Hanoi

Iets over drie in de middag, een paar minuten later als gepland, landen ons vliegtuig op de luchthaven van Hanoi: we waren eindelijk in Vietnam. Zoals altijd wanneer een vliegtuig is geland duurden het net te lang naar mijn zin voor we werkelijk stil stonden en iedereen voor me was uitgestapt maar uiteindelijk stapte ook ik door de deur van het vliegtuig. Het was KOUD!! Natuurlijk niet zo koud als in Nederland op het moment maar toch: als je twee maanden temperaturen van rond de 30 graden gewend bent. En in Hanoi ui het vliegtuig stapt in je korte broek terwijl het 15 graden is dan voelt het als winter.

In Hanoi heeft de luchthaven geen sluizen waarmee we rechtstreeks naar het vliegveld konden lopen dus zodra ik de deur uitstapten daalde in de trap af en liep met de mensenstroom mee naar de bussen die al voor ons klaar stonden. In de bus vroeg ik me af: “hoeveel Vietnamezen zullen er in dit busje passen?” het antwoord: VEEL!!

Het duurde gelukkig maar een ogenblik tot de deuren van de bus weer open gingen en we als een stel kuddedieren de aankomsthal van de douane boven aan de trap p werden geleid.

Bovenaan de trap stonden er dranghekjes om een mooie rij te vormen en pap, mam en ik sloten netjes achteraan om de hal van visa uitgifte in te mogen. Aan het einde van de dranghekjes heb ik weer eens iets nieuws meegemaakt. Er stonden daar twee Vietnamezen te wachten met bordjes in hun hand. Op een van die bordjes stond met blauwe balpen :”Guido van Beek” geschreven. Dit was de eerste keer dat ik door iemand op die manier was opgewacht op het vliegveld.

Ik melden me samen met een andere meneer waarvan zijn naam op het andere bordjes stond bij de kerel en we werden meegenomen naar een paar bankjes verderop. Doordat ik mijn visum bij de express service had aangevraagd had ik ook al betaald voor de stempelkosten en hoefden ik blijkbaar niet meer in de rij. In tegenstelling tot mijn moesten Papa en mama door naar een balie waar ze een formulier in vulden en in de rij dienden te wachten tot ze hun paspoort terug zouden krijgen met een visum erin.

Terwijl ik op het bankje zat logde ik dus maar in op het wifi netwerk van het vliegveld en ging vast zitten googlen hoe we van het vliegveld naar het centrum van Hanoi zouden komen. Voor zover ik las hadden we drie keuzes: de stadsbus, minibus of taxi. Best standaard denk ik. Op het moment dat ik even naar het toilet was, is blijkbaar mijn naam afgeroepen waardoor toen ik buiten kwam de Vietnamees al met mijn paspoort stond te wachten: makkelijk!

Binnen een uur na binnenkomst van de luchthaven hadden we allemaal een visum in ons paspoort en konden we door de douane en opzoek naar onze bagage. Alsof ze wisten hoe lang het zou duren verschenen er op het moment dat we bij de bagageband aankwamen precies onze tassen op de band. Bepakt met onze tassen liepen we dus al snel weer de aankomst hal in. Even wat lokaal geld regelen leek ons een zeer geschikte eerste keuze, echter waren we zeker niet de enige. Dit betekende dat we ongeveer veertig minuten in de rij hebben gestaan om geld uit de ATM te mogen halen. Maar ach dat mag de pret niet drukken natuurlijk: reizen is wachten.

Toen we buiten liepen was het nog steeds koud en wat meteen opviel toen we probeerden vervoer te regelen: Vietnamezen spreken een stuk slechter Engels als de inwoners van Thailand, Cambodja of Laos. Met wat wijzen en handen en voeten werk wist een bestuurder van een minibus ons dan toch bij een bus te krijgen die wel zou rijden. Voor 40.000 Vietnamese Dong (1,6 euro) p.p zou de bus ons naar de old market brengen en aangezien google maps aangaf dat de afstand tot het centrum zo’n 40km was leek ons dit zeker geen slechte deal. Het enige nadeel aan deze bus was wel dat het busje pas vertrok als hij vol was, en aangezien wij de eerste drie van de vierentwintig stoelen bezetten duurden het even voor we ook werkelijk richting hanoi reden.

