Easy rider to Dalat32

Easyridertour

Je zou zeggen dat het tijdstip zou gaan wennen.. Maar helaas voor mijn gevoel is het nog steeds midden in de nacht als om half zeven de wekker weer gaat. Misschien komt het ook omdat we nou niet bepaald de tijd dat we naar bed gaan aanpassen op de tijd dat de wekker gaat en we dus regelmatig korte nachten hebben.

Maar ach de wekker dus weer om half zeven en aangezien we vandaag zouden gaan motor rijden, en alle spullen achterop mee zouden gaan, had ik wat meer moeite met het inpakken van mijn spullen. Mijn standaard samenstelling van mijn tassen zou niet fijn zijn en dit kosten dus wat meer tijd om uit te vissen hoe of wat.

Nadat onze tassen waren ingepakt hebben we ze nog even achtergelaten op de kamer en zijn naar de overkant van de straat gelopen naar de bakkerij die gelukkig al om zeven uur open zou gaan. De Ciabatta met ham en kaas smaakten nog steeds goed en aangezien het niet echt duidelijk was wanneer en vooral wat we weer te eten zouden krijgen hebben papa en ik er ook nog maar een portie toast met jam bijbesteld. Waarom niet he..

Ruim op tijd, om kwart voor acht, waren we terug bij de Homestay. Op onze kamer haalden we onze spullen op, checkten of we alles hadden en liepen naar de lobby om te betalen. De super nette kamer, drie dagen fietsen huren, de was doen, wat blikjes bier en flessen water kosten ons slecht 75euro voor drie dagen.

Om stipt acht uur reed er een taxi voor, we kregen een hand van de eigenaar van de homestay en nadat onze spullen met wat passen en meten waren ingeladen reed de taxi ons in zo’n drie kwartier naar Da Nang. Onderweg reden we langs verschillende witte stranden en naar Vietnamese maatstaven kon de taxi heerlijk doorrijden. Net voordat we Da Nang binnen reden liep de weg over de brug waarvan de ophanging in de vorm van een draak was gemaakt, heel apart en origineel om dit zo te zien.

In Da Nang werden we halverwege opgehaald door onze gids, hij reed voor de taxi uit om de weg naar de motoren te laten zien. Na een korte rit door de stad hielden we halt bij een grote garage. Schuin achter twee grote bussen stonden onze motoren al op ons te wachten: twee Bonus bikes. Geen idee wat dit merk inhoud maar het leek op een rip-off van een Honda en zolang de beestjes ons van A naar B zouden brengen was het voor ons al lang goed.

De motoren kwamen waarschijnlijk recht uit de bus want onze gids moest ze eerst nog even aftanken voor we konden gaan. Omdat we moesten wachten kregen we wel een kopje koffie aangeboden en zo kwam het dat we om half tien in de ochtend in Da Nang bij een koffietentje koffie zaten te drinken tussen het bus personeel.

Dat de motoren net waren aangekomen bedacht ik me eigenlijk pas veel later toen we de bus van Dalat naar Ho chi minh namen. Onder in onze bus lag namelijk ook een scooter ingepakt in wat karton om zo te worden vervoerd. En aangezien we een one way trip deden op motoren van River uit Dalat, we bij een soort busstation waren afgezet en dat de motoren nog onder de tape zaten leek het me nu logische dat de motoren uit een van de bussen was gekomen waar ze naast stonden.

De 125 cc “Bonus” motoren zagen er stevig uit en onze Packs zaten al snel stevig achterop gebonden. Het schakelpatroon was iets anders als we gewend zijn, 4 versnellingen, alles naar beneden in een soort lus. Terug schakelen moet met de hak op een ander pedaaltje wat je in de praktijk nauwelijks voelt en dus vaak op goed geluk gebruikt gaat worden. Even een klein proefrondje en dan gaat het gebeuren.

Na een paar honderd meter meteen al de drukste kruising van heel de dag waar we met wat horten en stoten goed overheen kwamen. Het verkeer was in het begin nog erg druk maar werd gelukkig snel minder. Hoe verder van de stad hoe rustiger het werd en na de eerste stop, zeg een uurtje rijden, waren we vaak bijna alleen op de weg, al is dit zeker geen reden om minder alert te zijn. Het verkeer hier blijft absoluut onvoorspelbaar, fietsers of motors die in een keer voor je opduiken omdat ze uiterst links van de weg rijden, loslopend vee, maar met name de bussen die hier als waanzinnige een soort wedstrijd lijken te houden wie de snelste tijd neer kan zetten. Ze lijken in te halen waar ze willen, toeteren iedereen aan de kant, komen door de binnenbocht zeilen, en alles zonder dat ze merkbaar afremmen.

