Ha Long Bay

De nieuwe spotify classic rap songs die door mijn hoofdtelefoon worden afgespeeld maken het wachten op de boot een stuk aangenamer. Terwijl ik ben afgesloten van de geluiden van de buitenwereld kijk ik wat rond naar het publiek wat mee zal gaan op onze boot trip door Ha Long-bay. Ik zie vooral veel mensen van mijn leeftijd en afgezien van een enkele Aziaat zie ik alleen maar westerlingen. Naast twee grote groepen die bij elkaar zitten en elkaar uitbundige verhalen vertellen (aan hun armbewegingen te zien) zie ik een aantal stelletjes en een groepje vriendinnen die veel lachen en zo te zien heel erg snel praten. Heerlijk om er bij te zijn maar door de muziek toch lekker in mijn eigen wereld te zijn. Ik loop wat rond op de kade terwijl papa en mama op het muurtje zitten.

Halongbay4Uiteindelijk gaat mijn hoofdtelefoon toch maar af als er een meneer met een vel papier rond loopt en mensen aanspreekt. Wanneer hij bij ons aankomt maakt hij duidelijk dat we met hem mee zullen gaan op de boot, en doordat de mevrouw die ons voor de bus had afgehaald ook rondloopt en mensen aanspreekt wordt het duidelijk dat we opgedeeld worden in twee groepen. Nadat de meneer die zichzelf had voorgesteld als (iets wat op leek op) Chewey weg loopt om te bellen moeten we nog even blijven wachten.

Chewey komt terug van zijn gesprek en spreekt ons aan: “excuse me, follow me”. We draaien zijn richting in. Het volgen van de beste meneer naar de boot is niet bepaalt een moeilijke opgaven. De boten die al een uur voor onze neus liggen blijken gewoon de boten te zijn waar we op zullen verblijven. De boten lijken behalve de vorm (de vorm van een boot) in geen enkel opzicht op de boten die we hadden gezien in de brochure. De houten boot was ooit vast mooi wit geweest maar nu bladderde de verf van het rotte hout en leek hij er niet al te stevig uit te zien.

Tien stappen en we zijn bij de boten, en Chewey verzoekt ons aan boord te gaan en plaats te nemen in de gezamenlijke ruimte.

Op de boot lopen we een verdieping omhoog, droppen onze tassen in een hoek gaan aan de eerste tafel zitten. We zijn de eerste die binnen zijn en terwijl we ons welkomstdrankje (een lauw bakje thee) opdrinken wachten we tot iedereen zit. Terwijl we beginnen te varen neemt Chewey het woord en verteld hij ons wie in welke kamer mag gaan slapen. Pap, mam en ikzelf krijgen de drie persoonskamer aan het einde van de gang en nemen de sleutel in ontvangst.

In tegenstelling tot de buitenkant van de boot is onze hut zeer netjes, het donkere hout zit nog strak in de lak en we hebben onze eigen wc en douche. Like usual stal ik mijn spullen uit op het eenpersoonsbed terwijl papa en mama het tweepersoons bed nemen.Halongbay11

Aangezien het nog steeds koud is doe ik een trui aan onder mijn jasje en ga loop weer de gang op om op het zonnedek te gaan kijken. Terwijl ik naar boven loop via de houten trap vaart onze boot de haven uit en de ‘open’ zee op richting de kalk rotsen een paar kilometer verder. Op het zonnedek staan een handjevol oude zonnebedjes en twee masten. De verstagingen die op een normale boot de masten op zijn plaats houden hangen er maar slapjes bij en op het moment dat een meisje in de ladder klimt die aan de verstaging hangt spreek ik hardop uit dat ik hoop dat het niet afbreekt. Naast de verstaging die niet echt klopt is de rest van het dek ook niet bepaald meer in vorm: het houten hek rond het dek lijkt elk moment in te kunnen storten en kraakt op het moment dat je er tegenaan gaat staan. Daarnaast ligt er een groene kunstgras mat op de grond die zo te voelen de gaten in het hout eronder moet verhullen en de “reddingsboeien” van piepschuim verpulveren in de handen van een Canadees die er een op probeert te pakken. Kortom, de boot had zijn beste tijd wel gehad.