Binnen een half uur waren de resterende stoelen ook gevuld en kwamen we met elke minuut dichter bij Hanoi. Het verkeer in Hanoi is gekkenwerk en het steekt met kop en schouders boven alle andere tot nu toe (ooit in mijn leven) bezochte landen uit. Aangezien papa en mama nu met mij door vietnam zouden reizen en we er achter zijn gekomen dat het niet mogelijk was hier verzekerd deel te nemen aan het verkeer hadden we besloten geen motor te kopen en toch andere vervoersmiddelen te zoeken. Ookal wist ik dat dit de verstandigste keuze was had ik tot het moment in de bus ook mijn twijfels gehad. Maar toen ik zag hoe het verkeer hier werkt was ik snel heel veel zekerder over onze keuze.

De bus zetten ons af aan de rand van de Old quarter, het oude gedeelte van Hanoi, waar we uitstapten, onze tassen vastgespten en opzoek gingen naar een plaats om te overnachten. Daar het ver aan het eind van de middag was begon het al donker te worden terwijl we verschillende hotelletjes inliepen om navraag te doen over prijs en beschikbaarheid. Een paar straten van het punt waar we waren gedropt, een beetje verder de old quarter in, werden we aangesproken door een hotel eigenaar. De beste meneer had kamers voor vijf dollar per persoon. Afgezien dat de lobby wat klein was, zag alles er wel heel netjes uit, dus besloot ik een kijkje in de kamer te nemen.

Op de tweede verdieping werd er een deur voor me opengedaan en voor me lag een smalle kamer met twee tweepersoonsbedden waar je net langs kon lopen. Met een koelkast in de hoek, flat screen aan de muur en badkamer naast de deur had de kamer alles wat we zochten waardoor ik mijn tas achterliet en mama ging halen die nog bij de receptie stond te wachten.

hanoi meerNa het inchecken in de kamer hebben we onze spullen wat uitgepakt en omgekleed naar wat warmere kleren. Onder de
spullen die papa en mama voor me hadden meegenomen uit Nederland zat onder anderen mijn soft shell jasje wat ik nu graag over mijn trui aantrok. We verlieten daarna de kamer om wat rond te wandelen in Hanoi. Het hotel zat redelijk dicht bij de kleine straatjes van de old quarter en dicht bij het meer in het midden van de stad.

Aangezien we het meer met zijn verschillende kleuren verlichting al hadden zien liggen toen we een paar straten verder met onze tassen hadden rondgelopen besloten we eerst het meer eens te bekijken alvorens dieper de old quarter in te gaan. Het meer zag er met de verschillende kleuren LED verlichting heel mooi en rustig uit. De brug die een eilandje met de oever verbond werd door rood licht uitgelicht waardoor het een heel bijzonder effect kreeg. Aan het begin van de brug liepen we langs een aantal straat tekenaars die mensen na zaten te tekenen terwijl vrouwen de toeristen aanspraken om kaarten te verkopen.

Na een volledige ronden om het meer begonnen we allemaal wel honger te krijgen en zijn we de old quarter ingelopen om opzoek te gaan naar iets te eten Hanoi bestaat net als elke stad uit blokken met huizen en gebouwen die enigszins in een logische patroon zijn gerangschikt. Dit laatste geld echter niet voor de old quarter, de straatjes lopen hier kriskras door elkaar en rechte lijnen zijn soms ver te zoeken. Dit in samenkomst met de vele activiteiten op de straat zoals winkeltjes, kraampjes en eetgelegenheden maakt het een zeer leuk gebied om in rond te lopen.

Meer dan eens werden we door een van de vietnamese verkopers aangesproken met het verzoek om iets te kopen of om te komen eten. Langs de weg waren vaak een soort BBQ tafeltjes geplaatst waar je voorzien werd van een mini barbecue op gas of elektriciteit waar je zelf de groenten en vlees die ook op tafel stonden kon braden. Toen ik bij een van de BBQ restaurantjes halt hielt om even op de kaart te kijken kwam ik al snel tot de conclusie hier nooit te gaan eten. Op het menu stonden naast groenten de volgende gerechten: Beef, Chicken, Ingewanden en lever… Niet mijn ding.

We liepen dus door en zagen op de straathoeken ook veel BBQ kraampjes waar je broodjes met vlees kon kopen. koffie hanoiAangezien het voor je ogen bereid wordt (in mijn ogen iets positiefs omdat je in ieder geval ziet wat er met je eten gebeurd) en dat er zo weinig ingrediënten op het broodje zitten dat er ook weinig mis mee kan gaan, deed ons ertoe besluiten hier vast een broodje te kopen.

