“Oh wat een perverse mensen hier”

Terwijl ik half in de bank lig te lezen en met een kopje koffie mijn broodje hamburger weg spoel hoor ik weer Nederlands praten. Nouja praten, schreeuwen eerder. Er loopt een meisje door het restaurant wat naar 2 meisjes in het hoek van het restaurant roept hoe pervers de ober is omdat hij alleen naar haar tieten kijkt. Ik moet lachen maar hou me nog even bezig met mijn boek.

De meisjes zitten een tafeltje of drie verderop en hebben zo te zien ook net gegeten en zitten nu nog aan een glas wijn. Ik bestel nog een koffietje omdat ik voel dat ik moe ben maar nog niet wil gaan slapen, mijn vlucht heeft vertraging en vertrekt in plaats van 19uur lokale tijd pas om 01uur. Terwijl mijn koffie wordt gebracht loopt het meisje met het zwarte shirtje met haar telefoon door het restaurant opzoek naar een stopcontact en vanachter mijn boek sla ik het tafereel gade, het lijkt niet echt te lukken. Uiteindelijk wil ze het restaurant uitlopen en een kerel met een laptop gaan vragen of haar telefoon even bij hem geladen kan worden, Op dat moment vraag ik of ze misschien gebruik wil maken van mijn powerbank. Het aanbod wordt afgeslagen omdat de jongen met de laptop een makkelijkere optie is, maar ik krijg meteen de vraag of ik ook zit te wachten op Bangkok waarbij na bevestiging meteen een uitnodiging volgt om kolonisten te komen spelen. Op deze uitnodiging ga ik graag in, het is tenslotte een stuk gezelliger als mijn boek lezen.

Aan de tafel zitten 3 meisjes, het meisje met het zwarte shirt : Josine, met daar tegenover Inge en Sanne Ik ga zitten en terwijl het kaartspel kolonisten mij wordt uitgelegd hebben we het over onze plannen. Alle vier op een andere manier gaan we een lange reis maken. Dat kolonisten was de eerste keer toch wat ingewikkeld waardoor ik heel hard verloor. Niet erg natuurlijk want het was zeer gezellig en super interessant om iedereens plannen te bespreken.

Rond 23uur klinkt er een Oekraïense stem door de gate en we horen iets zeggen over Bangkok, iets later komt de Engelse vertaling en helaas: Nog meer vertraging. De vlucht wordt door technical difficulties delayed tot 5 uur de volgende ochtend. In hetzelfde bericht wordt er iets gezegd over een hotel. Waarbij we samen onze tassen inpakken en in een richting lopen. Halverwege de gates zien we een klein groepje andere reizigers lopen die afslaan naar een servicedeur en tegen ons: ‘’Bangkok?’’ roepen.

Bij de servicedeur staat een soldaat ons op te wachten en neemt de paspoorten in waarbij hij opzoek gaat naar een outgoing Oekraïne stempel in het paspoort welke ik niet heb. Daar kiev een transit was kon ik bij binnenkomst meteen door naar de gate en had deze dus geen gekregen omdat ik de Oekraïne nooit echt was ingegaan.

Mijn Nederlandse reisgezelschap waarmee ik samen met een tiental andere reizigers in een gangetje achter een deur stond te wachten hadden deze stempel per ongeluk wel gehaald. Alle mensen met stempel (een klein groepje mensen) konden blijven staan, een tiental andere reizigers waaronder ikzelf werden op een zo kort mogelijke manier opgedragen mee te lopen met een militair.

Achter de deur was het ondertussen goed druk geworden, alle reizigers die naar Bangkok zouden gaan stonden inmiddels achter de deur. We zijn meegenomen naar de grenscontrole waarbij ik nogal alleen in de lift stond. Als er alleen in het Oekraïens gecommuniceerd wordt moet je maar afwachten wat er van je verwacht word. Uiteindelijk werd ik als eerste naar de paspoort controle geroepen en kreeg ik mijn stempel waarmee alle begeleiding ook meteen leek op te houden.

Toen ik vroeg wat ik moest doen kreeg ik een: ‘’goah tru thoar’’ als antwoord en werd er weer omgedraaid. Ook bij de bagagebanden kon niemand me helpen omdat er geen Engels gesproken word. Ondertussen kwamen ook de andere reizigers van ons selecte groepje die ondertussen een stempel hadden gehad door de deur. In de vertrek hal kon de mevrouw achter de service balie me in gebrekkig Engels vertellen dat het hotel links was op 500M lopen. De russen waar ik mee was kregen echter ook niet meer info van haar los dus zijn we toen samen maar gaan kijken hoe of wat we moesten doen.

Ondertussen was het 23:30 en liep ik zonder jas buiten in de sneeuw opzoek naar een hotel vergezeld door een groep druk kletsende russen.

Een stukje voor ons liep een klein gezelschap waarvan een met een roze jas, herkenbaar als de jas van Sanne , een klein sprintje en het was weer oer Hollands gezellig.

Aan het einde van de gang waar ik de dames het laatste had gezien hadden ze de instructie gekregen naar het hotel te lopen waar we na nog geen 200 meter inderdaad aankwamen. We waren gelukkig als een van de eerste, waardoor we redelijk snel twee kamers kregen en naar boven konden om even een paar uur te slapen.

Rond 24:00 was het voor ons tijd om even de ogen te sluiten wat Josine goed leek te lukken maar bij mij nog niet zo gemakkelijk was. Tot diep in de nacht hoorde je nog reizigers binnenkomen die later als wij door het gangetje op het vliegveld hadden gemogen of bij het hotel verder achteraan de rij hadden gestaan.

