hokjes waarachter vrouwen aan het werk waren. Voor de hokjes waren redelijk lange rijen met mensen opgesteld die stonden te wachten tot ze aan de beurt waren en iedere klant ging nou niet echt bepaald snel. Dat er niks in het Engels stond aangegeven hielp ons ook niet echt omdat zowel papa als ik beide een keer in de verkeerde rij hebben staan wachten tot we aan de beurt waren om er dan achter te komen dat we daar niet moesten zijn.

Uiteindelijk waren we bij de goede rij aan de beurt en voor de trein naar HUE waren geen slaapplaatsen meer vrij, zowel voor maandag als dinsdag niet. De mevrouw gaf aan dat er nog wel zit plaatsen waren voor de trein van half 10 die avond en omdat we niks beters hadden hebben we hier dan maar drie kaartjes voor gekocht.

Uitgerust met kaartjes voor twee stoelen naast elkaar en een stoel twee rijen verder liepen we rond half zes het station weer uit om opzoek te gaan naar een plaats om iets te eten. Ondanks dat de mevrouw ons kaartjes voor de trein voor half tien had verkocht stond er op de kaartjes dat de trein om tien over acht al zou vertrekken.

In de straat van het station was op een restaurantje na alles gesloten, waarschijnlijk door TET, dus gingen we bij het open restaurantje maar zitten en bestelden iets te drinken en te eten. Terwijl mijn telefoon en Ipad aan de lader lagen maakte ik de tijd tot acht uur vol door wat te lezen in mijn wallstreet boek.

Nadat we hadden afgerend hebben we onze spullen gepakt en zijn we naar het station gelopen. Het was ongeveer achtmai chau trein uur toen we het station binnen liepen maar de trein stond al netjes op ons te wachten. Toen we langs de trein liepen naar onze wagon (nummer 13) kwamen we langs alle slaapcoupes waar we naar binnen konden kijken. Wat was het vervelend dat we niet daar konden liggen! Dit gevoel werd nog eens benadrukt toen we onze coupe binnenkwamen. De hele wagon was oud, de stoelen zagen er niet meer uit, en daarnaast was hij volgepakt met Vietnamezen die net als ons geen beter kaartje meer hadden kunnen bemachtigen (of hier geen geld voor hadden, dat kan natuurlijk ook).

We dumpten onze tassen in het bagagerek boven onze plaatsen en namen plaats op de voor ons gereserveerde stoelen. Ik kwam naast een Vietnamees te zitten die met zijn zoontje van tien op schoot zat en papa en mama namen twee rijen voor mij naast elkaar plaats. De trein vertrok: en toen ik er bijna zeker van was dat de trein toch echt niet uit elkaar zou vallen pakte ik mijn ipad en vermaakten mezelf met het kijken van wat series. Het zou een lange nacht worden…..

 

Mai Chau35

Ha Long Bay

De nieuwe spotify classic rap songs die door mijn hoofdtelefoon worden afgespeeld maken het wachten op de boot een stuk aangenamer. Terwijl ik ben afgesloten van de geluiden van de buitenwereld kijk ik wat rond naar het publiek wat mee zal gaan op onze boot trip door Ha Long-bay. Ik zie vooral veel mensen van mijn leeftijd en afgezien van een enkele Aziaat zie ik alleen maar westerlingen. Naast twee grote groepen die bij elkaar zitten en elkaar uitbundige verhalen vertellen (aan hun armbewegingen te zien) zie ik een aantal stelletjes en een groepje vriendinnen die veel lachen en zo te zien heel erg snel praten. Heerlijk om er bij te zijn maar door de muziek toch lekker in mijn eigen wereld te zijn. Ik loop wat rond op de kade terwijl papa en mama op het muurtje zitten.

Halongbay4Uiteindelijk gaat mijn hoofdtelefoon toch maar af als er een meneer met een vel papier rond loopt en mensen aanspreekt. Wanneer hij bij ons aankomt maakt hij duidelijk dat we met hem mee zullen gaan op de boot, en doordat de mevrouw die ons voor de bus had afgehaald ook rondloopt en mensen aanspreekt wordt het duidelijk dat we opgedeeld worden in twee groepen. Nadat de meneer die zichzelf had voorgesteld als (iets wat op leek op) Chewey weg loopt om te bellen moeten we nog even blijven wachten.

Chewey komt terug van zijn gesprek en spreekt ons aan: “excuse me, follow me”. We draaien zijn richting in. Het volgen van de beste meneer naar de boot is niet bepaalt een moeilijke opgaven. De boten die al een uur voor onze neus liggen blijken gewoon de boten te zijn waar we op zullen verblijven. De boten lijken behalve de vorm (de vorm van een boot) in geen enkel opzicht op de boten die we hadden gezien in de brochure. De houten boot was ooit vast mooi wit geweest maar nu bladderde de verf van het rotte hout en leek hij er niet al te stevig uit te zien.

Tien stappen en we zijn bij de boten, en Chewey verzoekt ons aan boord te gaan en plaats te nemen in de gezamenlijke ruimte.

Op de boot lopen we een verdieping omhoog, droppen onze tassen in een hoek gaan aan de eerste tafel zitten. We zijn de eerste die binnen zijn en terwijl we ons welkomstdrankje (een lauw bakje thee) opdrinken wachten we tot iedereen zit. Terwijl we beginnen te varen neemt Chewey het woord en verteld hij ons wie in welke kamer mag gaan slapen. Pap, mam en ikzelf krijgen de drie persoonskamer aan het einde van de gang en nemen de sleutel in ontvangst.

In tegenstelling tot de buitenkant van de boot is onze hut zeer netjes, het donkere hout zit nog strak in de lak en we hebben onze eigen wc en douche. Like usual stal ik mijn spullen uit op het eenpersoonsbed terwijl papa en mama het tweepersoons bed nemen.Halongbay11

Aangezien het nog steeds koud is doe ik een trui aan onder mijn jasje en ga loop weer de gang op om op het zonnedek te gaan kijken. Terwijl ik naar boven loop via de houten trap vaart onze boot de haven uit en de ‘open’ zee op richting de kalk rotsen een paar kilometer verder. Op het zonnedek staan een handjevol oude zonnebedjes en twee masten. De verstagingen die op een normale boot de masten op zijn plaats houden hangen er maar slapjes bij en op het moment dat een meisje in de ladder klimt die aan de verstaging hangt spreek ik hardop uit dat ik hoop dat het niet afbreekt. Naast de verstaging die niet echt klopt is de rest van het dek ook niet bepaald meer in vorm: het houten hek rond het dek lijkt elk moment in te kunnen storten en kraakt op het moment dat je er tegenaan gaat staan. Daarnaast ligt er een groene kunstgras mat op de grond die zo te voelen de gaten in het hout eronder moet verhullen en de “reddingsboeien” van piepschuim verpulveren in de handen van een Canadees die er een op probeert te pakken. Kortom, de boot had zijn beste tijd wel gehad.