Easy rider to Dalat97Mr Quang onze gids vertelt tijdens de diverse en frequente stops veel wetenswaardigheden over wat op dat moment

onze omgeving was. Vandaag zijn we gestopt bij: Een brug om van het uitzicht te genieten, een werkplaats om het gaatje in de band van Quang te laten repareren, een ananasplantage waar we natuurlijk mochten proeven en de kruising waar we voor het eerst het Ho Chi Minh Trail opgingen.

Bij deze laatste stop van de ochtend stopten we bij een groot blauw bord waar de kruising met het Ho Chi Minh trail stond aangegeven. Voor wie geen idee heeft waar ik het over heb: Het Ho Chi Minh trail is een weg die van Hanoi naar Saigon loopt en gedurende de oorlog is aangelegd door de strijders van de Vietcong. De veel grotere weg langs de kust van Vietnam werd vaak gebombardeerd door de Amerikanen en was daardoor niet veilig. Met die reden hebben de Vietcong gedurende de oorlog in het geheim dus een nieuwe route dwars door de bergen aangelegd om hun troepen te bevoorraden.

DCIM100GOPRO

Terwijl wij van het uitzicht genoten is Quang naar een restaurantje een klein stukje verder gelopen om te vragen of we hier zouden kunnen eten. Toen hij terug kwam vertelden hij dat het kon maar dat we alleen Noedels konden eten. Het was nog steeds TET, eigenlijk was het restaurant niet open maar aangezien het de laatste mogelijkheid voor een tijdje zou zijn had Quang een beetje aangedrongen en wilden ze toch voor ons koken.

Het restaurant bestond uit niet veel meer als een met golfplaten overkapte betonnen bak, gevuld met plastic tuin meubilair en de portie noedels was niet heel groot maar ach we mochten al blij zijn dat we iets te eten kregen.

Na het eten zijn we na een stukje rijden, waarbij de route ons over een hangbrug met een houten weg van zo’n meter breed bracht, op bezoek geweest bij de Minority people. Een deel van de bevolking van Vietnam valt een beetje buiten de boot. Deze mensen willen niet in een stad wonen, geen “moderne baan” of soms niet eens een huis. Ze willen , net zoals hun voorouders, hun eten uit de jungle halen en wonen soms nog met de hele familie in kleine houten huisjes op palen van zo’n vijf vierkante meter.

Na ons bezoek aan de “MOI” kwamen we weer terug op Ho Chi Minh trail die tussen de mooie groene bergen door slingert. Het was werkelijk super om deze weg zelf te kunnen rijden! De uitzichten zijn prachtig en door de vele bochten is het een ideale motorroute. Van de andere kant was het nadeel van het zelf rijden zelfs op het relatief rustige Ho Chi Minh trail ook meteen te merken. Doordat de andere weggebruikers echt als gekken rijden en verkeersregels in Vietnam lijken te ontbreken, kan er vaak maar weinig van het uitzicht worden genoten omdat de volle focus op de weg en het verkeer nodig is.

Easy rider to Dalat13De laatste koffiestop deden we bij een waterval waar het prachtig maar ook spekglad was. Tijdens het koffie drinken raakten we in gesprek met een Vietnamees die een aantal jaar in Duitsland had gewoond en het leek leuk te vinden om Duits met ons te spreken. Nu is mijn Duits niet meer wat het geweest is, maar mama heeft een tijd lang gezellig zitten kletsen.

Niet lang na de laatste stop, hielde we halt bij ons hotel : het Be Chau Giang hotel in Tinh Quang Nam. We parkeerden onze motoren en toen ik mijn motor wilde afzetten bleek dit niet meer te kunnen: De sleutel was weg. Hoe het kan dat een sleutel tijdens het rijden gewoon uit het contact valt en de motor het blijft doen is mij een raadsel maar dat kan dus allemaal in Vietnam. Door de Bougiedop los te trekken werd mijn motor stilgelegd en Quang zou opzoek gaan naar een sleutelmaker om ervoor te zorgen dat we de volgende dag verder zouden kunnen.

Het hotel zag er prima uit met de meest luxe uitstraling die we tot nu in Vietnam hadden gehad, mooie kamer met voor de eerste keer een douche die zelfs een glazen wand had om deze af te scheiden van de toilet.

