Hoi An

Er wordt op de deur geklopt dus ik open mijn ogen. Het is licht in de kamer dus het is in ieder geval ochtend. Hoe laat kan ik alleen niet bepalen. Terwijl ik overeind kom en vanuit mijn bed naar de deurklink grijp bedenk ik me dat het nooit heel laat kan zijn omdat ik me niet echt uitgerust voel. De deur gaat open en in de opening verschijnt het voor mij net iets te blije, gezicht van de man van de receptie. “You can take the acht theirty bus” zegt hij, en terwijl ik in mijn ogen wrijf bedank ik hem voor de moeite. Hij draait om en de deur gaat weer dicht.

Ik draai me om naar papa en mama en ook zei zijn wakker geworden en hadden de boodschap doorgekregen. Een blik op mijn telefoon leert me dat het half acht is en we dus nog een uurtje hebben tot we moeten gaan. Aangezien een uur niet super lang is als je moet opstarten, tas inpakken en ontbijten gaan we maar snel uit bed. Een half uurtje na ons ontwaken sloten we de kamer achter ons en liepen richting de lift voor het ontbijt. In de lobby/restaurant van ons hotelletje was het veel drukker dan het gewoonlijk is. Op een klein tafeltje na zijn alle tafels bezet en zelfs op het bankstel zitten mensen. Veel gasten zitten met hun backpacks of koffers om de lobby dus die zullen ook wel doorreizen vandaag.

We nemen plaats aan het kleine tafeltje en bestellen een ontbijtje, net als alle andere dagen gaat onze keus uit naar een kopje koffie ( een van de betere kopjes van vietnam tot nu toe) en een broodjes met een omelet. Ondanks dat het druk is duurt het toch niet veel langer als een minuut of vijf voordat we allemaal een bord met eten voor onze neus hebben staan. Top service!

Als het eten op is staan we op van de tafel en nemen de lift terug naar de zevende etage en halen onze tassen op in onze kamer. De lift brengt ons naar beneden en we checken uit bij ons hotel. Aangezien de bus er nog niet is wachten we op de bank in de lobby tot we worden opgehaald. Voor Vietnamese begrippen redelijk op tijd worden we om tien over half negen opgehaald door een mevrouw op een scooter. Een scooter op drie mensen betekend dat we een stukje moeten lopen, gelukkig is het niet ver want er staat twee straten verder een grote blauwe bus te wachten. De chauffeur staat al klaar bij het bagageruim en onze tassen worden van ons aangenomen en onder in de bus geschoven.

De busreis naar Hoi an verloopt heel prettig, de bus zit niet vol waardoor we meerdere plaatsen per persoon beschikbaar hebben en aangezien we over de hoofdsnelweg rijden valt het schudden van de bus (iets waar je in vietnam voor wordt gewaarschuwd) best wel mee. Tijdens de stop die elke bus altijd midden in zijn rit heeft zitten stoppen we aan de rand van een ondiep veruitgestrekt meer waar we even naartoe lopen om te gaan kijken. Na het meer hebben we nog even door het winkeltje gelopen dat bij het kleine restaurantje aanwezig was, alvorens weer in de bus te mogen stappen voor het tweede gedeeltje van de rit.

Da Nang is de grote stad boven Hoi An waar de bus de eerste stop maakt om mensen uit te laten stappen. Slechts een aantal passagiers blijken hier te moeten zijn en zo rijden we met de rest door naar Hoi An, het kustplaatsje een half uurtje verder naar het zuiden.

