Ho Chi Minh

Op de ochtend van ons vertrek naar Ho Chi Minh liep de wekker al weer vroeg af. De ochtend ervoor hadden we bij het busstation plaatsen in een bus gereserveerd voor de bus van half negen en we zouden drie kwartier van te voren worden opgehaald.

Aan de overkant van ons hotel zat een bakkerij die om zeven uur in de ochtend open zou moeten gaan. Onze tassen waren gepakt, we hadden gedoucht en zo stonden we dus fris en fruitig om zeven uur voor de deur van de bakkerij. Helaas bleek deze nog niet open.

Na een minuut of tien kwam er een jongen het terras van de bakkerij opgelopen en begon zich in heel slecht Engels te verontschuldigen en vroeg ons vast te gaan zitten. Nadat wij koffie en een omelet hadden besteld is de jongen snel begonnen met het klaarzetten van de overige tafels en stoelen. Terwijl hij bezig was kreeg hij hulp van een andere kerel die ook net aan kwam lopen maar meteen weer weg kon om, zo bleek later, voor ons broodjes te kopen.

Vanaf het terras waar we zaten konden we de voorkant van ons hotel goed in de gaten houden en al om iets voor half dacht mama een busje voor het hotel te zien staan. We hebben dus maar snel onze broodjes opgegeten, mama is gaan betalen bij het hotel, ik bij de bakkerij waar we zaten en papa is vast de spullen gaan halen. Nu was ik er niet bij daar ik aan het betalen was maar blijkbaar was het busje net voordat papa en mama aan kwamen lopen weg gereden en had gebaart zo terug te zijn.

We troffen elkaar weer in de lobby van het hotel en met de tassen aan onze voeten en alle schulden betaald waren we klaar om te gaan. Het busje verscheen, de tassen verdwenen achterin en na het ophalen van nog wat mensen waren we mooi op tijd op het busstation.

Nadat we nog even hadden gewacht was onze bus blijkbaar klaar om te gaan en werd ons bus nummer met bestemming Ho Chi Minh omgeroepen en konden we “aan boord’.

Doordat we zo laat waren met het boeken van onze plaatsen hadden we, althans volgens het internet, de minst fijne plaatsen van de bus: op de tweede etage achterin. Zo liepen we dus tussen de rijen stapelbedden door naar achteren waar bovenin 5 bedden naast elkaar waren. Er lagen al twee Vietnamezen aan de rechterkant en met ons erbij was het nou niet bepaald meer een ruime bedoeling achterin de bus. Een voordeel: bij het schudden of helle van de bus zou er met ons niets gebeuren, we lagen muurvast.

Vanuit het busstation zou het een uur of acht rijden zijn naar Saigon en we zouden onderweg nog twee keer stoppen om mensen op te halen. Omdat de bus nu dus nog niet vol was vond papa een plaatsje op een rij voor ons waardoor wij wat meer ruimte kregen. Hij heeft geluk gehad, net die plaats was blijkbaar niet geboekt want hij is de gehele reis daar kunnen blijven liggen zonder dat iemand zich heeft gemeld omdat hij op die persoon zijn plaats zou liggen.HoChiMing130

Door het internet en het aanzien van de bussen terwijl wij aan het motorrijden waren een paar dagen eerder waren we een beetje bang voor wat ons zou gebeuren maar alles viel uiteindelijk heel erg goed mee. Natuurlijk bewoog de bus wel wat, en wordt er veel roekelozer gereden als dat iemand met een beetje gezond verstand fijn zou vinden maar toch goed te doen.

Rond vier uur in de middag kwam het irritante ventje wat onze gastheer was vertellen dat we er bijna waren. Daarna kwam hij echter nog drie keer terug om dit te herhalen en met elke keer gebaarden hij heviger. Sorry kerel, ik moet ff mijn spullen inpakken en naar buiten klimmen. Waarom hij zo’n haast had bleek wel toen we stopten. Midden in Saigon, aan de zijkant van een drukke weg werd de bus stilgezet en voor we goed en wel buiten stonden waren alle tassen al op de weg geschoven en nog voor we onze tassen vast hadden was de bus al weer vertrokken.