Na douchen en omkleden hebben we nog een beetje rondgelopen in het stadje voordat we om 18.00 uur met Quang hadden afgesproken om samen te eten. Quang had traditioneel Vietnamees eten besteld en nadat we hadden plaatsgenomen werd de tafel vol gezet met: stukjes hertenvlees met groente, plakken tonijn in tomatensaus, groentesoep, andere groente die uit de jungle komt, roerei, en rijst. We aten uit kleine ronde kommetjes die we steeds vol schepten vanaf de schalen en borden op tafel en onder het genot van een koud biertje en rijstwijn hebben we prima gegeten.

Na het eten hebben we nog even zitten praten met Quang en we zijn toen terug naar de kamer gegaan waar ik de film “Goodmorning Vietnam” heb opgezet.

Easy rider to Dalat32We hadden om half acht afgesproken om gezamenlijk te ontbijten en dus mochten we weer bijtijds op. Ik zou voortaan bijna kunnen generaliseren wanneer ik het over het ontbijt heb want ook dit keer bestelden we een omelet en koffie. Bij de koffie vroegen we wat extra heet water omdat je anders een soort extra sterke espresso moet drinken. Dit keer kregen we echter geen omelet maar twee gebakken eieren die werden opgediend in de gietijzeren pannen waarin ze waren gebakken die nog gloeiend heet waren. Welgemakkelijk omdat de eieren zo op tafel nog doorbakten en we zelf konden bepalen hoe goed doorbakken ze moesten zijn. Na het eten onze backpacks van de kamer gehaald en weer achter op de motor gebonden zodat we weer klaar waren voor een nieuwe rit.
Tot aan de middagstop ging het door een prachtig berglandschap, over een hoge pas die af en toe terugschakelen verlangde en we met een gangetje van 40 naar boven tufte. Eerste stop bij een mooie waterval, niet zo heel hoog maar wel leuk.Easy rider to Dalat109

De tweede stop in de ochtend deden we bij een gemeenschapshuis van een minderheidsgroep, opgebouwd uit een
bamboe geraamte met een dak van cocus stro. Volgens Quang dient het gemeenschapshuis ook als een soort gemeentehuis waar de dorpsoudsten de regels voor de gemeenschap maken. Hoe dat precies in praktijk werkt is verder niet duidelijk geworden.

Een eindje verder op de route zijn we in een dorpje gestopt waarbij Quang ons vroeg of we het lekker zouden vinden BBQ te eten. We gaven aan dat we dit graag wilden proberen maar dat we geen “gek vlees” als orgaan vlees, darmen of iets dergelijks wilde eten. Dit zou niet gebeuren stelden hij ons gerust en dus bestelden we BBQ. Het eten was heerlijk, de rijst werd op smaak gebracht met wat groentesoep met de junglegroenten en het BBQ vlees bestond volgens ons uit koteletjes, Prima lunch

Easy rider to Dalat126Na de Lunch stop reden we over wat ligt glooiende wegen, was er meer verkeer waardoor het papa en mij minder makkelijk was om van het uitzicht te genieten. Volgens Quang wordt er soms op sommige plekken wel door de politie met laserguns op snelheid gecontroleerd maar aangezien de mensen die de weg vaker rijden (het grootste gedeelte van de weggebruikers) weten waar dat gebeurd wordt er nog steeds als idioten gereden.
In de middag stopten we verder nog bij een oorlogsmuseum wat bestond uit twee tanks waar we ook op mochten klimmen en een gedenkteken, bij een koffieplantage en een rubberbomenplantage.

Voor de laatste stop hielden we halt bij een houten kerk die was gebouwd Easy rider to Dalat162in de tijd dat de franse de baas waren. Quang hield een oogje in het zeil bij de motoren terwijl we een rondje liepen en trakteerden ons op een ijsje toen we terugkwamen. Op vijf minuten rijden van de kerk lag het hotel waar we zouden overnachten al: een mini resort met soort bungalows als kamer en een beetje jungle stijl plaza.

De Kamer was ruim en netjes alleen kregen we het warm water niet werkend en waren de bedden zoals bijna overal keihard. We hebben wat ontspannen en ons eigen ding gedaan en daarna om zes uur weer samen met Quang gegeten. Dit keer was het diner minder uitgebreid en bestond uit Noedels met vlees en groenten. Aangezien dit hard op weg is mijn favoriete eten tijdens mijn reis te worden heb ik heerlijk gegeten.