Vanaf het dek kijken we naar de Rotsen die steeds groter worden en ik besluit een foto te willen maken terwijl ik op de reling ga zitten. Ik til mijn been over de rand maar ik raak daarbij uit balans en kom met mijn knie tegen een cactus die daar als decoratie staat. Nog nooit meegemaakt maar man dat doet pijn. De meeste naalden kan ik gelukkig meteen verwijderen maar ik voel veel beter als ik zou verwachten… Terwijl ik op het randje zit komt een van de Vietnamese crewleden ons roepen voor de lunch en dus loop ik met iedereen mee naar beneden en neem weer plaats op dezelfde plaats als eerder.

We krijgen een warme lunch met wat stukjes kip, rijst, groenten, ei en vis. Het is basic maar het volstaat. Aan onze tafel zitten naast papa en mama nog vier Zuid-Koreanen: twee vrienden en een stelletje, allemaal van mijn leeftijd. We eten met zijn allen de lunch terwijl de Vietnamees die verantwoordelijk is voor de bar tot vervelens toe blijft vragen of er iemand iets wil drinken.

Aan de andere tafel, waar een groep westerse reizigers zitten, vraagt er iemand wat een biertje kost en de Vietnamees verteld dat een blikje bier twee dollar moet kosten. Aan de reacties was het goed te merken dat iedereen dit een absurde prijs vond voor een blikje en er werd dan ook niks besteld.

Toen we klaar waren met onze lunch hadden we nog even vrije tijd alvorens de boot aan zou leggen bij een eiland om een grot te bezichtigen. Deze tijd gebruikten ik om mijn camera’s te pakken en nog wat foto’s te maken. Bij het testen van mijn GoPro was ik aangenaam verrast: mijn GoPro had sinds de duik in het zwembad van Bangkok begin december niet meer uit gekund, waardoor ik altijd de batterij moest verwijderen om hem uit te zetten, maar nu bleek hij dat ineens wel weer te kunnen! Geluksmomentje!

We werden geroepen om aan land te gaan en samen met de rest van de passagiers liepen we naar het plein een stukje verder. Op het plein kregen we van Chewey een kaartje voor de grot en deed hij een poging om wat geschiedenis les te geven. Echter sprak Chewey heel slecht Engels en het enige woorden dat hij heel goed leek te kennen was: “oké?’’. De zinnen kwamen er moeizaam uit en doordat hij niet bepaald luid sprak was er geen touw aan vast te krijgen wat deze kleine Vietnamees allemaal stond te bazelen.

Halongbay43Uiteindelijk verzocht hij ons hem de trap op te volgen naar de ingang van de grot. De grot had heel indrukwekkend kunnen zijn maar helaas hebben ze het verpest. De stalagmieten en stalactieten hadden zeer speciale vormen en de grot moet op sommige punten meer als vijftig meter hoog geweest zijn. Maar door er een hoeveelheid LED verlichting in te hangen als Philips in een jaar kan produceren kreeg het geheel een te hoog “welkom in Disneyland” gehalte.

Onze groep splitsten al snel op en iedereen ging op zijn eigen tempo door de grot heen. Helaas bleef Chewey steeds rond ons hangen en leek er lol in te hebben ons steeds aan te klampen om te vertellen welke mythische dier hij in bepaalde stenen leek te zien. Met Chewey op onze hielen liepen we de route door de grot tot we na een half uurtje weer aan de uitgang kwamen. Vanaf het pad dat terug liep naar de de boten hadden we een prachtig uitzicht op de bergen en de terugweg ging dan ook heel snel. Aan het einde van het pad waren een aantal souvenir winkeltjes gevestigd waar we even rondkeken. In de hoek bij een van de souvenirwinkeltjes vonden we ook een koelkast waar bier in lag. Het bier koste hier omgerekend ongeveer een dollar dus kochten papa en ik beide twee blikjes.

Chewey die nog steeds achter ons liep begon echter meteen te praten toen hij de blikjes in het plastic tasje zat. Nog steeds praten hij niet bepaald duidelijk maar het kwam erop neer dat als we dat mee wilde nemen de boot op dat we dan servicekosten van een dollar per biertje zouden moeten betalen. Dit waren we natuurlijk niet van plan dus haalden we de blikjes maar uit het plastic zakje en deden ze in onze jas zak om ze toch gewoon mee te nemen aan boort.Halongbay92

Terwijl de boot de baai weer uit ging hadden wij wat vrije tijd aan boort. Deze tijd gebruikte iedereen vooral om wat op
het zonnedek te hangen. Helaas was er vandaag weinig zon te bekennen waardoor sommige passagiers de dekens uit hun hut mee hadden genomen om warm te blijven terwijl ze op de zonnebedjes lagen. De boot voer ondertussen steeds dieper tussen de kalkstenen rotsen. De rotsen waar we tussendoor gingen stonden steeds dichter op elkaar, wat er super mooi uitzag en het typische beeld opleverden waar Ha Long bay zo om bekend stond.

Op het dek raakte ik in gesprek met een Canadees en we praten vooral over reizen en routes. Hij had de afgelopen
negen maanden les gegeven in zuid Korea en ging nu een paar weken door zuid oost Azië reizen. Na een tijdje op het dek werden we weer naar beneden geroepen en werd de mogelijkheid geboden om van de boot af te gaan om een lagoon te bezichtigen.

Halongbay99Vol goede moet gingen we van de boot af en liepen over een kunstmatig eilandje wat voor een paar bergen dreef. Op het eilandje stond een dranghek en een huisje. Achter het dranghek aan de andere kant van het eilandje lagen wat roeibootjes waar Vietnamezen met strohoedjes zaten te wachten om ons de lagoon in te varen. We liepen langs het huisje richting de boten maar op het moment dat we wilde instappen vroeg de vrouw om ons kaartje. Huh? Wat? Hoezo? Dit zat in het pakket wat we hadden geboekt? Nou niet dus! De kaartjes voor de lagoon moesten los gekocht worden en zouden een extra 150.000 VND kosten (6 euro). Nu is dit al redelijk veel, maar in combinatie met de manier hoe ze de hele dag al deden en het fijt dat ons was verteld dat dit in het pakket zou zitten wat we boekten deed ons besluiten niet te betalen en gewoon terug aan boord te gaan.