Het broodje was basic maar zeker niet vies, en al etend liepen we verder door de straatjes van de old quarter. Aan de straat waren ook veel koffiewinkels te vinden en bij een van de winkeltjes vroegen we uiteindelijk maar of het ook mogelijk was om gewoon een kopje koffie te drinken. In de winkeltjes stonden de koffie bonen met verschillende namen verpakt in potten en pakken hoog opgestapeld maar een bordje met prijzen was nergens te vinden dus het was voor ons niet duidelijk wat de bedoeling was. Het bleek een rare vraag want we werden aangekeken met een blik van: ”DUH!” terwijl er lachend: “offcourse” werd gezegd en we naar kleine stoeltjes en een tafeltje voor het winkeltje werden verwezen.

We namen plaats en kregen een warm bakje koffie, de koffie in Vietnam is hetzelfde als in Noord Thailand en Laos, iets wat zoet maar wel goed te drinken. Terwijl we daar zaten en koffie dronken kwam er een vrouwtje langs dat deeg dingetjes verkocht en dit ook bij ons probeerden. Aangezien we geen idee hadden wat ze precies verkocht probeerden we dit ook te communiceren. Haar reactie: “Try try”, naja waarom niet he? We kregen alle drie een klein deeg bolletje en taste toe. Het hapje smaakte naar een soort mix tussen oliebol, donut en broodje, wel lekker, maar ook zo vet als iets. We keken elkaar aan er terwijl we blikken uitwisselden dat het wel oke was pakte de verkoopster dit op als een toezegging om meer af te nemen. Zonder zich iets aan te trekken van ons: “oke that is enough” schepte ze een tasje vol met brood dingen en legde die op tafel neer. Toen we vroegen wat het kosten mochten we 150.000VND afrekenen (6 euro). Dit deden we maar we hadden meteen iets geleerd: dit zo nooit meer te doen.

Terwijl we de broodjes aten, dronken we nog een kopje koffie. Na twee kopjes koffie rekenden we af en liepen we naar de overkant van de straat om te kijken bij een kraampje waar ze broodjes verkochten. We sloten achter twee vrouwen aan die ons aanraden het broodje saigon te proberen, dit zou het nationale broodje moeten zijn, en bestaat uit kip, ham, pate, chilisaus, komkommer tomaat en iets groens (geen sla maar zoiets). We bestelden allemaal een broodje en zoals de vrouwen hadden voorspelt bleek het inderdaad een heel lekkere combinatie. We hebben de broodjes al teruglopend naar ons hotel opgegeten en zijn toen naar de kamer gedaan.

Aan de Televisie op de kamer was een zwart kastje gevestigd wat een soort mediacenter bleek te zijn. In het menu vond ik een aantal films en zo kwam het dat we de avond afsloten met een film van Jeroen van Koningsbrugge.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Nadat we de volgende ochtend waren gedoucht en aangekleed zijn we de straat opgelopen om Hanoi verder te verkennen. In de lonely planet hadden we een loop route gevonden die langs wat bezienswaardigheden zou gaan, deze besloten we na het ontbijt op de hoek van de straat,te gaan volgen. De route die vanaf het eilandje in het meer vertrok leiden ons de volgende twee uur langs verschillende punten in de old quarter.

We hebben de route wel gevolgd maar bij veel stopt zijn we gewoon doorgelopen, de route was duidelijk bedoeld voor mensen die meer van oude gebouwen met een verhaal hielden dan wij deden. De tocht door de stad was desalniettemin toch heel mooi en we verbaasden ons elke keer weer over de manier hoe hier het verkeer geregeld was.

Toen we aan de andere kant van de old quarter waren zijn we van de route afgeweken om naar het mausoleum van Ho Chi min te gaan kijken. De weg naar het mausoleum bracht ons dwars door een wijk waar, aan de huizen te zien, vroeger de fransen en rijkere vietnamezen hadden gewoond. De brede straat waar we over liepen ging verder langs het leger museum, het ministerie van buitenlandse zaken (heel groot statig pand), en een gedeelte van de wijk waar een aantal soldaten ons met geweren in de aanslag ontboden de andere kant op te lopen toen wij langs ze heen wilden lopen.hanoi scooter parkeerplaats

Uiteindelijk bereikten we het mausoleum van Ho chi minh. Een op een super groot terrein gelegen betonnen complex, bewaakt door drie bewakers. Voor het mausoleum waren ze druk bezig om bloemen te plaatsen en zorgen dat alles er op en top uitzag.

Om de hoek van het Mausoleum zagen we een groep soldaten in witte uniformen langs marcheren en aangezien Ho chi minh niet naar buiten bleek te komen om ons te ontvangen besloten we dan maar bij de soldaten te gaan kijken. Deze verschenen echter snel weer in hun gebouw maar aangezien we toch al die kant opliepen gingen we hier maar gewoon mee verder.