Vanaf het dek kijken we naar de Rotsen die steeds groter worden en ik besluit een foto te willen maken terwijl ik op de reling ga zitten. Ik til mijn been over de rand maar ik raak daarbij uit balans en kom met mijn knie tegen een cactus die daar als decoratie staat. Nog nooit meegemaakt maar man dat doet pijn. De meeste naalden kan ik gelukkig meteen verwijderen maar ik voel veel beter als ik zou verwachten… Terwijl ik op het randje zit komt een van de Vietnamese crewleden ons roepen voor de lunch en dus loop ik met iedereen mee naar beneden en neem weer plaats op dezelfde plaats als eerder.

We krijgen een warme lunch met wat stukjes kip, rijst, groenten, ei en vis. Het is basic maar het volstaat. Aan onze tafel zitten naast papa en mama nog vier Zuid-Koreanen: twee vrienden en een stelletje, allemaal van mijn leeftijd. We eten met zijn allen de lunch terwijl de Vietnamees die verantwoordelijk is voor de bar tot vervelens toe blijft vragen of er iemand iets wil drinken.

Aan de andere tafel, waar een groep westerse reizigers zitten, vraagt er iemand wat een biertje kost en de Vietnamees verteld dat een blikje bier twee dollar moet kosten. Aan de reacties was het goed te merken dat iedereen dit een absurde prijs vond voor een blikje en er werd dan ook niks besteld.

Toen we klaar waren met onze lunch hadden we nog even vrije tijd alvorens de boot aan zou leggen bij een eiland om een grot te bezichtigen. Deze tijd gebruikten ik om mijn camera’s te pakken en nog wat foto’s te maken. Bij het testen van mijn GoPro was ik aangenaam verrast: mijn GoPro had sinds de duik in het zwembad van Bangkok begin december niet meer uit gekund, waardoor ik altijd de batterij moest verwijderen om hem uit te zetten, maar nu bleek hij dat ineens wel weer te kunnen! Geluksmomentje!

We werden geroepen om aan land te gaan en samen met de rest van de passagiers liepen we naar het plein een stukje verder. Op het plein kregen we van Chewey een kaartje voor de grot en deed hij een poging om wat geschiedenis les te geven. Echter sprak Chewey heel slecht Engels en het enige woorden dat hij heel goed leek te kennen was: “oké?’’. De zinnen kwamen er moeizaam uit en doordat hij niet bepaald luid sprak was er geen touw aan vast te krijgen wat deze kleine Vietnamees allemaal stond te bazelen.

Halongbay43Uiteindelijk verzocht hij ons hem de trap op te volgen naar de ingang van de grot. De grot had heel indrukwekkend kunnen zijn maar helaas hebben ze het verpest. De stalagmieten en stalactieten hadden zeer speciale vormen en de grot moet op sommige punten meer als vijftig meter hoog geweest zijn. Maar door er een hoeveelheid LED verlichting in te hangen als Philips in een jaar kan produceren kreeg het geheel een te hoog “welkom in Disneyland” gehalte.

Onze groep splitsten al snel op en iedereen ging op zijn eigen tempo door de grot heen. Helaas bleef Chewey steeds rond ons hangen en leek er lol in te hebben ons steeds aan te klampen om te vertellen welke mythische dier hij in bepaalde stenen leek te zien. Met Chewey op onze hielen liepen we de route door de grot tot we na een half uurtje weer aan de uitgang kwamen. Vanaf het pad dat terug liep naar de de boten hadden we een prachtig uitzicht op de bergen en de terugweg ging dan ook heel snel. Aan het einde van het pad waren een aantal souvenir winkeltjes gevestigd waar we even rondkeken. In de hoek bij een van de souvenirwinkeltjes vonden we ook een koelkast waar bier in lag. Het bier koste hier omgerekend ongeveer een dollar dus kochten papa en ik beide twee blikjes.