Na het eten zijn we aan onze tafel blijven zitten en hebben we kletsen en internetten afgewisseld totdat om negen uur River bij de tafel aansloot. River: onze gids voor het tweede gedeelte van de reis naar Dalat had vandaag de 450 kilometer vanuit Dalat gereden om ons hier op te pikken en de volgende dagen de route in omgekeerde richting terug te rijden. We hebben nog een tijdje met Quang en River zitten praten maar aangezien de volgende dag een lange dag zou worden hebben we het niet laat gemaakt. Aan het einde van de avond hebben we afscheid genomen van Quang die de volgende ochtend weer terug naar Da Nang zou rijden en met River afgesproken elkaar om acht uur te ontmoeten voor het ontbijt.

Easy rider to Dalat170Vandaag zou een pittige dag worden omdat we veruit de meeste kilometers moesten maken; ca 230 km over goede maar relatief drukke weg. Zoals afgesproken zagen we River om acht uur bij het ontbijt waar we voor de verandering maar het standaard ontbijt van koffie en omelet bestelen.

De tocht ging voornamelijk over een soort hoogvlakte met op zich weinig bijzonderheden maar toch wel leuk om te rijden. Je krijgt heel veel indrukken van hoe de bevolking leeft en werkt.

Wel kregen we vandaag te maken met een nieuw fenomeen op de weg: een soort vrachtwagen chassis met achter Easy rider to Dalat187twee wielen en daarboven de laadruimte. Het heeft een voorwiel waar tevens de aandrijving op geschied. De motor is een 1 cilinder diesel die middels diverse banden en kettingen de zaak in beweging zet. Het exemplaar wat naast onze middagstop stond had zelf voorop een lier die hier middels een ketting door aangedreven werd.

Het is een soort oertractor die voor allerlei doeleinden wordt gebruikt, transport van mens, dier, en goed, uiteraard in enkelvoud maar we hebben ook zo’n ding met ik denk wel 20 vrouwen erop gezien. Ik vermoed dat die terug kwamen van het werken op het land.

Maar die dingen rijden ook met een lage snelheid , veelvuldig op de weg en moet je dus inhalen!

Easy rider to Dalat177Verder ook weer vaak gezien wat je op motor allemaal kunt vervoeren: van compleet gezin, een half varkens kot, waren toch zeker 6 biggen, een vrieskist en dat was geen kleintje, 2 pakken rioolbuis van een meter of 6 aan weerszijde, de halve brouwerij, you name it.

Onderweg nog een stop bij een kleine peperplantage, er was niemand thuis maar River liep gewoon achterom al had ik de indruk dat hij er ook nog nooit geweest was. Naast het huis lagen op 2 grote bouwmarktzeilen de peperbolletjes te drogen, ongeveer 20 kg per zeil. Marktprijs ongeveer $ 10 per kg. Peper groeit aan een struik die daar een meter of 3-4 hoog was en een dwarsdoorsnede van ongeveer een meter. De bolletjes groeien aan de takken, zijn groen, en als ze langer blijven hangen worden ze rood en sterker van smaak. Ook verbouwde de plantage nog diverse soorten fruit o.a. avocado, mango, dragon fruit en Durian.

Toen we zo’n beetje weg wilde gaan bij de peper plantage begon het zachtjes te regenen en wilde River de peper Easy rider to Dalat201afdekken. Op dat moment kwam er een kerel op een motor aanrijden en dat bleek iemand van de plantage die wat met River heeft staan praten en daarna perse met papa op de foto wilde. Wat hij allemaal wilde en bedoelde snapte niemand maar de foto is gemaakt en volgens papa rook de man gigantische naar drank. (hij kwam wel aan op een scooter, dus dat gebeurd ook gewoon).

We zijn weer verder gereden maar al snel begon het steeds harder te regenen en omdat wij geen regenkleding aan hadden wilde River even wat drinken om te wachten of het droog zou worden. Dit bleek het echter voorlopig niet te worden ( leve het internet) en dus gingen we onze regenjassen maar uit de backpacks pakken om door te kunnen rijden.

Zeker in het begin was de weg spekglad waardoor het tempo wat terug liep, maar ach we kwamen ondanks de regen in ieder geval weer vooruit. En achteraf duurde de regen niet eens super lang. We vertrokken in de ergste regen en die liep na een uurtje al snel af naar een lichte miezer en liet niet veel later de zon al weer door.

Ons doel deze dag was Buon Ma Tuat en dat bleek een vrij grote en dus drukke stad te zijn waar wij ook nog midden in de avondspits aankwamen.