Aangezien niemand van ons een idee had waar we heen zouden moeten zijn we de eerste straat die er iets wat gezellig uit zag maar in gelopen om te kijken of er een mogelijkheid was om ergens te overnachten. We zijn zigzaggend van hotel naar hotel door de straat gelopen en de prijs waar we zo ongeveer op uit kwamen zou zo’n 26 tot 30 euro zijn voor een driepersoons kamer. Zoals ondertussen waarschijnlijk bekend was dit dus boven budget. We zijn daarom bij een restaurantje gaan zitten, Wi-Fi code gevraagd en met zijn drieën online om te zoeken naar hotels in de omgeving.

Tijdens het bekijken van de hotels dronken we een lekker biertje en toen het vinden van een beter betaalbare kamer moeilijk bleek vroegen papa en mama of ik toch niet even wilde gaan kijken bij een van de hotels in de straat waar zij waren geweest.

De mevrouw achter de receptie nam me toen ik vroeg of ik de kamer mocht zien mee naar de 5de etage en deed de deur voor me open. Nu hadden papa en mama al gezegd dat de kamer 26 dollar zou moeten kosten, maar ik wilde toch proberen wat van de prijs af te krijgen. Ik ging met de vrouw in gesprek en omdat ze natuurlijk niet wist dat een half uur geleden mijn ouders al waren geweest begon de prijs van de kamer op 28 dollar, dit ging zoals bekend al snel naar beneden naar 26 dollar maar toen ik aangaf dat dit nog wel hoog was gebeurde er weinig. Uiteindelijk zakte de mevrouw nog naar 25 dollar. Ik gaf aan dat dit niet gemakkelijk door 3 te delen zou zijn en dat ik voor 24 dollar de kamer zou willen huren. Dit was onmogelijk voor haar, en aangezien ik vond dat ik een goed voorstel deed liep ik dan ook tien minuten nadat ik was vertrokken weer terug het terras op en gaf aan dat het hem niet ging worden.

Ondertussen had papa op booking.com al wel een ander hotel gevonden wat niet zover lopen zou zijn. En aangezien het in Ho Chi Minh +30 graden was had het ook niet veel verder als de paar honderd meter moeten zijn. We liepen door een labyrint van kleine steegjes en kwamen, toen we eigenlijk dachten verdwaald te zijn, uit op de straat waar het hotel te vinden was.

We namen een kamer in het hotel en met 18 dollar per nacht was het dan wel beter te betalen maar het was ook een stuk minder fijn, ruim, schoon en gezellig. De bedden waren hard, stonden dicht op elkaar en er hing een wat muffe geur in de kamer. En de kamer bevond zich op de derde etage, wat zonder lift wat minder fijn was voor mama haar knieën. Als we er nog zin in hadden gehad hadden we waarschijnlijk nog wel doorgezocht maar aangezien we moe waren en geen zin hadden verder te zoeken pakten we onze tassen uit en maakten we ons gereed om de stad te verkennen.

Tegen de tijd dat we de straat op liepen was het al donker en omdat we niet echt hadden geluncht was een maaltijd best wel welkom. Om de hoek van ons hotel, in een drukke toeristische straat vonden we al heel snel een Indische restaurant waar we op mijn verzoek plaatsnamen om te eten. Na het eten hebben we aan de overkant van de straat bij een boekingskantoortje een tour geboekt naar de Củ Chi tunnels voor de volgende dag en zijn daarna de straat verder in gelopen om te kijken of er nog iets te beleven viel. De straat, was druk en heel toeristische maar verder weinig speciaal. (een beetje de Khao San Rd. Van Ho Chi Minh denk ik). Op de terugweg kwamen we in een zijstraat een massage salon tegen waarbij Mama en ik besloten een massage te nemen en papa die hier geen zin in had zelf een rondje zou gaan lopen.