Chewey die nog steeds achter ons liep begon echter meteen te praten toen hij de blikjes in het plastic tasje zat. Nog steeds praten hij niet bepaald duidelijk maar het kwam erop neer dat als we dat mee wilde nemen de boot op dat we dan servicekosten van een dollar per biertje zouden moeten betalen. Dit waren we natuurlijk niet van plan dus haalden we de blikjes maar uit het plastic zakje en deden ze in onze jas zak om ze toch gewoon mee te nemen aan boort.Halongbay92

Terwijl de boot de baai weer uit ging hadden wij wat vrije tijd aan boort. Deze tijd gebruikte iedereen vooral om wat op
het zonnedek te hangen. Helaas was er vandaag weinig zon te bekennen waardoor sommige passagiers de dekens uit hun hut mee hadden genomen om warm te blijven terwijl ze op de zonnebedjes lagen. De boot voer ondertussen steeds dieper tussen de kalkstenen rotsen. De rotsen waar we tussendoor gingen stonden steeds dichter op elkaar, wat er super mooi uitzag en het typische beeld opleverden waar Ha Long bay zo om bekend stond.

Op het dek raakte ik in gesprek met een Canadees en we praten vooral over reizen en routes. Hij had de afgelopen
negen maanden les gegeven in zuid Korea en ging nu een paar weken door zuid oost Azië reizen. Na een tijdje op het dek werden we weer naar beneden geroepen en werd de mogelijkheid geboden om van de boot af te gaan om een lagoon te bezichtigen.

Halongbay99Vol goede moet gingen we van de boot af en liepen over een kunstmatig eilandje wat voor een paar bergen dreef. Op het eilandje stond een dranghek en een huisje. Achter het dranghek aan de andere kant van het eilandje lagen wat roeibootjes waar Vietnamezen met strohoedjes zaten te wachten om ons de lagoon in te varen. We liepen langs het huisje richting de boten maar op het moment dat we wilde instappen vroeg de vrouw om ons kaartje. Huh? Wat? Hoezo? Dit zat in het pakket wat we hadden geboekt? Nou niet dus! De kaartjes voor de lagoon moesten los gekocht worden en zouden een extra 150.000 VND kosten (6 euro). Nu is dit al redelijk veel, maar in combinatie met de manier hoe ze de hele dag al deden en het fijt dat ons was verteld dat dit in het pakket zou zitten wat we boekten deed ons besluiten niet te betalen en gewoon terug aan boord te gaan.

Niemand van onze boot heeft uiteindelijk de trip in de lagoon gemaakt maar door het niet vermelden van het geld werd er een soort strijd tussen ons als passagiers en de crew aangewakkerd. Terug aan boord was het Happy Hour, wat betekende dat we bij bestelling van twee cocktails van ongeveer 8 euro een gratis cocktail zouden krijgen. Iedereen reageerde echter ongeveer hetzelfde door niet te bestellen en de Vietnamees achter de bar begon door te krijgen dat hij weinig zou upsellen deze trip.

Onze boot bereikten uiteindelijk het punt waar we zouden overnachten. Midden op het water, omringd door de typische rotsen werd onze boot tegen een andere boot geknoopt en gingen we voor anker. Een stukje verder was een geheel drijvend dorp gevestigd, de mensen leken te leven van de visvangst en gedurende het staan vertelden iemand dat het drijvende dorpje zelfs een lagere school had.

De inwoners van het dorp waren duidelijk gewend aan het toerisme, zodra wij, net als een aantal andere boten, voor anker lagen kwamen er vanuit het dorp kleine roeibootjes naar ons toe gevuld met snacks en dranken. De roeibootjes werden door een persoon bemant en waren voorzien van een schepnet met een hele lange bamboesteel zodat het geld en de producten van de boten over en weer konden worden verplaats. Heel slim en bovendien grappig om te zien.

Aangezien het redelijk koud begon te worden op het dek besloot ook ik aan het einde van de middag even terug te gaan naar de hut. Mama lag al even een dutje te doen, en na het back-uppen van al mijn foto’s leek dat me ook geen slecht idee. Met wat muziek in dommelde ik dus niet veel later weg.