In Hoi An stopt onze bus bij het busstation, dat uit niet veel meer bestaat als een overkapping van golfplaten aan de rand van een open zandvlakte tussen de huizen in. We stappen uit de bus en terwijl we onze spullen onderuit het ruim pakken word ik aangesproken door een meneer op een scooter die vraagt of ik al een slaapplaats heb. We geven aan dat we met zijn drieën zijn en dat we nog niks geregeld hebben. De meneer vertelt ons dat hij voor een hotel werkt wat nog ruimte over heeft en een kamer voor drie personen zou twintig dollar per nacht moeten kosten. Hmm dit was boven het slaapbudget van vijf dollar per persoon dus ik ging met de man in gesprek. Hij trok een beetje een zuur gezicht maar voor vijftien zouden we er ook mogen slapen en hij zou ons erheen rijden.

Ik gaf mijn Daypack aan hem om vast te houden terwijl ik met mijn backpack aan bij hem achterop de scooter stapten. Papa en mama volgden mijn voorbeeld bij twee andere mannen met scooters en zo reden we ,vijf minuten na aankomst, weer weg van het busstation.

De bestuurders van onze scooters reden als gekken: heel hard, door rood, aan de verkeerde kant van de weg en stukjes tegen het verkeer in. Niet bepaald een fijne rit. Gelukkig was het geen lange rit want na een paar minuten hielden we halt bij waar ik dacht dat het hotel was. De bestuurder van de scooter met mama achterop was als eerste gearriveerd en reed weer weg op het moment dat wij aan kwamen rijden. Vreemd…

Onze bestuurders volgden zijn voorbeeld en stopten een blok verder voor een tweede hotel. Ik stap van de scooter af, pak mijn daypack van de bestuurder aan en ik loop naar binnen, In de gemeenschappelijke ruimte zie ik een westerse man zitten, duidelijk een toerist, en voor de rest is er geen teken van leven te bekennen.

Ik roep een “hallo” en er komt vanuit een achterkamertje een antwoord. In de deuropening verschijnt een vrouw van middelbare leeftijd die me vragend aankijkt. Ik zeg haar dat we zijn opgehaald door de meneer met de scooter en weer kijkt ze me aan alsof ze me niet begrijpt, wat natuurlijk ook zo zou kunnen zijn. Op de vraag of ze beschikbare kamers heeft geeft ze geen antwoord en draaid om en loopt de trap op. “hmm vreemde vrouw” bedenk ik me terwijl ik ook een stukje de trap oploop. Echter is de vrouw uit het zicht verdwenen en aangezien ik weinig zin heb om haar te gaan zoeken besluit ik op de trap te wachten.

Vanaf de trap kan ik door de lobby naar buiten kijken waar papa en mama en de drie chauffeurs nog steeds staan. Vanaf de trap wordt het me duidelijk dat de chauffeurs papa en mama om geld vragen, ze lijken als antwoord te geven dat ze dat niet hebben. Wat ook een eerlijk antwoord is daar ik het geld bij me heb, en hierop draaien twee bestuurders zich om en rijden weg. Mijn chauffeur, de persoon waar ik de hotel afspraak mee had gemaakt, blijft als enige achter en gebaart nu naar mij voor geld. Ik geef hem aan dat ik eerst de kamer wil zien, maar eigenlijk vertrouw ik het allemaal niet echt meer.

De mevrouw verschijnt weer bovenaan de trap en loopt langs me af naar beneden: “one small room” was haar antwoord toen ze naar een deur op de begane grond wees. Ik vroeg haar of ik hem even mocht zien en dat mocht. De deur ging open en voor me lag een kamer vergelijkbaar met die uit mijn eerste nachten in Bangkok een halve maand geleden. Deze had weliswaar wel een raam maar voor de rest was de betonnen ruimte slechts gevuld met drie harde bedden voorzien van vieze dekens. “only one night, tomorrow big room” werd er over mijn schouder tegen mij gezegd. Ja voor een nacht zou het opzich wel te doen kunnen zijn dus vroeg ik haar wat de kamer kosten. “only 600 VND wat omgerekend zo’n 24 euro is. “never nooit dat ik dat voor deze kamer betaal” bedacht ik me en bedankte de mevrouw vriendelijk en liep terug de lobby in. Ze leek er niks van te snappen dat we de kamer niet wilde hebben, maar ach dat was niet mijn probleem.