Niemand van onze boot heeft uiteindelijk de trip in de lagoon gemaakt maar door het niet vermelden van het geld werd er een soort strijd tussen ons als passagiers en de crew aangewakkerd. Terug aan boord was het Happy Hour, wat betekende dat we bij bestelling van twee cocktails van ongeveer 8 euro een gratis cocktail zouden krijgen. Iedereen reageerde echter ongeveer hetzelfde door niet te bestellen en de Vietnamees achter de bar begon door te krijgen dat hij weinig zou upsellen deze trip.

Onze boot bereikten uiteindelijk het punt waar we zouden overnachten. Midden op het water, omringd door de typische rotsen werd onze boot tegen een andere boot geknoopt en gingen we voor anker. Een stukje verder was een geheel drijvend dorp gevestigd, de mensen leken te leven van de visvangst en gedurende het staan vertelden iemand dat het drijvende dorpje zelfs een lagere school had.

De inwoners van het dorp waren duidelijk gewend aan het toerisme, zodra wij, net als een aantal andere boten, voor anker lagen kwamen er vanuit het dorp kleine roeibootjes naar ons toe gevuld met snacks en dranken. De roeibootjes werden door een persoon bemant en waren voorzien van een schepnet met een hele lange bamboesteel zodat het geld en de producten van de boten over en weer konden worden verplaats. Heel slim en bovendien grappig om te zien.

Aangezien het redelijk koud begon te worden op het dek besloot ook ik aan het einde van de middag even terug te gaan naar de hut. Mama lag al even een dutje te doen, en na het back-uppen van al mijn foto’s leek dat me ook geen slecht idee. Met wat muziek in dommelde ik dus niet veel later weg.

Ik werd wakker van het kloppen op de deur van onze hut. Het eten was klaar en we konden aan tafel. Het avondeten was in essentie hetzelfde als de lunch, dezelfde gerechten maar weer voldeed het prima. De vietnamees bleef het proberen en ging de tafels langs met de vraag of iemand iets te drinken lusten. Aan de andere tafel vroeg iemand meteen: “is it included?” en het kereltje gaf met een lach antwoord: “yes it is free”. Op het moment dat hij het biertje aan wil geven aan een van de gasten aan de andere tafels voegt hij echter toe:”after you pay”. Niemand leek het een leuke grap te vinden behalve het ventje zelf.

Na het eten was het tijd voor het gratis drinken wat we bij hadden geboekt. Chewey kwam voor de groep staan en zei dat we vanaf dat moment een uur lang gratis konden drinken. Maar aangezien in de folder stond dat het drie uur zou duren met een maximaal van 40 liter was ik het daar niet echt mee eens. De dag ervoor had ik een foto gemaakt van het programma en gelukkig stond dit er wel duidelijk op. Ik denk dat de crew een beetje chagie was omdat ze met hun prijzen niks aan de “rijke” westerlingen konden verkopen en daarom probeerden de “gratis” drink tijd wat terug te schroeven.Halongbay119

Ik ging met mijn telefoon naar Chewey toe, en omdat ik het zwart op wit had kon hij er niet onderuit en stemde toe met drie uur. Een van de vietnamezen liep naar beneden om de vaten te halen en ik liep mee om een handje te helpen. De fusten stonden op het onderste dek en de trap naar beneden was zo smal dat ik er net doorheen paste. Zijn voorstel om het fust samen te tillen leek me dan ook niet echt ideaal en ik probeerden het alleen. Nu heb ik genoeg fusten vast gehad in mijn leven maar dit was nooit geen vol fust. Ik kon hem alleen makkelijk tillen tot het zonnedek en naderhand lukte het met iets meer moeite ook met een hand. De vietnamees zei dat dit fust gratis zou zijn, en aangezien het duidelijk was dat het geen 40 liter was maar we niet konden aantonen dat het echt geen 40 tot 50 kilo woog hadden ze ons alsnog mooi tuk.

Desalniettemin was het toen het fust werd geopend (er werd gewoon een tapkraantje ingedraaid dus koolzuur of koeling was er niet bij) meteen gezellig. De eerste biertjes gingen er snel in en ook op de boot naast ons werden fusten op het dak gezet. Inderdaad werden er hier meerdere fusten neergezet waardoor al snel het idee ontstond om over te springen naar de andere boot. Eigenlijk mocht dit niet en werd het door de gids verboden maar binnen een half uur was toch het grootste gedeelte van onze boot overgestapt en maakten we er met zijn allen een feestje van. Op het dek waren alle continenten vertegenwoordigd waardoor er steeds wel iemand interessants was om mee te praten. Uit een box kwam Spaanse muziek die vier Argentijnse meisjes hadden opgezet en nadat we wat hadden gepraat besloten de Canadees en ik met ze mee te dansen. Buiten een enkel nummer kende ik er geen een maar toch hadden we de grootste lol. Na ook nog limbo te hebben gedanst (ik heb absoluut geen talent) hield het dansen op doordat de muziek door een van de gidsen af werd gezet. Jammer.

Uiteindelijk hebben we er met zijn allen een leuke en gezellige avond van gemaakt en door de verschillende landen en culturen (vier Argentijnse, twee Canadezen, een Colombiaan, twee Amerikanen, vier zuid Koreanen, twee zweden en nog wat andere personen waaronder ikzelf natuurlijk als Nederlander) was het heel grappig om gewoon te praten en te zien hoe we tegen dingen aankeken. Zo hebben we bijvoorbeeld de crisis met IS besproken maar ook het gemiddelde loon in Argentinië.

De volgende morgen ging de wekker al weer veel te vroeg want om zeven uur werden we aan het ontbijt verwacht. Het water in de douche heb ik helaas niet warm gekregen, het voordeel was wel dat ik meteen goed wakker was. Man wat was dat koud!

Als ontbijt werd er een eitje geserveerd met wat toast en wat fruit maar toen ik vroeg om wat extra boter werd dit wel gehaald maar het ging absoluut niet van harte. De koffie en thee zat deze ochtend wel bij het ontbijt bij in en dit was ook meteen te merken aan de hoeveelheden die we kregen. Na drie keer mijn kopje te hebben laten bijvullen had ik eindelijk een volledige kop koffie gehad en daar besloot ik het dan maar bij te laten.