Ik werd wakker van het kloppen op de deur van onze hut. Het eten was klaar en we konden aan tafel. Het avondeten was in essentie hetzelfde als de lunch, dezelfde gerechten maar weer voldeed het prima. De vietnamees bleef het proberen en ging de tafels langs met de vraag of iemand iets te drinken lusten. Aan de andere tafel vroeg iemand meteen: “is it included?” en het kereltje gaf met een lach antwoord: “yes it is free”. Op het moment dat hij het biertje aan wil geven aan een van de gasten aan de andere tafels voegt hij echter toe:”after you pay”. Niemand leek het een leuke grap te vinden behalve het ventje zelf.

Na het eten was het tijd voor het gratis drinken wat we bij hadden geboekt. Chewey kwam voor de groep staan en zei dat we vanaf dat moment een uur lang gratis konden drinken. Maar aangezien in de folder stond dat het drie uur zou duren met een maximaal van 40 liter was ik het daar niet echt mee eens. De dag ervoor had ik een foto gemaakt van het programma en gelukkig stond dit er wel duidelijk op. Ik denk dat de crew een beetje chagie was omdat ze met hun prijzen niks aan de “rijke” westerlingen konden verkopen en daarom probeerden de “gratis” drink tijd wat terug te schroeven.Halongbay119

Ik ging met mijn telefoon naar Chewey toe, en omdat ik het zwart op wit had kon hij er niet onderuit en stemde toe met drie uur. Een van de vietnamezen liep naar beneden om de vaten te halen en ik liep mee om een handje te helpen. De fusten stonden op het onderste dek en de trap naar beneden was zo smal dat ik er net doorheen paste. Zijn voorstel om het fust samen te tillen leek me dan ook niet echt ideaal en ik probeerden het alleen. Nu heb ik genoeg fusten vast gehad in mijn leven maar dit was nooit geen vol fust. Ik kon hem alleen makkelijk tillen tot het zonnedek en naderhand lukte het met iets meer moeite ook met een hand. De vietnamees zei dat dit fust gratis zou zijn, en aangezien het duidelijk was dat het geen 40 liter was maar we niet konden aantonen dat het echt geen 40 tot 50 kilo woog hadden ze ons alsnog mooi tuk.

Desalniettemin was het toen het fust werd geopend (er werd gewoon een tapkraantje ingedraaid dus koolzuur of koeling was er niet bij) meteen gezellig. De eerste biertjes gingen er snel in en ook op de boot naast ons werden fusten op het dak gezet. Inderdaad werden er hier meerdere fusten neergezet waardoor al snel het idee ontstond om over te springen naar de andere boot. Eigenlijk mocht dit niet en werd het door de gids verboden maar binnen een half uur was toch het grootste gedeelte van onze boot overgestapt en maakten we er met zijn allen een feestje van. Op het dek waren alle continenten vertegenwoordigd waardoor er steeds wel iemand interessants was om mee te praten. Uit een box kwam Spaanse muziek die vier Argentijnse meisjes hadden opgezet en nadat we wat hadden gepraat besloten de Canadees en ik met ze mee te dansen. Buiten een enkel nummer kende ik er geen een maar toch hadden we de grootste lol. Na ook nog limbo te hebben gedanst (ik heb absoluut geen talent) hield het dansen op doordat de muziek door een van de gidsen af werd gezet. Jammer.

Uiteindelijk hebben we er met zijn allen een leuke en gezellige avond van gemaakt en door de verschillende landen en culturen (vier Argentijnse, twee Canadezen, een Colombiaan, twee Amerikanen, vier zuid Koreanen, twee zweden en nog wat andere personen waaronder ikzelf natuurlijk als Nederlander) was het heel grappig om gewoon te praten en te zien hoe we tegen dingen aankeken. Zo hebben we bijvoorbeeld de crisis met IS besproken maar ook het gemiddelde loon in Argentinië.

De volgende morgen ging de wekker al weer veel te vroeg want om zeven uur werden we aan het ontbijt verwacht. Het water in de douche heb ik helaas niet warm gekregen, het voordeel was wel dat ik meteen goed wakker was. Man wat was dat koud!