Halverwege de lobby, op mijn weg terug richting de straat, kwam de chauffeur van de scooter waarop ik achterop had gezeten naar me toe en vroeg om geld. Nu had ik ondertussen al door dat hij niet bij een hotel werkten en gewoon een scootertaxi was maar aangezien hij zich anders had voorgedaan hield ik hem aan zijn aangenomen rol. “sorry your hotel don’t have room”. Hij stelde voor me naar een ander hotel te brengen, maar aangezien ik er niet van houd te worden voorgelogen gaf ik aan dat ik wel zou gaan lopen.

De bestuurder pakte zijn scooter en reed weg. Als hij nu gewoon had aangegeven dat hij een taxi was en mij een aanbod had gedaan ons naar een hotel te brengen dan was het anders geweest maar als het zo moet dan hem ik er geen zin in.

Bij gebrek aan een planning hebben we onze tassen weer op onze ruggen gehesen en zijn in de richting gaan lopen waaruit we kwamen. Het was alleen zwaar warm en zo lopen zou al heel snel niet leuk meer zijn, dus moesten we opzoek naar plaats om te overnachten.

Een blokje verder aan de andere kant van de weg zagen we een bakkerij zitten, natuurlijk konden we hier niet overnachten maar een lunch zou er ondertussen ook wel in gaan.

We stoken over naar de bakkerij en terwijl we op de kaart keken wat er allemaal geserveerd werd zagen we een straatHoi An129 verder op de hoek van een kruising een wit pand met een bord met Homestay voor de poort. Niet geschoten is altijd mis dus liepen we eerst naar het huis toe om te kijken of we hier zouden kunnen overnachten. De jongen die in een kamer zat te gamen verzocht ons even te wachten totdat zijn vader er was, dus dat deden we.

Zijn vader, een wat oudere Vietnamese man met langer haar bleek niet veel meer Engels te spreken als zijn zoon waardoor de communicatie minimaal was. Hij begreep in ieder geval dat we met zijn drieën waren en we wilden overnachten en doordat hij de trap op wees en omhoog liep, dacht ik te begrijpen dat hij dus ruimte had. Papa en Mama bleven achter in de lobby en ik volgden de man de trap op.

Op de derde etage van de homestay stond er een deur open en binnen was een vrouw bezig om de kamer schoon te maken, deze kamer liepen we binnen en deze kamer zag er echt top uit. Eigenlijk was het een vierpersoonskamer ( er stonden vier apparte bedden) maar dat maakte natuurlijk niks uit. De kamer zag er eigenlijk nog best nieuw uit: de muren waren strak wit, er hing een flatscreen tv aan de muur en de badkamer zag er heel erg netjes uit. Op internet had ik al gelezen dat het prijsniveau in Hoi An wat hoger lag als in de rest van Vietnam, waardoor ik bang was voor het antwoord op de vraag wat de kamer moest kosten.

De meneer pakte een pen uit zijn borstzakje en schreef 800 op zijn hand. Hmm dat was lastig, 800.000 VND (32 euro) was misschien niet eens zo heel gek voor deze kamer maar helaas ver boven het budget. Aangezien ik geen andere gasten in het pand had gezien besloot ik te proberen te onderhandelen. Door aan te geven dat we met drie waren in plaats van vier zakte de prijs al naar 600 en door te starten met bieden met 400 (de man schudde meteen zijn hoofd) kwamen we uiteindelijk uit op een prijs van 500.000VND (20 euro) uit.

Nu was dit natuurlijk wel boven het budget maar aangezien ze voor de eerste kamer al 600 hadden willen hebben dacht ik dat we blij mochten zijn met deze kamer voor 20euro.