Al eerder op de dag hadden we gemerkt dat River niet helemaal lekker te volgen is, hij geeft op voorhand niet aan waar we naartoe moeten, remt soms in een keer en trekt weer op, als we de bebouwde kon binnen rijden valt hij netjes terug naar de maximum snelheid van 40 km/h en geeft dat wel netjes aan maar binnen een paar honderd meter zit de snelheid vaak al weer boven de 50, en wringt hij zich soms bij een stoplicht of in drukte naar voren maar als je daar achter zit is het erg lastig.

Nog geen km van het hotel haalt hij nog snel een langzaam rijdende vrachtauto in en slaat gelijktijdig links af, waardoor ik terwijl ik nog aan de andere kant van de weg rijd en dus de afslag bijna mis het kruispunt zo ongeveer recht moet oversteken om “de gids” niet kwijt te raken.

Het hotel is een vrij groot hoog gebouw maar onze kamer ligt in het gebouw erachter en drie verdiepingen lager, blijkbaar zitten we op een heuvel met de entree op de top. Er zijn meerdere motorrijders in het Hotel aanwezig en alle motoren worden in de lobby van het hotel gestald.

We hadden om zeven uur met River afgesproken in de veronderstelling dat we in het hotel bleven eten maar dat bleek niet zo te zijn. Vanuit het hotel zijn we de straat opgelopen en na een poosje ging hij een voor ons niet echt lekker uitziend tentje in. Het zag er uit als een restaurantje waar we weer rijst-kip en prut zouden krijgen, en aangezien we al dagen niks anders hadden gegeten en omdat mama zich al de hele dag niet zo lekker voelde wilden we liever iets meer westers en vertrouwds eten. Ik vroeg daarom aan River of het niet mogelijk was om westers te eten, iets als pizza of frietjes of iets vergelijkbaars maar volgens river was dat hier in de Highlands niet beschikbaar alleen in de meer toeristische plaatsen.

River wist echter nog wel een beter restaurantje wat verderop vertelde hij en zo gingen we op weg. Het restaurantje was best een eindje lopen en daar aangekomen hadden we echter wel ietsje meer keus, maar het bleef heel beperkt. River, papa en mama waren al bezig met bestellen toen ik even op internet ging zoeken en al snel een pizza tent vond. Dit vertelden ik aan de groep en ondanks dat River wat raar keek, bestelden we het eten af en liepen weer naar buiten. De pizza tent zou anderhalve kilometer lopen zijn maar aangezien we al een stuk gelopen hadden stuurden River aan op een Taxi. Deze vonden we een aan de overkant van de straat en de taxi bracht ons voor 60 eurocent naar de aangegeven bestemming.

In het restaurant werd snel duidelijk waarom River had gezegd dat er geen westers eten in de stad te vinden was. We kregen namelijk de menukaart waar een scala aan verschillende pizza’s op te vinden was en toen we onze keuze hadden gemaakt en hem vroegen of hij niet moest kijken gaf hij aan dat hij geen westers eten at en dus alleen Vietnamees. Bij mij was dit een groot minpunt, wat de man eet of niet eet mag hij zelf weten maar als ik een vraag stel kan hij in ieder geval eerlijk antwoord geven.

Maar helaas na een minuut of wat kwam de bediening terug en werd er wat op zijn Vietnamees met River gesmoesd. Probleem: er was en geen gerookte bacon en geen ham, beide toch redelijke basis ingrediënten en nadrukkelijk aanwezig op de door ons bestelde pizza’s. Met als reden: het was TET geweest en bla bla bla. Ook door de manier hoe River had gedaan had ik het even gehad met de Vietnamezen en hun gedoe, stond op en liep de straat op. Papa en mama volgden en ook River stond uiteindelijk op en liep achter ons aan.

Na een tijd lang door de stad lopen zijn we uiteindelijk bij een restaurantje niet ver van het hotel beland om ons eten te bestellen. River vroeg of wij het erg vonden dat hij even ging omkleden (hij was de enige die in een korte broek en tshirt rondliep terwijl hij overdag twee jassen droeg) en dan toch vietnamees ging eten. Ik was River al even beu en dus nodigde ik hem uit om vooral te doen waar hij zin in had. River vertrok en wij hebben een hele gezellige avond gehad: eerst in het restaurant en daarna onder het genot van een smoothie bij de buren.

Toen we om acht uur de ontbijtzaal binnen kwamen zat river al te wachten aan een tafel midden in de felle ochtendzon. Aangezien we op de motor genoeg zon kregen vroegen we of hij met ons aan een schaduw tafel wilde ontbijten. Hij gaf aan dat hij graag in de zon zat en dat wij wel in de schaduw mochten zitten. Och wat fijn dat dat van jou mag… Dit hebben we dus gedaan en na het standaard ontbijt zijn we de spullen gaan halen om ze weer achter op de motor te binden voor motor dag vier.