Na het ontbijt kregen we de mogelijkheid om te kajakken. Ook hier ging het weer anders als voorgesteld: ze hadden ons toen ze ons de trip verkochten verteld dat we een kajak tour zouden gaan doen die ook een stukje een grot in zou gaan. In de praktijk waren er kajaks tegen de boot aangeknoopt waar je in kon klimmen en zelf wat rond kon peddelen over het meer. De kajaks zagen er niet heel degelijk uit en vanaf het dek zag ik al dat ze nat waren van binnen. Het was ondertussen nog geen acht uur, de gevoelstemperatuur lag voor mij rond het punt Siberië en ik was net wakker. Hmm zal ik: in een kajak stappen – op zijn minst koud en vochtig maar met een beetje pech doorweekt weer terug de boot op komen – terwijl ik vanaf daar niks meer kan zien als dat ik nu al zie. OF zal ik: gewoon lekker aan boord blijven, van het uitzicht genieten en andere mensen de gok laten wagen. Voor mij geen lastige keuze…

De andere passagiers die ik naderhand sprak gaven aan dat het op zich leuk was (sommige hadden nog nooit gekajakt dus dat lijkt me helemaal anders) maar dat er qua uitzicht weinig toegevoegde waarde was geweest. Soieso waren er niet genoeg kayaks voor iedereen aan boord dus moest er worden afgewisseld en waren sommige niet verder gekomen als een rondje om de boot.

Terwijl ik zat te wachten in het gemeenschappelijke gedeelte kwam volgens mij de gehele crew om de beurt vragen of we wel wilde uitchecken uit de kamer zodat ze hem konden schoonmaken. Opzich niks mis mee, maar als het acht uur in de ochtend is en de uitcheck tijd is negen uur snap ik niet waarom dat vijf keer in tien minuten moet worden verzocht. Want na de derde keer begint het al best irritant te worden.

Na negen uur had de boot de overnachtingsplaats weer verlaten en zijn koers weer richting de haven van Ha Long bay gezet. Iedereen was uitgecheckt uit zijn kamer, en terwijl we wat in de gemeenschappelijke ruimte zaten werden door de crew de kamers weer netjes gemaakt.

Om tien uur stond er een kookcursus op het programma, niemand had ons iets over de inhoud van de cursus verteld maar na de miscommunicaties die er tot nu toe waren geweest over de inhoud en invulling van het programma was ik al lang blij als er überhaupt een cursus zou zijn.

Halongbay138Dit laatste bleek in ieder geval wel te zijn, en gelukkig had ik er weinig van verwacht want anders was het sowieso flink tegengevallen. Rond tien uur kwam Chewey met twee borden de gemeenschappelijke ruimte in. Op het ene bord lagen ronde witte rijstvellen en op de andere lag een prutje van vlees en groente. Chewey deed voor hoe hij het prutje in het rijstpapier rolde om een loempia te maken en legde deze op een bord. Nu mochten we dit allemaal zelf ook proberen terwijl hij de ingrediënten opnoemde. Voor zover dus de kookcursus…

Nadat het bord met loempia’s was verdwenen mochten we weer wachten in de gemeenschappelijke ruimte tot de lunch die rond elf uur zou worden opgediend. De lunch was hetzelfde als die van de dag ervoor en was uitgebreid met de loempia’s die we tijdens de “kookcursus” hadden gerold. De Vietnamees van de bar probeerden weer te verkopen en toen dat niet lukten begon hij dan maar rekeningen op te maken. Gedurende de dag aan boord hadden sommige mensen een biertje of borrel gedronken en kregen hiervan de rekening. Toen hij bij ons kwam wilde hij twee dollar hebben voor het bier wat we zouden hebben gedronken. Papa en ik keken elkaar aan en gaven een “NO” als antwoord. We hadden niks besteld of gedronken en gingen hier dus niet voor betalen. Zonder weerwoord gaf de Vietnamees het op en streepte het bier door. Het voelde voor mij als een manier om toch nog geld te verdienen in de hoop dat mensen niet meer wisten hoeveel ze hadden gedronken. Hierdoor had ik later toen er een envelop op tafel kwam waarmee duidelijk om fooi werd gevraagd alleen maar meer de neiging om met een pen: “never ask for a tip” op de envelop te schrijven.Halongbay141

Het mag duidelijk zijn dat ik geen fooi heb achtergelaten voor de bemanning. Normaal geef ik altijd fooi, al is het maar voor de moeite die iemand heeft gedaan. Maar voor de manier hoe ze hier gebruik of eerder misbruik maken van de positie tegenover toeristen heb ik geen goed woord over.

Ik ging rond de middag dan ook van boord met gemixte gevoelens: het uitzicht was prachtig, de baai is inderdaad heel indrukwekkend en ik denk ook echt een must see op je reis Vietnam. Maar de boot en de manier hoe het was geregeld is me wel zwaar tegengevallen. Uiteindelijk heeft niemand overigens fooi achtergelaten, waaruit ik opmaak dat er meerdere mensen waren die mijn mening deelden over de service aan boord.

In de dependance die op de kade was gebouwd dienden we te wachten tot de bus met de nieuwe lichting toeristen was gearriveerd die aan boord zouden gaan. Net zoals de vorige dag bij ons arriveerden die rond een uur en niet veel later zaten wij dan ook in de bus terug richting Hanoi.

Onderweg kwam onze gids vragen waar we wilde worden afgezet omdat het terug brengen naar je hotel een van de services was die wel, zoals bij het boeken overeengekomen was, werd verleend. Aangezien we van plan waren zo snel mogelijk door te reizen naar het volgende plaatsje maakten het voor ons niet veel uit waar we zouden worden gedropt en noemden ik : the real Hanoi backpackers hostel. Een hostel waarvan ik op de boot had gehoord dat het goed moest zijn en een goede ligging moest hebben.

Uiteindelijk werden we een kilometer van ons de plaats waar het hostel zou moeten zijn gedropt met de instructie de straat uit te lopen. Dit deden we maar zonder de navigatie op mijn telefoon hadden we de straat van het hostel echt nooit gevonden. Zoals ik eerder al schreef was de locatie of de naam van het hostel voor ons niet heel relevant waardoor we toen we uiteindelijk in de goede straat waren een ander hotel inliepen als eerder genoemd. De meneer achter de balie had nog een drie persoonskamer over en ik vroeg of ik hem even kon zien. De kamer moest 15 dollar per nacht kosten, normaal een redelijke prijs. Deze kamer echter was niks meer als een betonnen hok met twee bedden en een raam achter een stoffig gordijn en ik was niet van plan hier 15 dollar voor te betalen.

Ik stelde 12 dollar voor, en de meneer vroeg me hierbij hoe lang we verwachten te blijven. “one night” want we wilden zo snel mogelijk door. Zijn wedervraag was of we al vervoer hadden geboekt om verder te gaan. Dat hadden we nog niet, en omdat hij beneden ook een boekingskantoor had wilde hij wel akkoord gaan met de 12 dollar maar alleen als we de bus bij hem zouden boeken. Dit was voor hem natuurlijk een goede deal maar voor mij niet iets wat ik nu al wilde vastleggen. We gaven aan dan de vijftien dollar wel te betalen en te kijken. We riepen mama van beneden en gaven aan dat we een kamer hadden. Hoe de meneer zich gedroeg zat me alleen niet helemaal lekker, en tijdens het naar beneden lopen om in te checken twijfelden ik al of dit wel een goede keuze was.