Ik dumpte mijn backpack op het bed tegen de muur en liep met mijn paspoort naar beneden om papa en mama te halen en in te checken. De paspoorten verdwenen in een klein kluisje in de bureaula van de meneer en dat was blijkbaar alles wat hij wilde hebben. Ik gaf aan dat ik de paspoorten wel terug wilde en of hij het helemaal begreep weet ik niet maar hij noemde half vijf als tijd en aangezien ik geen zin had in discussie besloot ik het erbij te laten en liep naar boven.

Papa en mama hadden ondertussen ook hun spullen gedumpt en aangezien iedereen honger had hebben we de kamer afgesloten en zijn naar de andere kant van de straat naar de bakkerij gegaan voor de lunch. De koffie was vergelijkbaar met de gemiddelde vietnamese koffie (niet geweldig) maar de ciabatta met kaas ham en sla was wel een van de betere broodjes die ik tijdens mijn reis op heb.

Na de lunch zijn we terug gegaan naar onze kamer om wat spullen te dumpen en de camera’s te pakken en zijn toen naar beneden gelopen om fietsen te huren. Onze homestay bood fietsen aan voor 20.000VND per dag (80 cent) en aangezien we op onze telefoon al hadden gezien dat we best een stukje van het centrum af zaten zou een fiets geen overbodige luxe zijn. De fietsen die we kregen waren ook echt niet veel meer als 80 cent meer waard, ze waren oud klein en de remmen werkte beperkt. Maar bij gebrek aan iets beters zouden ze ons in ieder geval van A naar B brengen. Althans dat dachten we.

Hoi An148Toen we nog geen honderd meter de straat in waren gefietst riep papa al dat zijn fiets kapot was, en toen ik terugfietste zag ik inderdaad dat een van zijn trappers op de grond lag. Met zijn fiets in de hand ben ik het stukje terug gefietst naar de homestay waar de meneer heel fijn reageerde. Hij pakte de fiets aan en zette die weg (hij lachte nog steeds dus het leek prima), daarna pakte hij zijn brommer en zei tegen papa dat hij achterop moest stappen.

“straight straigt” riep hij boven de herrie van zijn brommer uit terwijl hij met papa achterop de straat in reed. Aangezien ik het onwaarschijnlijk vond dat hij zijn geaardheid naar ons zou schreeuwen reden we maar achter hem aan de straat in.

De meneer leek er niet bij te hebben stilgestaan dat wij op oude fietsen reden en hij op een brommer reed bij het bepalen van zijn snelheid. In de straat was papa zijn shirt nog een tijd te herkennen maar al snel verloren we ook dat uit het oog en hadden we geen idee waar we heen zouden moeten fietsen.

Mama en ik stopte daarom maar langs de kant van de weg en ik probeerden het adres wat op het mandje van haar fiets stond te Googlen. Na veel verschillende combinaties kwam er een adres uit ongeveer een kilometer verderop in het centrum van Hoi An waar we bij gebrek aan een beter punt maar naar toe gingen.

Onderweg zagen we papa ook nergens staan of fietsen en pas toen we bijna bij het punt waren kreeg ik een appje waar we waren. We deelden beide onze locatie en toevallig waren wij maar driehonderd meter bij hem vandaan (wel de andere richting in). Binnen twee minuten waren mama en ik op het punt waar hij zou moeten zijn en daar vonden we hem terwijl hij aan de kant van de weg stond. De meneer van de Homestay had hem hier afgezet, gezegd te wachten en een paar minuten later was er iemand anders een fiets komen brengen. Raar land is dit soms toch..