De massage was weinig speciaal, ik heb niet het idee dat het meisje wat de massage gaf ooit enige opleiding had gehad en doordat de massage tafel zo oud was lag hij ook minder comfortabel als ik had gehoopt. Na het uur voelde ik me toch wel iets ontspannen maar hoe de afronding was voelde voor mij minder fijn. Na de massage kregen we een formulier onder onze neus met daarop de vraag hoe het was, onze naam, handtekening en Tip. Nu hou ik er niet van als er wordt gevraagd om een fooi en dus liet ik deze leeg. Meteen begon het meisje dat ze alleen werkte voor de fooi en of ik echt niks wilde geven. Op het formulier stonden meerdere namen en ik zag fooien van 4 tot 6 euro staan ( wat ik een beetje grof vind op een massage van 6 euro) dus ik vulde uiteindelijk toch maar 1,5 euro in. Ook dit was niet genoeg en ze vroeg “bit higher?”. Sorry maar toen had ik het gehad. Ik stond op, liep naar beneden, betaalden wat ik schuldig was voor mama en mij (inclusief de 3 euro fooi) en liep door naar buiten waar papa al stond te wachten.

Terwijl we terug liepen naar ons hotel vertelden papa dat hij had rondgelopen door de steegjes, en even in een parkje had gezeten. Toen we terug op de hotel kamer waren hebben we onze was verzameld om die te laten wassen, hebben papa en ik nog een biertje gedronken en zijn toen gaan slapen omdat de volgende dag de wekker alweer vroeg zou gaan.

Na een klein ontbijt aan de overkant van het hotel werden we om tien voor half negen met een minibusje opgehaald vanaf het boekingskantoortje. De ongeveer 70 kilometer werd in een kleine twee uur afgelegd. Onderweg werd er nog gestopt bij een werkplaats waar gehandicapten slachtoffers van het gifgas wat in de oorlog veel werd gebruikt bezig waren om allerhande kunstwerken te maken die we uiteindelijk natuurlijk ook hadden kunnen kopen.

Op de parkeerplaats bij de tunnels stonden al veel bussen en auto’s dus we hadden we het binnen erg druk verwacht. We werden na een plaspauze naar het terrein waarop de tunnels te vinden zouden zijn geleid en hier leek de drukte heel goed mee te vallen. We begaven ons midden in een stuk jungle waar verschillende routes waren uitgezet zodat de mensen massa goed werd verspreid over het gebied.

CiChuTunnels11De tour door het gebied duurden zo’n drie uur en binnen deze tijd hebben we een redelijk goed idee gekregen hoe er door de vietcong werd geleefd tijdens de vietnam oorlog. De bevolking was tijdens de franse bezetting al begonnen met het uitgraven van tunnels en hadden in de loop van 30 jaar dus een groot gangenstelsel met verschillende kamers, keukens, valstrikken en wapenkamers gegraven. Dit alles werd met de hand gedaan en heel onopvallend zodat de Amerikanen niet zouden weten waar ze zich bevonden. Opvallend was de vindingrijkheid waarmee ze de dingen voor elkaar kregen. Van de restanten van Amerikaanse bommen ( bijvoorbeeld hulzen van granaten) werden nieuwe wapens gemaakt, van de banden van een Amerikaanse truck werden schoenen gemaakt en het hele bos werd bezaaid met vallen gemaakt van bamboe. Alles simpel maar effectief.
Gedurende de tour werd ook de mogelijkheid geboden om zelf een kijkje te nemen in de tunnels. Allereerst door jezelf te laten zakken in een van de ingangen (het paste maar net) en daarna nog door zelf een stuk door de tunnels te kruipen. Terwijl papa en mama boven wachten (achteraf een zeer verstandige keuze) ben ik met een deel van de groep de tunnels ingegaan om een stuk af te leggen. Man man man wat was het klein. Ik kon op sommige stukken nog net lopen als ik heel ver bukten maar het grootste gedeelte moest ik op mijn hurken of kruipend afleggen. En dan te bedenken dat deze voorbeeld tunnels al groter waren gemaakt en de Vietnamezen hier tijdens de oorlog bijna door heen konden rennen: respect.CiChuTunnels47

Ik heb de maximale lengte van 100 meter gehaald maar ik was bek af toen ik weer boven kwam. Naast dat het lopen al super veel moeite koste was het in de tunnels ook nog een super warm.

