Huế

De trein komt tot stilstand en ik sta op om mijn tas te pakken. Terwijl ik probeer te gaan staan ga ik bijna weer onderuit. Het was koud geweest vannacht dus ik had de flightbag van mijn backpack als slaapzak gebruikt en de oranje zak zat nog steeds strak rond mijn benen gewikkeld. Eerst dat ding maar eens “uit” doen dus.

Met mijn tassen vast sluit in achteraan de in de rui die in het gangpad is ontstaan om naar buiten het perron op te Hue27gaan. Ofja dat laatste bleek een foutieve aannamen te zijn: Hue heeft blijkbaar geen perron. Terwijl ik naar buiten klim naar de grond kijk ik naar de trein en eigenlijk klopt het geen perron hebben totaal met alles. In de jaren 20 van de vorige eeuw hadden ze bij ons vast ook geen perron gehad, en dat was wel zo’n beetje hoe oud deze trein eruit zag. Hij was verroest, er zaten gaten in en tijdens het rijden had ik me veel vaker dan ik had gewenst afgevraagd of de trein de reis wel zou overleven.

Papa en mama klimmen ook uit de trein, waarbij mama nog bijna naar beneden valt omdat ze even niet oplet, en we lopen eens stukje door het gras richting het station. Het station is niet veel meer als een overkapping met een paar winkeltjes en kantoortjes en aangezien mama aangeeft even te moeten plassen lopen we vanaf het “perron” naar de vertrek hal waar we een wc hopen te vinden.

Een wc bleek er inderdaad te zijn, en aangezien we er nog toch zijn gaan ook papa en ik om de beurd maar even naar de Wc. Terwijl we even staan te wachten komt er een kerel bij ons staan die een gesprek begint, voor de gemiddelde Vietnamees spreekt hij heel goed Engels en hij vraagt of we al een plaats hebben om te verblijven. Normaal gaan we nooit in op dit soort vragen maar ach: ‘why not’. We vertellen dat we nog geen idee hebben waar we gaan verblijven en hij vraagt netjes of hij zijn brochure mag laten zien. Natuurlijk mag dat, zowel de brochure als de foto’s van het hotel zien er heel erg netjes uit. Het hotel moet 20dollar per nacht kosten voor ons drieën, en als het werkelijk is zoals de foto’s eruit zien dan is dit helemaal geen verkeerde prijs.

Ik zou natuurlijk geen goede backpacker zijn als ik niet op zijn minst zou proberen iets van de prijs af te krijgen. Dit gaat eigenlijk redelijk makkelijk, de 15 dollar die ik voorstel vind hij blijkbaar ook prima en hij geeft aan dat hij er ons voor niks naar toe brengt en we daar kunnen kijken of de kamer ook werkelijk aan de verwachtingen voldoet. Dit was helemaal een goede deal, al zou de kamer niks zijn dan waren we in ieder geval alvast in het centrum.

De kerel pakt zijn telefoon en begint een gesprek met iemand, hij komt terug en geeft aan dat zijn chauffeur onderweg is en verzoekt ons even te wachten totdat hij er is. We raken in gesprek over Hue, hem en TET en al snel komt er een auto voorrijden. Onze tassen verdwijnen in de achterbak en we nemen plaats op de bank. De Vietnamees rijd met ons mee naar het hotel omdat hij aangeeft dat hij de kamer graag zelf wil laten zien. Oké kerel als jij vindt dat dat moet,, doe vooral je ding.

Hue99Waarschijnlijk niet verder als twee kilometer van het station houd de auto al weer halt voor een klein hotel. We gaan
naar binnen en de mevrouw achter de balie lacht ons heel vrolijk toe terwijl we een sleutel krijgen. Om de hoek van de kleine lobby/restaurant is een kleine lift gevestigd. We drukken op het knopje en wachten tot de lift arriveert. De deur gaat open: “oh shit dat is een kleine lift”. We passen echt net met zijn drieën in de lift en we gaan naar de zevende etage. Hier vinden we aan het eind van de gang onze kamerdeur en inderdaad de meneer had niet gelogen. Het was niet heel luxe maar de kamer zag er zeer netjes uit.

Ondertussen verscheen de meneer ook in de deuropening en vroeg of de kamer goed was, dit was hij zeker en we gaven aan hem te willen hebben. De meneer verdween weer en wij pakte onze spullen uit. Het bed was beter als de meeste voorgaande bedden en het voelde lekker zacht aan.

Aangezien we op dat moment zo’n 24uur onderweg waren was ik wel toe aan een douche. Het enige nadeel aan de kamer was voor mijn de douche, voor Vietnamese begrippen moet het vast heel luxe zijn om een badkuip te hebben maar doordat er geen douchegordijn was betekende dit voor mij nu ook dat ik heel voorzichtig half onder de straal moest gaan staan om er voor te zorgen dat ik niet heel de kamer badkamer blank zou zetten.