We hebben onze fietsen op dat punt vastgezet aan het hek en zijn lopend het centrum ingegaan. We hadden al gelezen Hoi An132en gehoord dat er in Hoi An veel kleermakers zouden zitten maar ik had niet verwacht dat er zo ongeveer 1 op de 3 winkels uit kleermakers zouden bestaan. We hebben de hele middag in het centrum rondgelopen op zoek naar leren tassen. Net nadat we een ijsje hadden gekocht bij een ijssalon die net geopend was kwamen we aan het begin van het winkelgebied een hele gave leren tas tegen. Papa en ik twijfelden beide of we hem zouden kopen maar het fijt dat we er nog minimaal 2 weken mee rond zouden zeulen, niet weten waar we hem thuis voor moesten gebruiken en de prijs van 130 dollar weerhielden ons ervan om er meteen een te kopen. Dit maakte het echter wel leuk om alle winkeltjes af te struinen naar een mooiere tas.

Uiteindelijk zijn we aan de overkant van het water dat dwars door Hoi An loopt nog over een marktje gelopen en hebben hier een portie loempia’s gegeten en een biertje gedronken. Alvorens pas toen het al weer donker was bij onze fietsen terug te keren en opzoek te gaan naar het Indische restaurant wat me door jaap was aangeraden.

Hoi An135Het restaurant was met behulp van google snel gevonden en bevond zich op slechts een kilometer fietsen van het centrum. De butterchicken met rijst en Naanbrood smaakten heerlijk en waren weer een leuke afwisseling in ons eetpatroon.

De volgende morgen waren we pas weer laat wakker. De avond ervoor hadden we wat informatie op internet opgezocht om een Easyrider tour van Hoi An naar Dalat te nemen waar we vandaag wat meer duidelijkheid over probeerden te krijgen. Voor het ontbijt zijn we de bakkerij voorbij gereden (lekker maar niet budget vriendelijk) en zijn bij een restaurantje een paar deuren verder gaan zitten. Hier serveerden ze de ondertussen bekende omelet met brood en samen met een bakje koffie zorgde dit voor een prima ontbijt.

Ik had mijn laptop meegenomen naar het restaurant en kwam er tijdens het eten achter dat er een Easyrider kantoor een paar straten van ons vandaag zat. Na het ontbijt zijn we hier eerst maar naartoe gefietst. Het kantoor bleek weinig meer te zijn dan een woonhuis waar een handjevol motoren op de oprit stonden. Een Mevrouw ontving ons heel erg vriendelijk en nodigden ons uit om plaats te nemen aan de tafel. Ze sprak geen Engels maar riep haar zoon die, terwijl wij werden voorzien van thee en een banaan, begon te bellen.Hoi An97

De zoon sprak een paar inleidende zinnen tegen de persoon aan de andere kant van de lijn en gaf de horen toen aan mij met de woorden:”my father”.

Ik heb een kleine tien minuten met de vader van de jongen aan de telefoon gezeten waarin hij aangaf dat het inderdaad mogelijk was om een tour van Hoi An naar Dalat te doen. We hebben het hierna over het type motoren, lengte van de trip en uiteindelijk kregen we het over het geld. Nu had ik op internet al gelezen dat er een standaard tarief was van 75 dollar per dag maar deze meneer vroeg om 100 dollar per motor extra om ze terug naar Hoi An te verschepen. De reden: het was TET en dus wilde hij meer hebben. Ik heb het gesprek afgerond en aangegeven even te kijken wat we zouden gaan doen en eventueel later nog contact op te nemen. We zijn toen terug gefietst naar het hotel en hebben hier een aantal Easyrider organisaties gemaild en omgekleed voor het strand.

Het strand was met onze fietsen zo’n twintig minuten fietsen, waarbij eigenlijk de tocht zelf ook mooi was. We fietsten over een weg tussen de rijstvelden waar vrouwen met bamboehoedjes op aan het werk waren. Uiteindelijk fietsten we over een brug zo de boulevard op. Naja op de boulevard mocht er niet gefietst worden dus parkeerden we de fietsen iets voor het hek en liepen de boulevard en iets later het strand op.

Toen we onze handdoeken hadden neergelegd ben ik de zee in gegaan om even te zwemmen en af te koelen. Het zeewater bij Hoi An was beduidend kouder als het zee water voor de andere plaatsen waar ik tot nu toe ben geweest deze reis, maar wel lekker.