Mijn wens om nu eens met een echt wapen te schieten is deze middag ook in vervulling gegaan. Ik wist al dat het bij de tunnels mogelijk zou zijn om met een AK47 te schieten maar toen ik de keuze kreeg ben ik toch voor de M30 gegaan. Er dienden minimaal 10 kogels te worden aangeschaft (12 euro) die door een meneer in het geweer dat nog op een truck gemonteerd zat werden geladen. Camera aan? Klaar? Actie? De eerste schoten waren bizar, wat een kracht zat er achter dat wapen. Richten kan alleen tijdens het schieten en de laatste kogels raken nog doel ook. Achteraf totaal niet belangrijk natuurlijk want het ging om de ervaring en die was gaaf!
Nadat de minibus ons weer had afgezet bij het boekingskantoortje zijn we terug gegaan naar het hotel omdat Mama aan gaf dat ze zich niet zo lekker voelde en even wilde liggen. Nu is even op bed liggen nooit echt erg en dus hielden papa en mama een klein middag dutje terwijl ik het filmpje van het motorrijden in elkaar zetten.

Een uurtje later zijn Papa en ik een stuk door de stad gaan lopen om te kijken of we misschien een hotel konden vinden waar we de laatste twee nachten zouden kunnen slapen. Op internet hadden we een hotel gevonden een wijk verderop en dit gaf ons een mooi doel voor onze wandeling. Het hotel bleek echter slecht vindbaar doordat het totaal geen borden of kenmerken buiten had hangen maar het was wel “beter” als het hotel waar we momenteel verbleven. We hebben de kamers bekeken en zijn toen op ons gemak terug gelopen richting de drukkere wijk waar we nu sliepen.

In de drukke straat om de hoek bij het hotel vonden we een restaurant/bar met een dakterras waar we aan de rand van het dak plaatsnamen, een biertje bestelden en gezellig kletsten. Nadat het biertje, en de portie doppinda’s die we erbij hadden gekregen, op waren was ondertussen donker en hadden papa en ik beide wel trek gekregen in avond eten. Daarom zijn we maar even bij mama gaan vragen of ze mee wilde, wat niet zo was, en zijn toen doorgelopen naar de Indiër waar we de dag ervoor goed hadden gegeten. Toen het eten zo goed als op was kwam mama toch nog even bij ons zitten en gaf aan dat ze geen honger had maar wel wat wilde drinken. Dus beklommen we samen de trappen naar het dakterras waar we eerder hadden gezeten en namen weer plaats, helaas dit keer aan een andere tafel die niet op de straat uitkeek.

De volgende morgen hebben we geprobeerd uit te slapen, iets wat door het ritme van vroeg opstaan de dagen ervoor toch moeilijker was als gehoopt. Nadat we iets na negenen allemaal wakker waren zijn we begonnen onze backpacks weer in te pakken. Vandaag hadden we weinig gepland maar we wilden in ieder geval wel van hotel veranderen om de laatste dagen in Vietnam toch nog iets comfortabeler door te brengen.

Om half 10 ging de telefoon.. Hmm dat is gek.. maar papa neemt op. Hij bevestigd wat en legt de hoorn weer neer. Het was de receptie, die even belden of we vandaag wel wilde betalen.. Ehm ja wat anders? Prima dat ze willen dat we betalen, logische ook. Alleen om hier voor te bellen om half tien was een beetje overdreven.

We zijn toen we klaar waren met onze backpacks naar beneden gelopen, hebben zoals verzocht betaald en meteen uitgecheckt. De tassen hebben we nog een half uurtje in de lobby achtergelaten terwijl wij een ontbijtje genoten bij het tentje aan de overkant van de straat. En we zijn toen via aan andere route door het labyrint weer terug gelopen naar het hotel waar ik eerder de kamer had bekeken.