Als ontbijt werd er een eitje geserveerd met wat toast en wat fruit maar toen ik vroeg om wat extra boter werd dit wel gehaald maar het ging absoluut niet van harte. De koffie en thee zat deze ochtend wel bij het ontbijt bij in en dit was ook meteen te merken aan de hoeveelheden die we kregen. Na drie keer mijn kopje te hebben laten bijvullen had ik eindelijk een volledige kop koffie gehad en daar besloot ik het dan maar bij te laten.

Na het ontbijt kregen we de mogelijkheid om te kajakken. Ook hier ging het weer anders als voorgesteld: ze hadden ons toen ze ons de trip verkochten verteld dat we een kajak tour zouden gaan doen die ook een stukje een grot in zou gaan. In de praktijk waren er kajaks tegen de boot aangeknoopt waar je in kon klimmen en zelf wat rond kon peddelen over het meer. De kajaks zagen er niet heel degelijk uit en vanaf het dek zag ik al dat ze nat waren van binnen. Het was ondertussen nog geen acht uur, de gevoelstemperatuur lag voor mij rond het punt Siberië en ik was net wakker. Hmm zal ik: in een kajak stappen – op zijn minst koud en vochtig maar met een beetje pech doorweekt weer terug de boot op komen – terwijl ik vanaf daar niks meer kan zien als dat ik nu al zie. OF zal ik: gewoon lekker aan boord blijven, van het uitzicht genieten en andere mensen de gok laten wagen. Voor mij geen lastige keuze…

De andere passagiers die ik naderhand sprak gaven aan dat het op zich leuk was (sommige hadden nog nooit gekajakt dus dat lijkt me helemaal anders) maar dat er qua uitzicht weinig toegevoegde waarde was geweest. Soieso waren er niet genoeg kayaks voor iedereen aan boord dus moest er worden afgewisseld en waren sommige niet verder gekomen als een rondje om de boot.

Terwijl ik zat te wachten in het gemeenschappelijke gedeelte kwam volgens mij de gehele crew om de beurt vragen of we wel wilde uitchecken uit de kamer zodat ze hem konden schoonmaken. Opzich niks mis mee, maar als het acht uur in de ochtend is en de uitcheck tijd is negen uur snap ik niet waarom dat vijf keer in tien minuten moet worden verzocht. Want na de derde keer begint het al best irritant te worden.

Na negen uur had de boot de overnachtingsplaats weer verlaten en zijn koers weer richting de haven van Ha Long bay gezet. Iedereen was uitgecheckt uit zijn kamer, en terwijl we wat in de gemeenschappelijke ruimte zaten werden door de crew de kamers weer netjes gemaakt.

Om tien uur stond er een kookcursus op het programma, niemand had ons iets over de inhoud van de cursus verteld maar na de miscommunicaties die er tot nu toe waren geweest over de inhoud en invulling van het programma was ik al lang blij als er überhaupt een cursus zou zijn.

Halongbay138Dit laatste bleek in ieder geval wel te zijn, en gelukkig had ik er weinig van verwacht want anders was het sowieso flink tegengevallen. Rond tien uur kwam Chewey met twee borden de gemeenschappelijke ruimte in. Op het ene bord lagen ronde witte rijstvellen en op de andere lag een prutje van vlees en groente. Chewey deed voor hoe hij het prutje in het rijstpapier rolde om een loempia te maken en legde deze op een bord. Nu mochten we dit allemaal zelf ook proberen terwijl hij de ingrediënten opnoemde. Voor zover dus de kookcursus…