Na het afkoelen in de zee ben ik op mijn handdoek gaan liggen en hebben we de rest van de middag al lezend doorgebracht. Tussendoor wel af en toe e-mail gehad van easy riders die reageerden en met de eerste die reageerden naar papa maakten we een afspraak voor vanavond om elkaar te treffen in ons homestay.

Het was al flink aan het afkoelen en de zon begon onder te gaan op het moment dat we terug liepen naar de fietsen. Onze fietsen stonden onder een afkapping tussen de anderen en toen we ze wilden pakken sprak een van de kerels die er rond liepen ons aan met het verzoek of we wilden betalen. Nu was dit niet van te voren gecommuniceerd maar had ik dit ergens wel verwacht en had ik er voor gezorgd dat ik nog maar een paar duizend Dong in mijn portomonee had zitten. Hij vroeg on 30.000 Dong maar aangezien ik er nog 14.000 had vroeg ik hem of ik mee kon lopen om met mijn creditcard te betalen. Ik werd gek aangekeken en hij schudde lachend nee. De 14.000 waren gelukkig uiteindelijk ook goed genoeg.

Wat dat betreft snap ik dat achterbakse in dit land niet. Ben gewoon duidelijke, hang een bord op wat iets kost zodat iemand een keuze kan maken of hij het er wel of niet voor over heeft… (ik weet dat het omgerekend allemaal om peanuts gaat, het gaat om het idee, veel peanuts is toch pindakaas, en ik hou van pindakaas) huh wat scrhijft hij nu? Ik heb ook geen idee…

We hadden om half zeven met de easy rider meneer afgesproken bij het homestay en daarom zaten we vanaf kwart over zes netjes gedoucht en omgekleed klaar in de lobby om hem te ontvangen. Nu verstreek de tijd maar en verscheen geen meneer. Hey, de telefoon. Papa neemt op en de meneer excuseert zich, hij kon het niet vinden en vroeg of hij later terug kon komen (bullshit excuus maar oke). Papa gaf aan dat we wel even wilden eten en dat we dan vanaf negen uur weer zouden kunnen, de meneer ging akkoord.

Nu had niemand een idee waar ze zouden willen eten, en aangezien ik het Indisch de dag ervoor echt heel goed had gevonden gingen we terug naar het Indische restaurant. Gewoonte dier dat ik ben bestelde ik weer de Butter chicken en papa en mama bestelden iets anders.

Op het moment dat we na het eten weer terug het terrein van het homestay op fietsten kwam er een motor aanrijder. Op het bordje boven zijn wiel stond EasyRider en hij sprak mij aan met de vraag of ik uit Nederland kwam. Toen ik dit bevestigde parkeerden hij zijn motor, stapte af, en liep achter ons aan de lobby van de homestay in.

Alles wat de meneer ons vertelden klonk goed en aannemelijk: we zouden op 125cc motoren zelf kunnen rijden, we zouden er 5 dagen over doen, het hotel, brandstof en entreegelden zaten bij de prijs in en de kosten van het eten zouden we eerlijk delen.

Aangezien het allemaal goed klonk besloten we de tocht bij deze meneer te boeken. Het enige nadeel was dat we pas zondag zouden kunnen vertrekken en dus een extra dag in Hoi An zouden hebben. We deden een aanbetaling van honderd dollar en de meneer gaf aan dat we zondag ochtend om acht uur bij het hotel opgehaald zouden worden.