Toen ik uit de badkamer kwam lagen papa en mama beide even op bed en daarom vroeg ik maar wat de bedoeling was. Ik kon aankleden zodat we iets konden gaan doen, of ik ga ook op bed liggen. Beide gaven aan dat we toch wel iets zouden gaan doen, dus (stiekem met een beetje tegenzin, want ik had slecht geslapen in de trein) kleden ik me aan en gingen we naar beneden om te ontbijten.

Bij het bekijken van de ontbijt kaart viel het meteen op dat de prijzen een stuk budgetvriendelijker waren als in Hanoi. Een omelet met brood kosten iets meer dan een euro en de koffie ongeveer 50 eurocent. Naast de betere prijs was het ontbijt ook nog eens lekker dus dat was helemaal mooi.

Na het ontbijt zijn we nog even naar onze kamer gegaan om de camera op te halen en zijn toen de straat opgelopen in de richting van de rivier. Misschien ook omdat het TET was en veel mensen op bezoek waren bij familie maar het was heel erg rustig op straat. Begrijp me niet verkeerd, de verkeersdeelnemers die er in de omgeving van het hotel waren reden nog steeds als idioten, maar nu was het in ieder geval te overzien.Hue37

Een kwartiertje lopen later kwamen we aan bij de rivier en aan de oever was een soort tentoonstelling van bloemen en bomen georganiseerd. Dit is niet totaal mijn ding maar op zich wel leuk om een keer over heen te lopen. De bloemen boeiden me heel erg weinig maar na een stukje te hebben gelopen kwamen we langs een tentoonstelling van Bonsai boompjes en sommige waren wel echt heel erg gaaf.

Aangezien we geen echte planning hadden zijn we na de tentoonstelling verder gelopen langs de rivier. De parfume river, zoals hij word genoemd, scheid de oude en de nieuwe stad van elkaar en deze twee delen worden verbonden d.m.v. drie bruggen. Bij de laatste brug zijn we vanuit de nieuwe stad, waar ons hotel gevestigd zat, over de brug naar de oude stad gelopen. Voor we binnen waren in de oude stad moesten we eerst nog door de stadsmuur heen, weer een klein bruggetje over het water en daarna een smalle doorgang de stad in.

tussenstuk

De oude stad was weinig speciaals, misschien ook doordat het TET was en er bijna geen winkels open waren, maar er was niks te doen of te zien wat werkelijk de moeite waard was. We hebben wat rondgewandeld en zijn uiteindelijk, na een kop koffie bij een restaurantje te hebben gedronken, doorgelopen richting het keizerlijk paleis. Het keizerlijk paleis had midden in de stad weer zijn eigen muren en water en bij de ingang vroegen ze 150.000VND (6 euro) om naar binnen te mogen.Hue55

Nu wilde ik het paleis wel graag zien maar bij het hotel hadden we een velletje zien hangen waarin een stadstour werd aangeboden voor 10 dollar. Dit was exclusief de entree gelden weliswaar, maar aangezien we dan wel de hele dag met een bus zouden worden rondgereden besloten we bij het paleis te proberen deze tour voor de volgende dag te boeken en dus nu maar verder te lopen.

De weg vanaf het paleis bracht ons langs een open plek waar oorlogsvoertuigen werden tentoongesteld waar we even gingen kijken en langs een plein waar we de plaatselijke kinderen nog net het laatste stukje van een vlaggenzwaai show zagen opvoeren. Toen het al weer begon te schemeren liepen we terug over de brug richting het nieuwe gedeelte van de stad en waren van plan om even terug te gaan naar het hotel en daarna te gaan eten.Hue91

De eerste straat waar we doorliepen toen we de brug waren overgestoken was redelijk toeristische en hier waren de meeste winkeltjes en restaurantjes dus wel gewoon open. Aan de andere kant van de straat zagen we een soort hippe ijssalon waar de mensen bijna met de benen buiten hingen. We zijn dus ook over gestoken om eens te kijken en de ijsjes zagen er heel erg goed uit.

Binnen was er alleen geen plaats dus zijn we buiten maar gaan zitten en gingen zitten wachten tot iemand onze bestelling op zou komen nemen. De tijd verstreek maar niemand kwam.. Ik moest naar de wc en besloot meteen maar te vragen hoe of wat de bedoeling was. Iemand van de bediening gaf aan dat we zelf moesten bestellen en afrekenen bij de vitrine en dat het dan naar onze plaats gebracht zou worden.

Ik riep mama van buiten en sloten achteraan de rij bij de vitrine. Uit de kaart bleek dat er niet echt ijsjes werden verkocht maar eerder een soort Milkshakes en smoothies. Hoe dan ook zagen ze er nog steeds heel goed uit en dus bestelden we drie drankjes en rekende af. Ook deze prijzen waren weer goed te doen, de drankjes kosten omgerekend ongeveer 1,20 euro. Ondertussen was er een tafeltje binnen vrijgekomen en terwijl mama vast ging zitten liep ik naar buiten om papa te roepen. We namen plaats, de drankjes werden gebracht, de wifi code werd gevraagd en iedereen hield zich lekker bezig met zijn eigen ding.