Onderweg kwamen we nog een brillen verkoper tegen, de zoveelste terwijl we in Ho Chi Minh waren, waar we dit keer wel bekeken wat de man zoal in de verkoop had. Papa en ik scoorden beide een bril en gingen verder op weg. Verderop werden we weer aangesproken door een brillen verkoper. Mama en ik met beide een zonnebril op, papa zelfs met twee, keken de man nogal raar aan. Dude je ziet toch dat we nou niet bepaald brillen nodig hebben? Dit krijgt de man dan toch ook wel door en laat ons iets anders zien: een soort simpele zippo’s. Een ijzeren doosje met brandstof met een strijkstrook om hem aan te steken. Niet bijzonder speciaal. Maar doordat de kaart van Vietnam er in gegraveerd staat toch een leuk souvenir. De dingetjes moesten 6 euro per stuk kosten en 2 voor 8. Uiteindelijk kochten we er 5 voor 12 en waarschijnlijk betaalden we hiermee nog veel te veel.

Terwijl ik afrekenden en papa de dingetjes in zijn tas stopten viel mijn oog op een kerel die net de supermarkt uit liep. Ik liep naar hem toe en keek hem aan. En ja hoor, hoe toevallig: Micha de Zwitser. Micha was ik eerder al tegen gekomen in Chiang Mai, Pai, Luang Prabang en Vang Vieng en nu stond hij weer voor mijn neus. We raakten even in gesprek, ik stelde hem voor aan papa en mama waarna hij vertelden dat hij tijdelijk werkten bij een bar in de buurt. We kletsen nog even en namen afscheid, waarbij ik me afvroeg waar ik deze kerel weer tegen ga komen.

Aangekomen bij het hotel was de dame achter de receptie iets wat overbluft toen ik vroeg of de kamer van 25 dollar voor 3 personen op de 5de etage nog vrij was. Dit was een andere mevrouw als de vorige keer en we had natuurlijk hoger willen beginnen maar ze keek even achter haar balie en stemde toen in.

De kamer was zoals hij eerder al was geweest, netjes, iets ruimer en door de hoogte kwam er ook wat frisse lucht naar binnen als de raam open stond. Hij was dan wel wat duurder maar ach, het was maar voor de laatste twee nachtjes.HoChiMing7

Nadat we onze spullen weer hadden uitgestald op de kamer zijn we met de lift terug naar beneden gegaan en de stad
ingelopen. In de Lonely Planet had papa een looproute Ho Chi Minh van drie uur gevonden en aangezien deze in Hanoi prima bevallen was besloten we deze als leidraad te nemen. De eerste stop van de tocht was een grote overdekte markt. In de tweede rij vond ik eindelijk de witte T-shirtjes die op mijn paklijst voor het klooster stonden en hierna liepen we snel een rondje door de hal. Toen Papa en ik dachten dat we bijna klaar waren maakten mama de opmerking: “nu heb ik geen overzicht meer, normaal doe ik dit soort dingen Rij voor rij.

De volgende twee en een half uur hebben we dus doorgebracht binnen in de overdekte markt waar eigenlijk zo’n beetje alle toeristische troep die je je kunt bedenken wel werd verkocht.

Na de markt hebben we de loop route niet echt meer opgepakt. We zijn doorgelopen tot een grote wolkenkrabber die we s’ avonds al een aantal keer hadden zien staan, hebben bij een restaurantje in die buurt gegeten en zijn toen omgedraaid richting het hotel. In de ochtend hadden we de balans opgemaakt en al het geld bij elkaar gelegd om te kijken hoeveel we nog zouden moeten pinnen. Maar door de lunch, souvenirs op de markt, cadeautje voor Lize, lader voor mijn GoPro, zonnebrillen etc. was het hard gegaan waardoor ik nu zeker nog moest pinnen.