De volgende morgen waren we redelijk op tijd wakker. Ofja ik werd eigenlijk wakker gemaakt. Papa was wakker geworden van zijn telefoon die overging. Aan de telefoon had hij River, de baas van de Easyrider. Er was een probleem met onze boeking: hij kon geen gids vinden en had het verzoek of we niet uit Nha Trang konden vertrekken? We keken elkaar aan en stemden met en zijn weer voorstel in. Hij zou treinkaartjes regelen voor vanavond en dan zouden we maandag ochtend vertrekken. Niet wat we hadden gehoopt, maar oké het was een mogelijkheid..Hoi An89

Een kwartier later werd er weer gebeld, de treinkaartjes waren uitverkocht en of we dan niet een taxi konden nemen voor 250 dollar. Over dit antwoord hebben we heel erg lang getwijfeld (niet dus), absoluut niet. Papa gaf al aan dat hij dan maar iemand terug moest sturen met de aanbetaling en dan zouden we het wel zien. River ging nog kijken wat hij kon en zou dan terug bellen. Iets over negen ging de telefoon weer: het oude plan bleef toch staan en we zouden gewoon de volgende ochtend om acht uur vertrekken. Man man man, wat een gedoe om niks.

Aangezien we toch wakker waren zijn we gaan ontbijten bij het restaurantje van de dag ervoor. De omeletjes smaakten goed en begonnen zo ondertussen wel onderdeel te worden van het ochtendritueel. Aangezien we een extra dag hadden hebben we tijdens het ontbijt geïnventariseerd wat iedereen zoal wilden. Mama gaf aan nog een rondje te willen lopen door het stadje en aangezien papa en ik dat geen slecht idee vonden zijn we dat na het eten eerst gaan doen. De resterende ochtend en begin van de middag besteden we weer met rondlopen in het centrum van Hoi An waar we de oude brug in het centrum bekeken. Een man in een palmboom zagen klimmen om kokosnoten uit de top te snijden en waar ik een handgesneden stempel met het mijnreisomdewereld logo bestelden die ik s’avonds op zou kunnen halen.

Hoi An97Na het rondlopen in het stadje was het te laat om nog naar het strand te gaan en wilde papa en mama nog wat gaan rondfietsen. Ik had echter een redelijke achterstand met mijn blog dus wilde hier mijn tijd aan besteden en dus gingen we onze eigen weg.

Tot het begin van de avond heb ik bij de bakkerij tegenover de homestay koffie zitten drinken en zitten schrijven aan mijn blogpost over Ha Long Bay. Tussendoor was ik zo verstandig hem een keer helemaal te deleten waardoor ik het grootste gedeelte van de tekst twee keer kon schrijven maar ach dat mag de pret niet drukken.

Na het schrijven van mijn stukkie ben ik naar onze kamer gelopen, papa en mama hadden eerder al de sleutel opgehaald waardoor zei er al waren, waar ik even heb gedoucht en op bed ben gaan liggen. Vanaf zeven uur kon ik mijn stempel ophalen dus daarom fietsten we rond die tijd weer terug richting het centrum om hem op te halen en iets te eten.Hoi An72

Toen we aan kwamen lopen stond de stempel al klaar in een zakje, en wauw wat was hij goed gelukt. Echt niet normaal dat iemand dat zo mooi kan! Ik testen hem nog een keer, betaalde de mevrouw van de winkel en daarna gingen we opzoek naar een restaurantje om te eten. Aan de boulevard waar we liepen zaten verschillende restaurantjes. Bij een van de restaurantjes zat een westers koppeltje wat ons aanraden om daar te eten omdat het zo goed was.

Papa en Mama kozen voor een Menuutje en ik bestelden drie lokalen gerechten. Naast een portie loempia’s kreeg ik ook twee lokalen gerechten waar Hoi An bekend om staat. Geen idee meer hoe het heet, maar het was wel heel erg lekker!

Toen we weer terugreden richting de homestay was het al laat, en de plannen die er waren om nog ergens iets te gaan drinken lieten we varen en gingen terug naar de kamer om onze tassen in te pakken. Om half zeven zou de wekker al weer gaan omdat we zouden worden opgehaald voor onze Easyrider tour.

stempel

 

 

 

 

 

19 replies

Comments are closed.