Achter het Mausoleum kwamen we aan bij een klein tempeltje wat op een paal in een vijver stond wat later de one pilar pagoda bleek te zijn. We zijn even rond de pagode blijven hangen waar we bij een straatverkoper wat jackfruit kochten en dit opaten.

Op de terugweg terug richting de old quarter liepen we weer terug door de ‘rijke’ wijk. Dit keer bracht de weg ons langs een plein waar kameraad Lenin een ere beeld had gekregen en waar twee jongens hun vogels trucjes aan het leren waren.

mausolem ho chi minhBij een restaurantje hebben we een kopje koffie gedronken en wat zitten oriënteren op dingen die we nog zouden kunnen zien. Buiten een dijk tempels (niet ons ding) hadden we eigenlijk al een groot gedeelte van het top lijstje met bezienswaardigheden gezien. Daarom zijn we vanaf dat moment op onderzoek uitgegaan om naar Ha Long bay te komen. In de stad waren we eerder al langs verschillende boekingskantoortjes gekomen en om ons te oriënteren zijn we de eerste de beste in gelopen en hebben navraag gedaan.

Tochten naar Ha long bay werden er aangeboden in alle soorten en maten: budget, all-inclusive, een tot drie daags en alles er tussen in. We ontvingen alle informatie over de verschillende vormen en namen het visitekaartje van de mevrouw die het ons had uitgelegd mee toen we weer terug de straat op gingen.

In het verleden, onder het Franse bewind, is het katholieke geloof een tijd het verplichte nationale geloof geweest (boeddhisme werd niet getolereerd). Hierdoor kwamen we in Hanoi tijdens onze tocht ineens een grote kathedraal tegen. Nu is dit natuurlijk niet apart als je er objectief naar kijkt, maar voor mij leek dit gebouw niet helemaal thuis in de stad waar in aan het ronddwalen was.

Uiteindelijk hebben we gedurende de dag een grote ronden gelopen waardoor we aan de andere kant van het meer one pilar pagodeuitkwamen. Op de hoek van de straat waar we uitkwamen toen we op het meer liepen hingen posters van het waterpoppen theater. Nu had ik hier al over gelezen, en van gehoord, dat dit een traditionele manier van entertainment was en ook dit stond op het Must See lijstje wat ik had gevonden op internet.

Aan dezelfde straat als waar we liepen, op een groot wit gebouw stond de tekst: ‘theater’. Vragen staat natuurlijk vrij dus daarom gingen we binnen vragen wat het zou kosten om een show bij te wonen. Een ticket voor de eerste klas kosten 100.000 VND(4 euro) en tweedeklas 60.000VND. Echter waren er voor de voorstelling die een half uur later, om 17:30uur, zou beginnen geen plaatsen meer vrij. En omdat we toch wel wilden weten hoe een voorstelling zou zijn hebben we daarom kaarten gekocht voor de show van 19:30uur.

Door het reserveren van de plaatsen hadden we nu nog twee en een half uur over die we moesten vullen. In een aantal winkeltjes in de old quarter had ik broeken zien hangen van The north face waar ik even naar wilde kijken en we moesten nog steeds een toer naar halong bay boeken en eten.

kerkBij een van de winkeltjes vond ik een zwarte broek die paste en waarbij ik het ook eens werd over de prijs. Niet veel later liepen we daarom het hotel binnen om mijn nieuwe broek en andere spullen te dumpen. Zoals we in de ochtend ook al hadden gezien, bood het hotel ook de mogelijkheid om tours en tickets te boeken. Aangezien het wel makkelijk was het hier te boeken hebben we, na het vergelijken van de prijzen en het verkrijgen van een kleine korting, hier dan ook onze tour voor de volgende dag naar Ha Long bay geboekt.

Na het boeken van de tour zijn we richting het theater gelopen voor de voostelling. Onderweg hebben we om alvast iets gegeten te hebben vast een broodje vlees gekocht wat we al lopend opaten.

Uiteindelijk gingen we netjes op tijd om 19:15uur op onze plaatsen in het oude theater zitten. Voor ons lag een grote bak water waar met veel rood en geel een decor omgebouwd was. De zaal liep vol en toen iedereen zat begon de voorstelling.