HoChiMing10S’ avonds hebben we bij het boekingskantoortje waar we de Cu Chi tunnels hadden geboekt een tour naar de Mekong delta voor de volgende morgen gereserveerd en zijn daarna een hapje gaan eten en een biertje gaan drinken bij de Rooftop-bar die eerder zo goed bevallen was.

Oud en vertrouwd ging de wekker weer voor zeven uur, en rond half acht zaten we aan het ontbijt bij het restaurantje tegenover het hotel waar we tot die nacht hadden geslapen. We bestelden onze omeletjes en kopjes koffie en nadat deze op waren was het tijd ons te melden bij het boekingskantoor voor de Mekong. De mevrouw van het boekingskantoor was zo vriendelijk voor mij nog even mijn vliegticket en E-visum papier uit te printen voor Myanmar en om iets over acht kwam er een mevrouw het kantoor in lopen die ons verzocht mee te gaan.

Aan het eind van de straat wachten er een grote blauwe bus waar ik voorin plaatsnam en die ons in zo’n twee uur naar de Mekong delta reed. De bus hielt halt bij een gebouw aan het water waar de boten al op ons lagen te wachten. De boot, vergelijkbaar met een kleine Slowboat zoals ik die eerder heb genomen, werd gevuld met de mensen uit onze bus en binnen een minuut of tien waren we aan de overkant van het water bij het eerste eiland.HoChiMing17

Nadat we van de boot waren gestapt en een stukje hadden gelopen werden we in een soort restaurantje ontvangen. Hier namen we plaats aan een tafel en terwijl wij allemaal net zaten kwam onze gids ondertussen met een honingraad vol bijen aanlopen. Op dit eiland werden er bijen gehouden en honing verzameld. Nadat de gids weer weg was kregen we alle een kopje honing thee en werden we voorzien van wat lekkers voor erbij. Terwijl wij genoten van onze thee kwam er een vrouw langs met spullen om te verkopen, waaronder honing en een soort rijstwijn. Nu hadden wij eerst niet door wat het was en daardoor we mochten proeven. De honing en rijstwijn werden gemixt tot een zoete borrel en proost! Niets is te gek, op dinsdag ochtend om half elf je eerste borrel drinken, moet kunnen.

Mama leek het goedje lekker te vinden, en kocht van de vrouw een flesje rijstwijn en twee flesjes honing. Een voor haar, en een voor mij om mee te nemen naar het klooster.

HoChiMing64Toen de thee en borrel goed en wel op was werden we verzocht mee te lopen naar de andere kant van het restaurant, dit deden we. Papa liep iets voorop en toen het kringetje zich om de gids sloot deed hij een stapje terug. De gids stond in het midden van de groep met een grote slang. Hij heeft de naam wel gezegd maar ben ik weer vergeten. Hij liet het beestje zien en vroeg toen wie hem om zijn nek wilde, dit wilde ik wel. De laatste keer dat ik een slang om mijn nek heb gehad zal bij de oliemeulen zijn geweest met een kinderfeestje een jaar of 15 geleden dus ik vond het wel tijd deze ervaring eens te vernieuwen. Ik kreeg de grote slang om mijn nek en verbaasde mij over het gewicht van het beestje. Verder niet heel bijzonder: koud, iets wat glibberig en je kon de kracht in zijn lichaam goed voelen.

Nadat de slang was doorgegeven binnen de groep en er de nodige foto’s waren gemaakt ging onze gids ons voor terug naar de boot.HoChiMing81

Het volgende eiland was het kokosnoot eiland. Meteen nadat we aan wal waren gegaan begon de gids met uitleggen hoe de kokosmelk en het vruchtvlees werden geperst, gemaald verhit en afgekoeld om er verschillende producten van te maken. De kokossnoepjes die er werden gemaakt konden we proeven en hebben we naderhand ook een doosje gekocht. Wat erg opviel was de manier hoe de snoepjes werden gemaakt, er werd weliswaar gebruik gemaakt van een aantal basis apparaten maar het grootste gedeelte van het productie proces was gewoon handwerk. Tot het invouwen van de snoepjes in papier toe. ( als ik dat toch de hele dag zou moeten doen, zou ik na een uur al gek worden).