Bij het inchecken vroeg de meneer om mijn paspoort en dit gaf ik af. Hij nam mijn paspoort aan en legde het in een la en ging door met computeren. Toen ik mijn paspoort vroeg gaf hij aan dat hij dit zou houden tot ik weer uitcheckte. Daar was ik het niet mee eens, prima dat hij de gegevens uit mijn paspoort nodig heeft voor zijn administratie maar mijn paspoort als borg achterlaten is niet iets wat ik graag doe. En al helemaal niet bij iemand die op mijn geen betrouwbare indruk achterlaat. Ik stel daarom voor dat hij een foto maakt en mij mijn paspoort terug geeft, dit vindt hij geen optie en wat ik ook voorstel hij is het nergens mee eens. Dus al snel ben ik het beu en zeg hem NU mijn paspoort terug te geven en dat hij het uit kan zoeken met zijn kamer. We halen boven onze spullen weer op en lopen terug de straat in.

Een paar deuren verder aan de andere kant van de straat komen we langs een hotel, tijd voor poging twee. Deze meneer (naja kerel van mijn leeftijd) lijkt het beter te begrijpen. De kamer kost een dollar meer, maar ziet er echt veel beter uit als die van een paar minuten eerder. Mijn paspoort wordt alleen gehouden tot ik heb betaald, waarvoor ik even naar de ATM moet maar deze borgstelling kan ik inkomen en had ik bij het vorige hostel ook voorgesteld. We dumpte dus onze spullen op de kamer en gingen opzoek naar een ATM en wat eten.

De straat waar we sliepen waren we de eerste dag in Hanoi ook al doorgelopen en daardoor wisten we al welke richting we in moesten. We liepen via een hoofdweg terug richting de old quarter en onderweg vonden we een ATM.

Nadat we weer uitgerust waren met een paar miljoen zijn we terug gelopen richting ons hotel en opzoek gegaan naar een restaurantje om te eten. Net als de eerdere dagen waren er weer veel restaurantjes op de straat waar het BBQ arrangement worden verkocht maar doordat we hadden gezien wat hier zoal op werd gegooid leek ons dit nog steeds geen goed idee. Schuin tegenover het hotel vonden we een iets wat westers restaurantje: Puku, waar we plaats namen en eten bestelden. De Nacho’s en ravioli waren weinig oosters maar zeker lekker en ook het personeel was super!

Een heerlijke maaltijd later zijn we terug naar het hotel gelopen om te betalen waarna we zijn aangelopen om vervoer te regelen naar Mai Chau. Mai chau in het zuiden van Hanoi is volgens het internet vergelijkbaar met Sapa in het noorden maar zou voor ons beter op de route liggen omdat we toch zuidwaarts zullen reizen.

We hadden op de boot in Ha Long bay en in de bus terug al gehoord dat het regelen van vervoer door TET (het feest rond het Chinese nieuwjaar) lastig zou zijn. En toen we probeerden voor de volgende dag een bus te boeken bleek dit, na vier boekingskantoortjes aangedaan te hebben, onmogelijk. Uiteindelijk bood een kantoortje de mogelijkheid om de twee dagen later heel vroeg in de ochtend te vertrekken, bij gebrek aan iets beters besloten we dit dan maar te boeken om in ieder geval weg te komen uit Hanoi.

Doordat de bus pas een dag later vertrok hadden we nu dus een dag langer in Hanoi. Maar aangezien we de old quarter wel hadden gezien had ik meer behoefte aan een rustig dagje om wat te spelen met mijn site en eventueel wat te werken. Na het ontbijt bij Puku ben ik blijven zitten en heb de hele dag weinig zinnigs gedaan. Naja de website wat bijgewerkt, gespeeld met CSS en een facebook pagina gemaakt voor mijnreisomdewereld. Dus mocht je het leuk vinden is hij hier te vinden

Papa en mama zijn ook in Puku gebleven en hebben met hun ipad zitten spelen, geen idee wat en hoe maar het was in ieder geval lekker rustig. In de avond zijn we toch nog maar een rondje door de stad gelopen en heb ik een nog een broek en mama een nieuwe jas gekocht. Die avond gingen we alleen weer veel te laat slapen maar ach, er zijn ergere dingen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hanoi

Iets over drie in de middag, een paar minuten later als gepland, landen ons vliegtuig op de luchthaven van Hanoi: we waren eindelijk in Vietnam. Zoals altijd wanneer een vliegtuig is geland duurden het net te lang naar mijn zin voor we werkelijk stil stonden en iedereen voor me was uitgestapt maar uiteindelijk stapte ook ik door de deur van het vliegtuig. Het was KOUD!! Natuurlijk niet zo koud als in Nederland op het moment maar toch: als je twee maanden temperaturen van rond de 30 graden gewend bent. En in Hanoi ui het vliegtuig stapt in je korte broek terwijl het 15 graden is dan voelt het als winter.

In Hanoi heeft de luchthaven geen sluizen waarmee we rechtstreeks naar het vliegveld konden lopen dus zodra ik de deur uitstapten daalde in de trap af en liep met de mensenstroom mee naar de bussen die al voor ons klaar stonden. In de bus vroeg ik me af: “hoeveel Vietnamezen zullen er in dit busje passen?” het antwoord: VEEL!!

Het duurde gelukkig maar een ogenblik tot de deuren van de bus weer open gingen en we als een stel kuddedieren de aankomsthal van de douane boven aan de trap p werden geleid.

Bovenaan de trap stonden er dranghekjes om een mooie rij te vormen en pap, mam en ik sloten netjes achteraan om de hal van visa uitgifte in te mogen. Aan het einde van de dranghekjes heb ik weer eens iets nieuws meegemaakt. Er stonden daar twee Vietnamezen te wachten met bordjes in hun hand. Op een van die bordjes stond met blauwe balpen :”Guido van Beek” geschreven. Dit was de eerste keer dat ik door iemand op die manier was opgewacht op het vliegveld.

Ik melden me samen met een andere meneer waarvan zijn naam op het andere bordjes stond bij de kerel en we werden meegenomen naar een paar bankjes verderop. Doordat ik mijn visum bij de express service had aangevraagd had ik ook al betaald voor de stempelkosten en hoefden ik blijkbaar niet meer in de rij. In tegenstelling tot mijn moesten Papa en mama door naar een balie waar ze een formulier in vulden en in de rij dienden te wachten tot ze hun paspoort terug zouden krijgen met een visum erin.