Nadat het bord met loempia’s was verdwenen mochten we weer wachten in de gemeenschappelijke ruimte tot de lunch die rond elf uur zou worden opgediend. De lunch was hetzelfde als die van de dag ervoor en was uitgebreid met de loempia’s die we tijdens de “kookcursus” hadden gerold. De Vietnamees van de bar probeerden weer te verkopen en toen dat niet lukten begon hij dan maar rekeningen op te maken. Gedurende de dag aan boord hadden sommige mensen een biertje of borrel gedronken en kregen hiervan de rekening. Toen hij bij ons kwam wilde hij twee dollar hebben voor het bier wat we zouden hebben gedronken. Papa en ik keken elkaar aan en gaven een “NO” als antwoord. We hadden niks besteld of gedronken en gingen hier dus niet voor betalen. Zonder weerwoord gaf de Vietnamees het op en streepte het bier door. Het voelde voor mij als een manier om toch nog geld te verdienen in de hoop dat mensen niet meer wisten hoeveel ze hadden gedronken. Hierdoor had ik later toen er een envelop op tafel kwam waarmee duidelijk om fooi werd gevraagd alleen maar meer de neiging om met een pen: “never ask for a tip” op de envelop te schrijven.Halongbay141

Het mag duidelijk zijn dat ik geen fooi heb achtergelaten voor de bemanning. Normaal geef ik altijd fooi, al is het maar voor de moeite die iemand heeft gedaan. Maar voor de manier hoe ze hier gebruik of eerder misbruik maken van de positie tegenover toeristen heb ik geen goed woord over.

Ik ging rond de middag dan ook van boord met gemixte gevoelens: het uitzicht was prachtig, de baai is inderdaad heel indrukwekkend en ik denk ook echt een must see op je reis Vietnam. Maar de boot en de manier hoe het was geregeld is me wel zwaar tegengevallen. Uiteindelijk heeft niemand overigens fooi achtergelaten, waaruit ik opmaak dat er meerdere mensen waren die mijn mening deelden over de service aan boord.

In de dependance die op de kade was gebouwd dienden we te wachten tot de bus met de nieuwe lichting toeristen was gearriveerd die aan boord zouden gaan. Net zoals de vorige dag bij ons arriveerden die rond een uur en niet veel later zaten wij dan ook in de bus terug richting Hanoi.

Onderweg kwam onze gids vragen waar we wilde worden afgezet omdat het terug brengen naar je hotel een van de services was die wel, zoals bij het boeken overeengekomen was, werd verleend. Aangezien we van plan waren zo snel mogelijk door te reizen naar het volgende plaatsje maakten het voor ons niet veel uit waar we zouden worden gedropt en noemden ik : the real Hanoi backpackers hostel. Een hostel waarvan ik op de boot had gehoord dat het goed moest zijn en een goede ligging moest hebben.

Uiteindelijk werden we een kilometer van ons de plaats waar het hostel zou moeten zijn gedropt met de instructie de straat uit te lopen. Dit deden we maar zonder de navigatie op mijn telefoon hadden we de straat van het hostel echt nooit gevonden. Zoals ik eerder al schreef was de locatie of de naam van het hostel voor ons niet heel relevant waardoor we toen we uiteindelijk in de goede straat waren een ander hotel inliepen als eerder genoemd. De meneer achter de balie had nog een drie persoonskamer over en ik vroeg of ik hem even kon zien. De kamer moest 15 dollar per nacht kosten, normaal een redelijke prijs. Deze kamer echter was niks meer als een betonnen hok met twee bedden en een raam achter een stoffig gordijn en ik was niet van plan hier 15 dollar voor te betalen.

Ik stelde 12 dollar voor, en de meneer vroeg me hierbij hoe lang we verwachten te blijven. “one night” want we wilden zo snel mogelijk door. Zijn wedervraag was of we al vervoer hadden geboekt om verder te gaan. Dat hadden we nog niet, en omdat hij beneden ook een boekingskantoor had wilde hij wel akkoord gaan met de 12 dollar maar alleen als we de bus bij hem zouden boeken. Dit was voor hem natuurlijk een goede deal maar voor mij niet iets wat ik nu al wilde vastleggen. We gaven aan dan de vijftien dollar wel te betalen en te kijken. We riepen mama van beneden en gaven aan dat we een kamer hadden. Hoe de meneer zich gedroeg zat me alleen niet helemaal lekker, en tijdens het naar beneden lopen om in te checken twijfelden ik al of dit wel een goede keuze was.