Vanuit de kokosproducten fabriek werden we meegenomen naar een volgend restaurantje. Hier namen we weer plaats en kregen we wat fruit voor onze neus, dat we op aten terwijl de lokale bevolking “traditionele liederen” zongen (if you happy and you know it…)

HoChiMing26Gelukkig duurden het zingen niet zo lang (erg goed klonk het niet) en werden we al snel weer door onze gids meegenomen om verder te gaan met de tour. Tijdens het fruit hapje waren we met mensen van onze tafel in gesprek geraakt en toen we stonden te wachten om aan boord te gaan van een aantal kleine bootjes kwam er te spraken dat het oudere echtpaar een zeiljacht in Maleisië hadden liggen, een gemakkelijk onderwerp voor ons allen.

Op basis van de volgorde in de rij moesten er steeds vier mensen in de kleine bootjes stappen, zo kwam het dus dat mama en ik in een andere boot terecht kwamen als papa. We gingen zitten, de vrouwen die de boot bestuurden zetten af met hun peddels en weg waren we.

De tocht door de smalle, modderachtige rivier was heel erg mooi. En HoChiMing31afgezien van de bestuurders van de tegemoet komende lege boten die steeds om: “tip tip” vroegen, ook heel rustgevend. De tocht liep dwars door de jungle terug naar de rivier waar we werden afgezet bij de grote boot waar we mee gekomen waren. Ik gaf een van de bestuurders bij het uitstappen een kleine fooi, aan haar gezicht te zien was het weer niet genoeg, en we zo gingen we weer terug aan boord van de grote boot. We waren de laatste van de groep en dus kon de boot meteen vertrekken.

Al na een paar minuten meerde de boot aan bij het laatste eiland van de dag en tevens de plaats waar we zouden lunchen. Onze ginds nam ons vanaf de boot mee naar het restaurant en daar werden wij drieën apart genomen van de rest van de groep en aan een tafel geplaats. Daarna nog eens verplaatst naar weer een andere tafel waar twee Vietnamese mannen aan zaten met als reden dat ook zei een VIP lunch hadden geboekt. De mevrouw bij het boekingskantoor had inderdaad wel iets gezegd over een goede lunch maar we hadden gedacht dat het meer een verkoop praatje was. De VIP lunch bestond echter uit verschillende vis gerechten, en ondanks dat ik het vaak wel probeer, ben ik daar nog steeds niet echt gecharmeerd van. Ik kreeg dus als vervanging kip met rijst, niet echt VIP maar ik had in ieder geval iets wat ik lusten.

HoChiMing111Tijdens het eten nam onze gids het woord en bood ons voor het half uur na de lunch drie opties: rondlopen op het eiland, fietsen over het eiland of krokodillen vissen. Mijn keuze was natuurlijk snel gemaakt wat ik het liefste zou doen. De krokodillen waren alleen minder goed vindbaar als ik dacht ( of ik keek niet goed genoeg, waarschijnlijk dat laatste) waardoor ik alsnog een rondje over het eiland heb gelopen. Tijdens mijn rondje kwam ik papa en mama weer tegen en samen vonden we uiteindelijk de bak met krokodillen. Ik kocht hier een hengel met een stukje vlees eraan geknoopt (geen haak) en ging aan de slag. De krokodillen hadden waarschijnlijk al genoeg op want heel gulzig kwamen ze niet op mijn aas af. Ook al hield ik het bij sommige naast de bek, toch probeerden ze het niet te pakken… ook niet leuk…

Aan de andere kant van de bak had ik meer geluk, hier wilde een krokodil nog wel eten en hapte dan ook vrolijk naar mijn aas terwijl ik het probeerde weg te houden. Uiteindelijk kreeg hij het stukje vlees wel te pakken en lukte het mij nog om het een aantal keer uit zijn bek te trekken (wat heeft zo’n beest veel kracht zeg!).HoChiMing36