Terwijl ik op het bankje zat logde ik dus maar in op het wifi netwerk van het vliegveld en ging vast zitten googlen hoe we van het vliegveld naar het centrum van Hanoi zouden komen. Voor zover ik las hadden we drie keuzes: de stadsbus, minibus of taxi. Best standaard denk ik. Op het moment dat ik even naar het toilet was, is blijkbaar mijn naam afgeroepen waardoor toen ik buiten kwam de Vietnamees al met mijn paspoort stond te wachten: makkelijk!

Binnen een uur na binnenkomst van de luchthaven hadden we allemaal een visum in ons paspoort en konden we door de douane en opzoek naar onze bagage. Alsof ze wisten hoe lang het zou duren verschenen er op het moment dat we bij de bagageband aankwamen precies onze tassen op de band. Bepakt met onze tassen liepen we dus al snel weer de aankomst hal in. Even wat lokaal geld regelen leek ons een zeer geschikte eerste keuze, echter waren we zeker niet de enige. Dit betekende dat we ongeveer veertig minuten in de rij hebben gestaan om geld uit de ATM te mogen halen. Maar ach dat mag de pret niet drukken natuurlijk: reizen is wachten.

Toen we buiten liepen was het nog steeds koud en wat meteen opviel toen we probeerden vervoer te regelen: Vietnamezen spreken een stuk slechter Engels als de inwoners van Thailand, Cambodja of Laos. Met wat wijzen en handen en voeten werk wist een bestuurder van een minibus ons dan toch bij een bus te krijgen die wel zou rijden. Voor 40.000 Vietnamese Dong (1,6 euro) p.p zou de bus ons naar de old market brengen en aangezien google maps aangaf dat de afstand tot het centrum zo’n 40km was leek ons dit zeker geen slechte deal. Het enige nadeel aan deze bus was wel dat het busje pas vertrok als hij vol was, en aangezien wij de eerste drie van de vierentwintig stoelen bezetten duurden het even voor we ook werkelijk richting hanoi reden.

Binnen een half uur waren de resterende stoelen ook gevuld en kwamen we met elke minuut dichter bij Hanoi. Het verkeer in Hanoi is gekkenwerk en het steekt met kop en schouders boven alle andere tot nu toe (ooit in mijn leven) bezochte landen uit. Aangezien papa en mama nu met mij door vietnam zouden reizen en we er achter zijn gekomen dat het niet mogelijk was hier verzekerd deel te nemen aan het verkeer hadden we besloten geen motor te kopen en toch andere vervoersmiddelen te zoeken. Ookal wist ik dat dit de verstandigste keuze was had ik tot het moment in de bus ook mijn twijfels gehad. Maar toen ik zag hoe het verkeer hier werkt was ik snel heel veel zekerder over onze keuze.

De bus zetten ons af aan de rand van de Old quarter, het oude gedeelte van Hanoi, waar we uitstapten, onze tassen vastgespten en opzoek gingen naar een plaats om te overnachten. Daar het ver aan het eind van de middag was begon het al donker te worden terwijl we verschillende hotelletjes inliepen om navraag te doen over prijs en beschikbaarheid. Een paar straten van het punt waar we waren gedropt, een beetje verder de old quarter in, werden we aangesproken door een hotel eigenaar. De beste meneer had kamers voor vijf dollar per persoon. Afgezien dat de lobby wat klein was, zag alles er wel heel netjes uit, dus besloot ik een kijkje in de kamer te nemen.

Op de tweede verdieping werd er een deur voor me opengedaan en voor me lag een smalle kamer met twee tweepersoonsbedden waar je net langs kon lopen. Met een koelkast in de hoek, flat screen aan de muur en badkamer naast de deur had de kamer alles wat we zochten waardoor ik mijn tas achterliet en mama ging halen die nog bij de receptie stond te wachten.

hanoi meerNa het inchecken in de kamer hebben we onze spullen wat uitgepakt en omgekleed naar wat warmere kleren. Onder de
spullen die papa en mama voor me hadden meegenomen uit Nederland zat onder anderen mijn soft shell jasje wat ik nu graag over mijn trui aantrok. We verlieten daarna de kamer om wat rond te wandelen in Hanoi. Het hotel zat redelijk dicht bij de kleine straatjes van de old quarter en dicht bij het meer in het midden van de stad.

Aangezien we het meer met zijn verschillende kleuren verlichting al hadden zien liggen toen we een paar straten verder met onze tassen hadden rondgelopen besloten we eerst het meer eens te bekijken alvorens dieper de old quarter in te gaan. Het meer zag er met de verschillende kleuren LED verlichting heel mooi en rustig uit. De brug die een eilandje met de oever verbond werd door rood licht uitgelicht waardoor het een heel bijzonder effect kreeg. Aan het begin van de brug liepen we langs een aantal straat tekenaars die mensen na zaten te tekenen terwijl vrouwen de toeristen aanspraken om kaarten te verkopen.

Na een volledige ronden om het meer begonnen we allemaal wel honger te krijgen en zijn we de old quarter ingelopen om opzoek te gaan naar iets te eten Hanoi bestaat net als elke stad uit blokken met huizen en gebouwen die enigszins in een logische patroon zijn gerangschikt. Dit laatste geld echter niet voor de old quarter, de straatjes lopen hier kriskras door elkaar en rechte lijnen zijn soms ver te zoeken. Dit in samenkomst met de vele activiteiten op de straat zoals winkeltjes, kraampjes en eetgelegenheden maakt het een zeer leuk gebied om in rond te lopen.

Meer dan eens werden we door een van de vietnamese verkopers aangesproken met het verzoek om iets te kopen of om te komen eten. Langs de weg waren vaak een soort BBQ tafeltjes geplaatst waar je voorzien werd van een mini barbecue op gas of elektriciteit waar je zelf de groenten en vlees die ook op tafel stonden kon braden. Toen ik bij een van de BBQ restaurantjes halt hielt om even op de kaart te kijken kwam ik al snel tot de conclusie hier nooit te gaan eten. Op het menu stonden naast groenten de volgende gerechten: Beef, Chicken, Ingewanden en lever… Niet mijn ding.

We liepen dus door en zagen op de straathoeken ook veel BBQ kraampjes waar je broodjes met vlees kon kopen. koffie hanoiAangezien het voor je ogen bereid wordt (in mijn ogen iets positiefs omdat je in ieder geval ziet wat er met je eten gebeurd) en dat er zo weinig ingrediënten op het broodje zitten dat er ook weinig mis mee kan gaan, deed ons ertoe besluiten hier vast een broodje te kopen.