De muzikanten kwamen op en gingen aan weerszijde van de bak met water zitten en begonnen te spelen en de dames begonnen te zingen. Om de beurt kwamen er verschillende poppen omhoog uit het water die elkaar aanvielen, om elkaar heen danste of gewoon bewogen. De volgende keer dat iemand mijn aanraad naar een traditionele Vietnamese waterpoppen show te gaan zal ik vriendelijk bedanken. De klanken en zang die ze als muziek probeerden te verkopen klonk voor mij meer als het uit de maat slachten van een varken. En doordat er alleen Vietnamees gepraat werd en een verhaal in de voorstelling ontbrak had ik vaak geen idee waar ik naar zat te kijken. Maar ach: been there done that. Het was weer een ervaring.waterpoppen hanoi

Na de voorstelling, die op niemand van ons veel indruk had gemaakt, zijn we voor ons avondeten teruggelopen naar het restaurantje waar we eerder die dag hadden ontbeten. Net als in ochtend was het eten niet totaal budget vriendelijk maar het was wel lekker.

De avond is voor ons die dag geëindigd zoals die de dag ervoor: we hebben nog een rondje gelopen door de old quarter en zijn toen terug gegaan naar de kamer waar ik weer een Nederlandse film vond. Na het kijken van Michiel de Ruyter (blijft een top film), en het inpakken van onze tassen zijn we gaan slapen.

Woensdag ochtend ging de wekker al weer om zeven uur om nog ontbijt te kunnen regelen voor we om acht uur opgehaald zouden worden door de bus om naar halongbay te gaan. Toen we beneden kwamen in het hotel vonden we een van de medewerkers slapend op de bank en om de straat op te kunnen moesten we hem wakker maken en hem verzoeken de deur voor ons open te maken. Nog half slapend deed opende hij het rolluik en zo stonden we om half acht weer buiten in Hanoi.

Hanoi in de ochtend is iets rustiger als Hanoi in de avond, er rijden iets minder scooters maar ook zo goed als alle winkels zijn nog dicht. Het restaurantje waar we de vorige dag hadden gegeten bleek ook nog dicht en het kosten weer een rondje door de old quarter om een tentje te vinden waar ze broodjes verkochten. In dezelfde straat van het hotel kochten we daarna ook nog wat ingepakte sandwiches om mee te nemen.

Uiteindelijk zaten we, zoals het hoort, om acht uur netjes met onze spullen te wachten in de lobby van het hotel. De bus die ons om acht uur op zou halen kwam uiteindelijk pas om kwart voor negen voorrijden en de vrouw die ons ophaalde van het hotel keek niet heel vrolijk toen ze zag hoe groot onze tassen waren. “is that ALL your luggage?” vroeg ze nog.. “Ehm Yes?” krijgt ze van mij als antwoord en ik snap niet wat ze bedoelt.

Bij de bus blijkt meteen waarom ze de vraag stelden over onze bagage. De bus zit vol, in het bagage ruim achterin kan geen tas meer bij, en ook in de bus liggen er al tassen over stoelen heen omdat ze anders niet mee zouden kunnen. Alle stoelen in de bus lijken gevuld te zijn en halverwege de bus zie ik wel iemand opstaan om bij iemand anders te gaan zitten en daarmee ruimte te maken. Maar nog steeds zijn wij met drieën, en nou niet echt bepaald zo smal dat we met zijn drieën op twee plaatsen kunnen zitten. Ik leg mijn tas bij de andere tassen op een van de stoelen en zie dan voorin de bus naast de bestuurder nog een vrije stoel. Aangezien de bus aan de voorkant geen deuren heeft klim ik daarom over de tassen heen en ga op de stoel zitten.

Op deze plek zit ik enigszins geïsoleerd van de rest van de bus wat eigenlijk wel fijn is omdat ik zo rustig een serietje kan kijken en wat kan lezen. Omdat ik naast de bestuurder zit heb ik ook een eerste klas view op de (op zijn minst) aparte en gevaarlijk rijstijl. Een auto inhalen via de andere rijstrook terwijl er gewoon tegemoet komend verkeer aankomt. Toeteren en de auto aan de kant drukken door gewoon terug de rijbaan op te rijden blijkt voor onze chauffeur heel normaal.

Uiteindelijk komen we ,na twee stops ,aan het begin van de middag aan in Ha Long bay waar we vanaf de kade we de rotsen waar deze baai zo bekend om is al kunnen zien. Het vietnamese vrouwtje wat ons heeft opgehaald uit het hotel stapt samen met ons uit de bus neemt ons mee naar een veldje naast de haven. Hier worden we verzocht te wachten op de boot. Achja wachten, daar begin ik echt goed in te worden…

 

53 replies

Comments are closed.