River had gevraagd of we bij de waterval vandaag wilde lunchen en och waarom niet. Hij zou het een en ander regelen en dat moesten we dan even een paar kilometer van het hotel ophalen. Toen we aankwamen werd het klaar gemaakt en wat wij zagen gaf ons weinig vertrouwen. We zagen alleen maar grote zakken groente dus was op voorhand niet zo gelukkig maar we gaan het zien. River gaf bij het ontbijt aan dus eigenlijk alleen maar Vietnamees te eten, maar een kop koffie per dag te drinken en nooit wijn of bier.

Buon Ma Tuat is best een grote en dus drukke stad en zeker het eerste stuk van de tocht was het nog beter opletten dan normaal maar gelukkig kwamen we de stad goed uit. De eerste stop was bij weer een Minority village. Mijn eerste gedachte bij het inrijden van hun dorp was als bij de Amish waar we in Canada waren geweest.

Easy rider to Dalat228Het zijn mensen zonder al te veel moderne dingen, in ook weer grote huizen op palen, en volgens River woonde hele families van opa tot aan kleinkind samen in huis totdat dit echt te klein werd, dan moest er worden verhuisd. De sfeer die er hing voelde heel relaxt en er ging een serene rust van het “dorp” uit. Volgens River waren er nu weinig mensen omdat de meeste op het land waren om te werken.

Na het dorp zijn we doorgereden naar een markt iets verderop om voor de lunch nog wat fruit te kunnen kopen. Op de lokale markt werden we toch wel vreemd aangekeken, en moeten we ook regelmatig bukken omdat kramen en opgehangen zeiltjes niet op onze lengte zijn berekend. Je kunt op zo’n markt in mijn ogen buiten misschien wat fruit weinig bijzonders kopen en vraag ik mij zelfs af wat de locals er in godsnaam mee moeten. En slaan we de vleeshoek, open abattoirs zonder koeling,, meestal maar over.Easy rider to Dalat236

Weer een klein stukje verderop even een kopje koffie gedronken waarbij we standaard vragen om black HOT coffee met extra warm water. De Vietnamezen drinken de koffie vaak koud met ijsklontjes erin of warm maar dan is het een soort extra sterke espresso en voor ons en veel te weinig en veel te sterk. Aangezien River tijdens deze stop heeft aangegeven dat het in Dalat nog wel eens druk kan zijn heb ik terwijl we zaten, een hotel in Dalat geboekt voor de volgende avond.

Vanaf de koffiestop naar de waterval was daarna niet heel ver meer maar we moesten hiervoor wel over een niet al te beste weg rijden waar je regelmatig even terug moest naar bijna stapvoets vanwege de kuilen, gaten of ontbreken van enig asfalt.

Bij de waterval stonden een hele hoop motoren maar gelukkig viel de drukte bij de waterval zelf goed mee. Het was eenEasy rider to Dalat300 vrij massieve waterval, soort mini Niagarafalls, ik schat een meter of 10 hoog en het was dan ook verboden om in het meer in de directe nabijheid ervan te zwemmen, daar was het water veel te wild.

Je kon een beetje opzij van de “grote waterval” wel onder een straal ervan komen en natuurlijk moest Ik dat even proberen. Het blijven staan onder de straal viel absoluut niet mee, de bodem was heel glad en oneffen en de kolom water op mijn schouders hielp ook niet bepaald. Uiteindelijk ben ik er dus maar bij gaan zitten.

Easy rider to Dalat282Na de zwempartij dan lunch time. River begon met de grote zak groente en sla te wassen, maar ging dat doen met ons drinkwater uit de flessen, op zich geen probleem maar even overleg of dat het kon was prettiger geweest. Alle ingrediënten werden op een groot rotsblok uitgestald en hij vertelde wat de bedoeling was: eerste een velletje rijstpapier (dat is half doorzichtig en wordt de bekende krokante buitenkant als je het in olie bakt) dan wat sla/groente, wat wortel, wat komkommer en bananen plakken, wat reeds gekookte noedels, een plakje vlees en een rolletje van gebakken rijstpapier. Dit goed dichtrollen, dopen in een bakje meegebrachte pindasaus en we hadden een prima lunch. Veel beter als we op voorhand verwacht hadden. Daarna nog een paar banaantjes, bananen zijn hier gemiddeld de helft van wat wij in de winkel hebben liggen en iets minder zoet.