Bij het inchecken vroeg de meneer om mijn paspoort en dit gaf ik af. Hij nam mijn paspoort aan en legde het in een la en ging door met computeren. Toen ik mijn paspoort vroeg gaf hij aan dat hij dit zou houden tot ik weer uitcheckte. Daar was ik het niet mee eens, prima dat hij de gegevens uit mijn paspoort nodig heeft voor zijn administratie maar mijn paspoort als borg achterlaten is niet iets wat ik graag doe. En al helemaal niet bij iemand die op mijn geen betrouwbare indruk achterlaat. Ik stel daarom voor dat hij een foto maakt en mij mijn paspoort terug geeft, dit vindt hij geen optie en wat ik ook voorstel hij is het nergens mee eens. Dus al snel ben ik het beu en zeg hem NU mijn paspoort terug te geven en dat hij het uit kan zoeken met zijn kamer. We halen boven onze spullen weer op en lopen terug de straat in.

Een paar deuren verder aan de andere kant van de straat komen we langs een hotel, tijd voor poging twee. Deze meneer (naja kerel van mijn leeftijd) lijkt het beter te begrijpen. De kamer kost een dollar meer, maar ziet er echt veel beter uit als die van een paar minuten eerder. Mijn paspoort wordt alleen gehouden tot ik heb betaald, waarvoor ik even naar de ATM moet maar deze borgstelling kan ik inkomen en had ik bij het vorige hostel ook voorgesteld. We dumpte dus onze spullen op de kamer en gingen opzoek naar een ATM en wat eten.

De straat waar we sliepen waren we de eerste dag in Hanoi ook al doorgelopen en daardoor wisten we al welke richting we in moesten. We liepen via een hoofdweg terug richting de old quarter en onderweg vonden we een ATM.

Nadat we weer uitgerust waren met een paar miljoen zijn we terug gelopen richting ons hotel en opzoek gegaan naar een restaurantje om te eten. Net als de eerdere dagen waren er weer veel restaurantjes op de straat waar het BBQ arrangement worden verkocht maar doordat we hadden gezien wat hier zoal op werd gegooid leek ons dit nog steeds geen goed idee. Schuin tegenover het hotel vonden we een iets wat westers restaurantje: Puku, waar we plaats namen en eten bestelden. De Nacho’s en ravioli waren weinig oosters maar zeker lekker en ook het personeel was super!

Een heerlijke maaltijd later zijn we terug naar het hotel gelopen om te betalen waarna we zijn aangelopen om vervoer te regelen naar Mai Chau. Mai chau in het zuiden van Hanoi is volgens het internet vergelijkbaar met Sapa in het noorden maar zou voor ons beter op de route liggen omdat we toch zuidwaarts zullen reizen.

We hadden op de boot in Ha Long bay en in de bus terug al gehoord dat het regelen van vervoer door TET (het feest rond het Chinese nieuwjaar) lastig zou zijn. En toen we probeerden voor de volgende dag een bus te boeken bleek dit, na vier boekingskantoortjes aangedaan te hebben, onmogelijk. Uiteindelijk bood een kantoortje de mogelijkheid om de twee dagen later heel vroeg in de ochtend te vertrekken, bij gebrek aan iets beters besloten we dit dan maar te boeken om in ieder geval weg te komen uit Hanoi.

Doordat de bus pas een dag later vertrok hadden we nu dus een dag langer in Hanoi. Maar aangezien we de old quarter wel hadden gezien had ik meer behoefte aan een rustig dagje om wat te spelen met mijn site en eventueel wat te werken. Na het ontbijt bij Puku ben ik blijven zitten en heb de hele dag weinig zinnigs gedaan. Naja de website wat bijgewerkt, gespeeld met CSS en een facebook pagina gemaakt voor mijnreisomdewereld. Dus mocht je het leuk vinden is hij hier te vinden

Papa en mama zijn ook in Puku gebleven en hebben met hun ipad zitten spelen, geen idee wat en hoe maar het was in ieder geval lekker rustig. In de avond zijn we toch nog maar een rondje door de stad gelopen en heb ik een nog een broek en mama een nieuwe jas gekocht. Die avond gingen we alleen weer veel te laat slapen maar ach, er zijn ergere dingen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

23 replies

Comments are closed.