Het broodje was basic maar zeker niet vies, en al etend liepen we verder door de straatjes van de old quarter. Aan de straat waren ook veel koffiewinkels te vinden en bij een van de winkeltjes vroegen we uiteindelijk maar of het ook mogelijk was om gewoon een kopje koffie te drinken. In de winkeltjes stonden de koffie bonen met verschillende namen verpakt in potten en pakken hoog opgestapeld maar een bordje met prijzen was nergens te vinden dus het was voor ons niet duidelijk wat de bedoeling was. Het bleek een rare vraag want we werden aangekeken met een blik van: ”DUH!” terwijl er lachend: “offcourse” werd gezegd en we naar kleine stoeltjes en een tafeltje voor het winkeltje werden verwezen.

We namen plaats en kregen een warm bakje koffie, de koffie in Vietnam is hetzelfde als in Noord Thailand en Laos, iets wat zoet maar wel goed te drinken. Terwijl we daar zaten en koffie dronken kwam er een vrouwtje langs dat deeg dingetjes verkocht en dit ook bij ons probeerden. Aangezien we geen idee hadden wat ze precies verkocht probeerden we dit ook te communiceren. Haar reactie: “Try try”, naja waarom niet he? We kregen alle drie een klein deeg bolletje en taste toe. Het hapje smaakte naar een soort mix tussen oliebol, donut en broodje, wel lekker, maar ook zo vet als iets. We keken elkaar aan er terwijl we blikken uitwisselden dat het wel oke was pakte de verkoopster dit op als een toezegging om meer af te nemen. Zonder zich iets aan te trekken van ons: “oke that is enough” schepte ze een tasje vol met brood dingen en legde die op tafel neer. Toen we vroegen wat het kosten mochten we 150.000VND afrekenen (6 euro). Dit deden we maar we hadden meteen iets geleerd: dit zo nooit meer te doen.

Terwijl we de broodjes aten, dronken we nog een kopje koffie. Na twee kopjes koffie rekenden we af en liepen we naar de overkant van de straat om te kijken bij een kraampje waar ze broodjes verkochten. We sloten achter twee vrouwen aan die ons aanraden het broodje saigon te proberen, dit zou het nationale broodje moeten zijn, en bestaat uit kip, ham, pate, chilisaus, komkommer tomaat en iets groens (geen sla maar zoiets). We bestelden allemaal een broodje en zoals de vrouwen hadden voorspelt bleek het inderdaad een heel lekkere combinatie. We hebben de broodjes al teruglopend naar ons hotel opgegeten en zijn toen naar de kamer gedaan.

Aan de Televisie op de kamer was een zwart kastje gevestigd wat een soort mediacenter bleek te zijn. In het menu vond ik een aantal films en zo kwam het dat we de avond afsloten met een film van Jeroen van Koningsbrugge.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Nadat we de volgende ochtend waren gedoucht en aangekleed zijn we de straat opgelopen om Hanoi verder te verkennen. In de lonely planet hadden we een loop route gevonden die langs wat bezienswaardigheden zou gaan, deze besloten we na het ontbijt op de hoek van de straat,te gaan volgen. De route die vanaf het eilandje in het meer vertrok leiden ons de volgende twee uur langs verschillende punten in de old quarter.

We hebben de route wel gevolgd maar bij veel stopt zijn we gewoon doorgelopen, de route was duidelijk bedoeld voor mensen die meer van oude gebouwen met een verhaal hielden dan wij deden. De tocht door de stad was desalniettemin toch heel mooi en we verbaasden ons elke keer weer over de manier hoe hier het verkeer geregeld was.

Toen we aan de andere kant van de old quarter waren zijn we van de route afgeweken om naar het mausoleum van Ho Chi min te gaan kijken. De weg naar het mausoleum bracht ons dwars door een wijk waar, aan de huizen te zien, vroeger de fransen en rijkere vietnamezen hadden gewoond. De brede straat waar we over liepen ging verder langs het leger museum, het ministerie van buitenlandse zaken (heel groot statig pand), en een gedeelte van de wijk waar een aantal soldaten ons met geweren in de aanslag ontboden de andere kant op te lopen toen wij langs ze heen wilden lopen.hanoi scooter parkeerplaats

Uiteindelijk bereikten we het mausoleum van Ho chi minh. Een op een super groot terrein gelegen betonnen complex, bewaakt door drie bewakers. Voor het mausoleum waren ze druk bezig om bloemen te plaatsen en zorgen dat alles er op en top uitzag.

Om de hoek van het Mausoleum zagen we een groep soldaten in witte uniformen langs marcheren en aangezien Ho chi minh niet naar buiten bleek te komen om ons te ontvangen besloten we dan maar bij de soldaten te gaan kijken. Deze verschenen echter snel weer in hun gebouw maar aangezien we toch al die kant opliepen gingen we hier maar gewoon mee verder.

Achter het Mausoleum kwamen we aan bij een klein tempeltje wat op een paal in een vijver stond wat later de one pilar pagoda bleek te zijn. We zijn even rond de pagode blijven hangen waar we bij een straatverkoper wat jackfruit kochten en dit opaten.

Op de terugweg terug richting de old quarter liepen we weer terug door de ‘rijke’ wijk. Dit keer bracht de weg ons langs een plein waar kameraad Lenin een ere beeld had gekregen en waar twee jongens hun vogels trucjes aan het leren waren.

mausolem ho chi minhBij een restaurantje hebben we een kopje koffie gedronken en wat zitten oriënteren op dingen die we nog zouden kunnen zien. Buiten een dijk tempels (niet ons ding) hadden we eigenlijk al een groot gedeelte van het top lijstje met bezienswaardigheden gezien. Daarom zijn we vanaf dat moment op onderzoek uitgegaan om naar Ha Long bay te komen. In de stad waren we eerder al langs verschillende boekingskantoortjes gekomen en om ons te oriënteren zijn we de eerste de beste in gelopen en hebben navraag gedaan.

Tochten naar Ha long bay werden er aangeboden in alle soorten en maten: budget, all-inclusive, een tot drie daags en alles er tussen in. We ontvingen alle informatie over de verschillende vormen en namen het visitekaartje van de mevrouw die het ons had uitgelegd mee toen we weer terug de straat op gingen.

In het verleden, onder het Franse bewind, is het katholieke geloof een tijd het verplichte nationale geloof geweest (boeddhisme werd niet getolereerd). Hierdoor kwamen we in Hanoi tijdens onze tocht ineens een grote kathedraal tegen. Nu is dit natuurlijk niet apart als je er objectief naar kijkt, maar voor mij leek dit gebouw niet helemaal thuis in de stad waar in aan het ronddwalen was.

Uiteindelijk hebben we gedurende de dag een grote ronden gelopen waardoor we aan de andere kant van het meer one pilar pagodeuitkwamen. Op de hoek van de straat waar we uitkwamen toen we op het meer liepen hingen posters van het waterpoppen theater. Nu had ik hier al over gelezen, en van gehoord, dat dit een traditionele manier van entertainment was en ook dit stond op het Must See lijstje wat ik had gevonden op internet.