De overschot van onze lunch hebben we, River stond verderop met iemand te praten, aan een groepje Vietnamese jeugd gegeven die net achter ons zaten en ook een picknick aan het houden waren, zo te zien waren ze er blij mee want we kregen spontaan een biertje aangeboden, maar helaas dat werkt niet op de motor.

Na deze stop gingen we eindelijk wat meer kilometers maken op onze Easy rider to Dalat287inmiddels trouwe stalen rossen. Het was een hele leuke tocht die volgde met na een uurtje nog even een stop waar we doezelend in een hangmat een kokosnoot met een rietje hebben leeg gedronken. Hierna werd het echt een leuke Tour over niet al te drukke weggetjes, met bochten omhoog slingerend, dan weer vlak door een beetje Frans platteland gelijkend landschap, half gecultiveerd, half wild, met mooi uitzicht over een vallei. En het laatste deel van de route bracht ons op een voor de motor leuke kronkelweg tussen de rijstvelden door. Op de geoogste rijstvelden laten ze blijkbaar ook weer koeien grazen en moesten we dus regelmaat dwars door een kudde om onze weg te kunnen vervolgen. Op zich is dat overigens niet helemaal ongebruikelijk want veel vee loopt los rond en wordt gewoon tussen het verkeer door van en naar huis gebracht.

Easy rider to Dalat311Het hotel lag net buiten het plaatsje en was een resort aan een meertje. De kamers waren in huizen verspreid over het terrein en er was zelfs een zwembad. Niet helemaal van deze tijd maar voor een nacht weer prima. Ik ging in het restaurant mijn blog bijwerken want ik blijft maar achter de feiten aanlopen en Papa en Mam zijn even gaan zwemmen. Hierna ook naar het restaurant, biertje drinken en hun reisjournals bijwerken. River ging met collega’s lokaal eten dus wij hebben een klein biefstukje met 3x frites gegeten.

Vandaag mochten we weer op tijd vertrekken dus we hebben meteen onze backpack al gepakt en bij de motor neergelegd en daarna ontbijten zodat we meteen weg zouden kunnen. Meteen na het vertrek was er al een stop waar we als we hadden gewild op een olifant hadden kunnen rijden. Er was ook een minority village en daar zijn we even door heen gelopen. Toch weer een hele andere sfeer en ook veel drukker. Veel mensen waren bezig met hun speciale voertuig, en er liepen veel hangbuikzwijnen rond. Het dorp ligt aan een meer en er waren ook diverse mensen aan het vissen of bezig met hun bootjes.

Easy rider to Dalat324Het meer is overigens heel ondiep want we zagen diverse landbouw voertuigjes er gewoon door heen rijden, ik denk op weg naar de verderop gelegen rijstvelden. Het waren een soort ploegen, met hetzelfde soort motor, een cilinder diesel, als de normaal door hun gebruikt voertuigen maar dan alleen motor, een soort ploeg en een zitplaats. De achterwielen waren heel breed, zonder banden en bestaande uit twee roestvrijstalen ringen aan elkaar verbonden door strippen plat schuin naar buiten en buiten de diameter van de ringen uitstekend. Het dingen hobbelde als het waren over de harde weg maar zal deze constructie wel nodig hebben in de blub van de rijstvelden.

Easy rider to Dalat350Niet lang na ons vertrek bij het dorp en al een stuk verder in de middle of nowhere lag er een vrouw op de weg, het zag er niet fijn uit en ze bewoog niet. We zagen geen sporen van een ongeluk en er stonden al wel wat mensen bij. River wilde wel gaan kijken en misschien helpen maar wij wilden als westerling liever niet erbij betrokken worden. Je weet nooit want we hebben in de voorbereiding op Vietnam ook ergens gelezen dat als je iemand op deze manier helpt je mede voor de persoon in kwestie verantwoordelijk wordt. Daar hadden we geen behoefte aan, misschien minder netjes maar er waren tenslotte al omstanders.

Even later verder in de bergen viel River tijdens een klim stil. Benzine op , de pannenkoek. Wat benzine uit onze motoren gepakt, maar wij hadden ook al twee dagen niet getankt dus even later stond papa zonder. Gelukkig was dit bergafwaarts en kon ik hem voortduwen, zoals ik dat vroeger op de scooter altijd met fietsen deed, om bij een kleine plaatselijk pomp komen.Easy rider to Dalat398

Hier kregen wel allemaal een litertje uit een vat overgepompt. Soort handpomp wat bij ons soms nog wordt gebruikt
om mengsmering te tanken. Vanuit het vat werd benzine in een glazen maatglas gepompt, om de hoeveelheid te meten en daarna liep dit in de tank.