Na de krokodillen werden we weer op de boot verwacht die ons terug bracht naar de bus. Als laatste stop van de middag zijn we bij een pagode geweest waar grote Boeddha beelden gebouwd waren. Twee Boeddha beelden, een van de Sleeping Boeddha en een van de happy Boeddha, van zo’n 12 meter hoog torende hier boven de pagode uit. Hier hebben we een klein rondje gelopen, wat gekeken en zijn toen weer de bus in gegaan voor de rit terug. Ik moest nog even ruzie maken met een rus die dacht dat hij mijn plaats wel even kon reserveren met zijn tas maar toen ook dat werd opgelost bracht de bus ons weer terug naar het centrum van Ho Chi Minh. Waar hij de tot ongenoegen van een hoop mede reizigers op een punt stopte en waarvan iedereen naar zijn hotel terug zou moeten lopen. Wij hadden alleen geluk dat ons hotel pal om de hoek was en dus binnen vijf minuten waren we weer terug op onze hotel kamer.

HoChiMing45De laatste avond hebben we lekkere hamburgers gegeten in de drukke straat, het zou namelijk voor mij voorlopig wel de laatste westerse maaltijd worden, en zijn daarna doorgelopen naar de ondertussen bekende rooftop bar om hier een fruitshake en een biertje te drinken.

S’ nachts is papa echter goed ziek geworden waardoor hij er de volgende morgen voor koos om even te blijven liggen terwijl mama en ik een ontbijtje gingen scoren. Om iets over zeven hadden wij onze backpacks al weer ingepakt, en liepen richting het ontbijt tentje waar we tot nu toe alle dagen hadden gegeten. Hier bestelden we een broodje en een kopje koffie en aangezien we van ons geld af moesten ( terug wisselen kon niet en we hadden al onze kosten al betaald) probeerden ik nog te onderhandelen over een aantal zonnebrillen met een straat verkoper. Hij wilde echter de brillen niet kwijt voor de door mij geboden prijs dus dit ging niet door en daarom liepen we niet veel later maar terug richting het hotel om papa op te pikken en de eerder gereserveerde taxi naar het vliegveld te nemen. Onderweg heb ik een andere backpacker nog blij gemaakt met mijn lonely planet vietnam en toen we aankwamen op de kamer liep papa net naar beneden met onze tassen.

We waren ruim op tijd op de luchthaven en na het inchecken van onze tassen en de douane zijn we nog even een winkeltje ingedoken om de laatste Dongen op de maken. Ik kocht nog wat kokosnoot olie en papa en mama wat snoepjes voor onderweg.HoChiMing46

Voor de winkel hebben we weer afscheid genomen, onze gates bevonden zich beide aan de andere kant van de luchthaven en de tijd liet niet toe dat we nog ergens samen een kopje koffie dronken. Een knuffel, een kus, nog een knuffel en toen was het tijd om te gaan. Papa en mama zouden doorvliegen naar Hongkong om daar nog een paar dagen te vertoeven alvorens terug te keren naar Nederland. En ik? Ik mocht door naar gate 14 waar mijn vliegtuig naar Yangon, Myanmar op me wachten en waar ik mezelf meteen na aankomst zou melden in een boeddhistenklooster om hier tien dagen te mediteren. Een nieuw avontuur en heel benieuwd wat dit me gaat brengen.

Als laatste terug blik op Vietnam en de tijd samen met papa en mama kan ik alleen maar zeggen dat het prachtig was. Vietnam is een druk maar heel mooi land en net als bij de andere landen verbaas ik me erover hoeveel we kunnen meemaken in zo’n korte tijd.

Ik ben blij, gelukkig en trots dat ik dit deeltje van mijn reis met mijn ouders heb mogen doen. Ik denk dat het iets unieks is wat niet veel mensen mogen meemaken en dit zal ik blijven koesteren.

Natuurlijk heb ik ook weer de nodige video’s geschoten.

148 replies

Comments are closed.