Toen om 03:30 de wekker ging leek ik net goed en wel te zijn ingeslapen waardoor het opstaan zwaar was. Gelukkig had ik genoeg tijd om een korte douche te nemen en me een beetje op te frissen alvorens we weer naar het vliegveld zijn vertrokken. Na de securitycheck en paspoort controle zijn we met zijn vieren weer in het restaurantje gaan zitten waar we elkaar een paar uur eerder hadden ontmoet om een kopje koffie te drinken. Langzaam kwam ik kleine groepjes alle andere reizigers ook binnen druppelen en al snel begon er een lijn te volgen bij de gate, positief want we leken dan eindelijk echt door te gaan vliegen naar Bangkok. Na het afrekenen van onze consumpties hebben we ons bij de rij gevoegd en na verloop van tijd door de sluis het vliegtuig in mochten waar ik dankbaar neerstreek in mijn stoel 29A aan het raam. Tot 1 minuut voor vertrek leek ik alleen te zitten maar helaas.

De laatste minuut kwam er nog twee russen binnenlopen van middelbare leeftijd, waarvan er een naast mij kwam zitten en in zijn dranklucht ging zitten slapen. Hij was zich niet bewust van de breedte van zijn stoel leek wel want ik werd zo ongeveer tegen het raam aan gedrukt, waarbij een elleboogje ook niet echt leek te werken om hem in een andere houding te dwingen.

Het vliegtuig vertrok ondertussen bij de gate en stopte net voor de landingsbaan waar ik meteen weer iets zag wat ik nooit eerder had gezien. De vleugels van het vliegtuig waren door de sneeuw en de kou geheel in een witte deken gehuld. Hiervoor kwam er een vrachtwagen aanrijden met een soort hoogwerker met een brandweerspuit erop bevestigd aanrijden welke er een goede 20 minuten voor nodig hadden om de vleugels vorstvrij te maken. Toen uiteindelijk het vliegtuig over de landingsbaan heen taxiede en vaart vermeerderde om op te stijgen zat ik al te vechten tegen mijn slaap waardoor ik toen we eenmaal de lucht in verdwenen mezelf heb terug getrokken tegen het raam en de eerste 4 uur van de reis op de aller beste manier heb doorgebracht: Slapend!

Op het momenten dat ik weer wakker werd was het chaos in het vliegtuig. In het gangpad stonden een aantal mensen te kijken naar een schreeuwende man, twee rijen verder aan de andere kant van het vliegtuig. Deze was in een verhitte discussie met iemand van het cabine personeel waarna deze weg liep en hij het nodig vond op de vuist te gaan met een man een rij voor hem die hem probeerde te kalmeren. Gelukkig escaleerde het niet en kon de man terug in zijn stoel geduwd worden.

De Rus naast me zit het spektakel met een glimlach te bekijken terwijl hij een lik zout van zijn hand aflikt, een flinke tuig tequila achterover slaat en een citroentje achterover slaat.

Mijn conclusie mag duidelijk zijn: het is een apart begin van mijn reis, maar ach: standaard is ook maar zo gewoon.

Wanneer hij ziet dat ik ook wakker ben wordt me heel vriendelijk een borrel tequila aangeboden en wordt er raar opgekeken op het moment dat ik deze niet van hem aanneem. Een tandenborstel zou welkom zijn maar een slok tequila is net teveel van het goede.

De verdere vlucht verloopt zoals een goede vlucht zou moeten gaan: snel. Ik kan veel slapen gelukkig en soms een praatje maken met een van de meiden.

Eenmaal geland op Bangkok hebben we met de Nederlanders even op elkaar gewacht en zijn we samen door de paspoort controle gegaan waarna we onze rugzakken van de band hebben gehaald en door zijn gelopen naar de aankomsthal. In de aankomsthal stond een vriendinnetje van Josine te wachten om haar mee te nemen naar hun hotel op Khao san Rd, een straat waar mijn hostel volgens booking.com ook dicht bij zou moeten liggen. Sanne en Inge hadden een slaapadres op een andere locatie geregeld waardoor onze wegen daar weer uitelkaar gingen.

Met zijn drieën zijn we opzoek gegaan naar een taxi welke ons naar het centrum zou brengen, deze was natuurlijk snel gevonden. Echter wilde de beste man de meter niet aanzetten omdat dat duurder zou zijn als de 500Baht die hij wilde hebben. (35baht is 1 euro). Na de reis van zo’n 24 uur had ik geen zin in een discussie en omdat we toch met zijn drieën waren kon de schade nooit echt erg zijn.

Dichtbij Khao san Rd zijn we afgezet door de taxi waarbij ik afscheid heb genomen van de dames en met mijn papiertje met het adres opzoek ben gegaan naar mijn hostel. Dit koste me een klein half uurtje en zo’n 8 keer vragen om advies.

Helaas is bij het aankomen bij het hostel van het voorgenomen verdiende biertje uiteindelijk niks meer gekomen, ik werd na het betalen van 500baht naar mijn kamer gebracht waar alle onderste bedden al gevuld waren met slapende mensen. Heel voorzichtig heb ik mijn rugzakken neergezet en ben ik na een douche maar in bed gaan liggen. Inslapen ging weer niet gemakkelijk en nadat ik wakker werd na wat ik dacht dat een paar uur slaap was bleek het 2 uur in de ochtend te zijn. Door het tijdsverschil en het slapen in het vliegtuig lukt het me nu niet meer om te slapen. Ik ben benieuwd wat morgen weer gaat brengen.