Van een mooie rit over soms slecht wegdek maar kronkelende bergweggetjes kwamen we bij het Savines van Vietnam. Een brug over een meer, wat net als Savines een stuwmeer was. De oorspronkelijk bewoners van het land wat nu ondergelopen was woonde nu in een drijvend dorp waar ze leven van de visvangst maar ook van het kweken van vis rondom hun woning.

Easy rider to Dalat451Bij een van de hutjes zagen we zelfs een eendenkooi, en op een ander een satelliet ontvanger, en zonnepanelen voor de stroom. Zelfs een tuin ontbrak niet.

Heel de rit van de vijfde dag ging door bergachtig terrein en voor het grootste gedeelte over kleine leuke motorwegen. De middag stop was halverwege Da Lat en Lake district waar we vandaan kwamen en was een druk bezochte stop voor zowel veel motorrijders als bussen. River heeft in overleg met ons een Vietnamese maaltijd besteld. Rijst, soep, wat vlees, groente etc. Vergelijkbaar aan de maaltijd die we de eerste avond met Quang hadden gegeten. Voor een keer best goed te eten maar niet helemaal ons ding en zeker niet 2x per dag.

 

Later in de middag nog de olifant waterfalls bezocht, was een hele klim naar beneden, mama bleef dus maar boven, en Easy rider to Dalat481dat was maar goed ook. Er waren wel leuningen voor ondersteuning maar verder bestond het grootste gedeelte van de weg naar beneden uit stenen en rotsblokken. De waterval was zoals eigenlijk altijd leuk en op zijn manier weer uniek. Tussen hele grote rotsblokken, ,structuur gelijkend op de huid van een olifant, wat dus de naam verklaart, had je zicht op het neerkletterende water.

De laatste echte specialty was een stop bij een koffieplantage waar River eerst wat uitleg gaf over de koffieboon en plant en de manier van oogsten. Het bijzondere hier is dat ze weasel koffie maakte. Tegenwoordig zijn er in het echt niet veel wezels meer, maar vroeger liepen die meer rond. De wezels aten de koffiebonen maar konden deze niet verteren, en poepte ze dus weer uit. Maar omdat de wezels blijkbaar een gave hebben om de lekkerste bonen te selecteren haalt men de bonen later uit hun ontlasting. Mede door de invloed van maagsappen krijgt men hele speciale koffie. Natuurlijk hebben wie daar geprobeerd maar kon ons zoals bijna alle Vietnamese koffie niet echt bekoren.

Easy rider to Dalat534Na een laatste stop voor een groepsfoto en een mooi uitzicht gingen we al snel de heksenketel van het verkeer van een drukke stad in. En zat onze tocht erop.

Uiteindelijk hebben we bij een ander hotel overnacht in Dalat als dat ik geboekt had. We zijn namelijk eerst bij het hotel wat ik geboekt had gaan kijken maar dit was echt een vieze kleine kamer waarop River aangaf dat hij nog wel een goed hotel wist en daar zijn we afgezet.

Afsluitende conclusie was dat we vijf dagen hebben genoten, elke dag was anders en had zijn eigen charmes, en zeker een hoogtepunt van de reis was.

Maar ook blij dat we allemaal heelhuids het soms waanzinnige verkeer hebben overleeft en bij niets vervelends betrokken zijn geraakt want tenslotte hebben we wel zonder geldig rijbewijs en dus zonder verzekering gereden. Niet slim maar wel dom. Achja soms moet je iets…

We hebben 806 km gereden, 15 km hoogte geklommen, een gemiddelde snelheid van 42 km gereden, topsnelheid 79 km en totaal 19,40 uur op onze trouwe stalen “Bonus” motoren gezeten.

We zijn twee nachten in Dalat gebleven en zijn de tweede ochtend al weer vroeg vertrokken om de bus te nemen naar Ho chi Minh city. Ik schrijf weinig over Dalat zelf omdat we er een volledige dag heb rondgelopen en ik niet heb kunnen ontdekken wat deze stad speciaal maakt. In de omgeving kun je verschillende mooie tempels zien (niet mijn of ons ding) en de stad zelf heeft niks speciaals te bieden, een hele doorsnee berg stad met in mijn ogen zeer weinig flair.

Van de motortour heb ik weer een filmpje gemaakt. Deze is te vinden onder de volgende knop:

239 replies

Comments are closed.