Aan dezelfde straat als waar we liepen, op een groot wit gebouw stond de tekst: ‘theater’. Vragen staat natuurlijk vrij dus daarom gingen we binnen vragen wat het zou kosten om een show bij te wonen. Een ticket voor de eerste klas kosten 100.000 VND(4 euro) en tweedeklas 60.000VND. Echter waren er voor de voorstelling die een half uur later, om 17:30uur, zou beginnen geen plaatsen meer vrij. En omdat we toch wel wilden weten hoe een voorstelling zou zijn hebben we daarom kaarten gekocht voor de show van 19:30uur.

Door het reserveren van de plaatsen hadden we nu nog twee en een half uur over die we moesten vullen. In een aantal winkeltjes in de old quarter had ik broeken zien hangen van The north face waar ik even naar wilde kijken en we moesten nog steeds een toer naar halong bay boeken en eten.

kerkBij een van de winkeltjes vond ik een zwarte broek die paste en waarbij ik het ook eens werd over de prijs. Niet veel later liepen we daarom het hotel binnen om mijn nieuwe broek en andere spullen te dumpen. Zoals we in de ochtend ook al hadden gezien, bood het hotel ook de mogelijkheid om tours en tickets te boeken. Aangezien het wel makkelijk was het hier te boeken hebben we, na het vergelijken van de prijzen en het verkrijgen van een kleine korting, hier dan ook onze tour voor de volgende dag naar Ha Long bay geboekt.

Na het boeken van de tour zijn we richting het theater gelopen voor de voostelling. Onderweg hebben we om alvast iets gegeten te hebben vast een broodje vlees gekocht wat we al lopend opaten.

Uiteindelijk gingen we netjes op tijd om 19:15uur op onze plaatsen in het oude theater zitten. Voor ons lag een grote bak water waar met veel rood en geel een decor omgebouwd was. De zaal liep vol en toen iedereen zat begon de voorstelling.

De muzikanten kwamen op en gingen aan weerszijde van de bak met water zitten en begonnen te spelen en de dames begonnen te zingen. Om de beurt kwamen er verschillende poppen omhoog uit het water die elkaar aanvielen, om elkaar heen danste of gewoon bewogen. De volgende keer dat iemand mijn aanraad naar een traditionele Vietnamese waterpoppen show te gaan zal ik vriendelijk bedanken. De klanken en zang die ze als muziek probeerden te verkopen klonk voor mij meer als het uit de maat slachten van een varken. En doordat er alleen Vietnamees gepraat werd en een verhaal in de voorstelling ontbrak had ik vaak geen idee waar ik naar zat te kijken. Maar ach: been there done that. Het was weer een ervaring.waterpoppen hanoi

Na de voorstelling, die op niemand van ons veel indruk had gemaakt, zijn we voor ons avondeten teruggelopen naar het restaurantje waar we eerder die dag hadden ontbeten. Net als in ochtend was het eten niet totaal budget vriendelijk maar het was wel lekker.

De avond is voor ons die dag geëindigd zoals die de dag ervoor: we hebben nog een rondje gelopen door de old quarter en zijn toen terug gegaan naar de kamer waar ik weer een Nederlandse film vond. Na het kijken van Michiel de Ruyter (blijft een top film), en het inpakken van onze tassen zijn we gaan slapen.

Woensdag ochtend ging de wekker al weer om zeven uur om nog ontbijt te kunnen regelen voor we om acht uur opgehaald zouden worden door de bus om naar halongbay te gaan. Toen we beneden kwamen in het hotel vonden we een van de medewerkers slapend op de bank en om de straat op te kunnen moesten we hem wakker maken en hem verzoeken de deur voor ons open te maken. Nog half slapend deed opende hij het rolluik en zo stonden we om half acht weer buiten in Hanoi.

Hanoi in de ochtend is iets rustiger als Hanoi in de avond, er rijden iets minder scooters maar ook zo goed als alle winkels zijn nog dicht. Het restaurantje waar we de vorige dag hadden gegeten bleek ook nog dicht en het kosten weer een rondje door de old quarter om een tentje te vinden waar ze broodjes verkochten. In dezelfde straat van het hotel kochten we daarna ook nog wat ingepakte sandwiches om mee te nemen.

Uiteindelijk zaten we, zoals het hoort, om acht uur netjes met onze spullen te wachten in de lobby van het hotel. De bus die ons om acht uur op zou halen kwam uiteindelijk pas om kwart voor negen voorrijden en de vrouw die ons ophaalde van het hotel keek niet heel vrolijk toen ze zag hoe groot onze tassen waren. “is that ALL your luggage?” vroeg ze nog.. “Ehm Yes?” krijgt ze van mij als antwoord en ik snap niet wat ze bedoelt.

Bij de bus blijkt meteen waarom ze de vraag stelden over onze bagage. De bus zit vol, in het bagage ruim achterin kan geen tas meer bij, en ook in de bus liggen er al tassen over stoelen heen omdat ze anders niet mee zouden kunnen. Alle stoelen in de bus lijken gevuld te zijn en halverwege de bus zie ik wel iemand opstaan om bij iemand anders te gaan zitten en daarmee ruimte te maken. Maar nog steeds zijn wij met drieën, en nou niet echt bepaald zo smal dat we met zijn drieën op twee plaatsen kunnen zitten. Ik leg mijn tas bij de andere tassen op een van de stoelen en zie dan voorin de bus naast de bestuurder nog een vrije stoel. Aangezien de bus aan de voorkant geen deuren heeft klim ik daarom over de tassen heen en ga op de stoel zitten.

Op deze plek zit ik enigszins geïsoleerd van de rest van de bus wat eigenlijk wel fijn is omdat ik zo rustig een serietje kan kijken en wat kan lezen. Omdat ik naast de bestuurder zit heb ik ook een eerste klas view op de (op zijn minst) aparte en gevaarlijk rijstijl. Een auto inhalen via de andere rijstrook terwijl er gewoon tegemoet komend verkeer aankomt. Toeteren en de auto aan de kant drukken door gewoon terug de rijbaan op te rijden blijkt voor onze chauffeur heel normaal.

Uiteindelijk komen we ,na twee stops ,aan het begin van de middag aan in Ha Long bay waar we vanaf de kade we de rotsen waar deze baai zo bekend om is al kunnen zien. Het vietnamese vrouwtje wat ons heeft opgehaald uit het hotel stapt samen met ons uit de bus neemt ons mee naar een veldje naast de haven. Hier worden we verzocht te wachten op de boot. Achja wachten, daar begin ik echt goed in te worden…