Toen de drankjes op waren en we weer op straat liepen had het weinig zin meer om eerst naar het hotel te gaan dus gingen we opzoek naar een restaurantje om iets te eten. Honderd meter van de ijssalon af stond er een groot bord op straat met de tekst: free beer – pizza buy two get three. Het bord werken! We zijn hier gaan zitten en het werkten als volgt. Elk derde biertje was gratis en bij het kopen van twee pizza’s zouden we een pizza margaritha gratis krijgen. Niemand had zin in een margarita dus bestelden we alle drie gewoon de pizza die we graag wilden en kregen omdat we er drie kochten er een pizza naar keuze bij die we mee terug namen naar de kamer.

Na het eten zijn we met een omweg terug gelopen naar het hotel en hebben hier navraag gedaan naar de stadstour: er was nog plaats en als we meewilden zouden we om 8uur worden opgehaald. Niet helemaal hoe vroeg ik de dag graag had willen beginnen maar toch besloten we de tour te boeken.

Door de slechte nachtrust de nacht ervoor en doordat we de volgende morgen dus weer vroeg op moesten zijn we die avond maar op tijd gaan slapen in de heerlijke zachte bedden.

Hue101Om acht uur de volgende morgen zaten we braaf te wachten om opgepikt te worden. We hadden al gegeten en hadden onze tassen bij met water en opgeladen camera’s en daarmee helemaal klaar om te gaan.

Het busje kwam voorrijden en we stapten in. In het busje zat al een stelletje te wachten waardoor we naast elkaar op de achterbank plaatsnemen en wachten. Het busje rijd aan en binnen vijf minuten houden we al weer halt aan de waterkant en worden verzocht uit te stappen. Huh? Maar we zouden beginnen bij het keizerlijk paleis? Nou niet dus.

We worden verzocht door te lopen naar een van de draken boten die aan de waterkant liggen te wachten. De drakenboot bestaat uit twee drijvers waarop een ruimte is gebouwd. De voorkant van de boot is versierd met twee metalen draken hoofden dus vandaar de naam. Op de vloer van de ruimte staan plastic stoeltjes in rijen opgesteld waarop we plaatsnemen en wachten wat er gaat gebeuren.

Op het moment dat alle stoelen gevuld zijn neemt een vrouw het woord en verteld ons over het programma. Waarschijnlijk boekt het hotel gewoon een bepaalde tour die allemaal ongeveer hetzelfde rondje maken want we doen dezelfde bezienswaardigheden aan als de tour die we eigenlijk hebben geboekt maar dan in een totaal andere volgorde.

Nu kan ik bij elke stop gaan uitleggen wat ik heb gezien maar daar het op de video veel duidelijker wordt als dat ik het kan beschrijven zou ik zeggen doe dat:

Even in het kort wat tekst en uitleg bij de dag:

An Hien garden house: een huis honderd nog wat jaar geleden gebouwd in een grote tuin. Het huis was eigendom van een rijke Vietnamees die in zijn tuin veel exotische planten verzamelden. Hier hebben we een bakje thee gedronken in het huis en een rondje gelopen.

Thien Mu pagoda: een pagode die vrij toegankelijk was en waar we een heel stuk naar achteren konden lopen. In deze pagode liggen de botten van de monnik begraven die zichzelf vrijwillig in brand zetten tijdens de Vietnam oorlog om hiermee aandacht voor de verboden boeddhistische godsdienst te vragen.

Hue194Hon Chen Temple: een tempel rechtstreeks aan het water gebouwd waar naar mijn mening de trappen aan het water nog het meest boeiends van zijn, misschien voor de lokale bevolking interessant maar voor mij de zoveelste tempel.

Lunch op de boot: Op de boot kregen we een bescheiden lunch met wat vlees en heel veel rijst. De lunch zat in de prijs in en de Vietnamezen op de boot probeerden steeds te upsellen door extra eten en drank te verkopen (op een gegeven moment wordt het vervelend)

Minh Mang Tomb: Tombe van een koning die van natuur hield. Zijn tombe bestaat uit verschillende lagen met na een kilometer lopen het eiland waar hij ergens begraven ligt. Dit was voor mij het mooiste landschap van de dag.

Khai Dih Tomb: deze tombe is pas in de jaren dertig van de vorige eeuw gebouwd en van binnen is hij geheel bekleed Hue247met mozaïek. Heel erg mooi! Raar en voor mij opvallend was ook de buitenkant die totaal versierd is met een hakenkruis patroon?

Tu Doc Tomb: Een tombe die bestond uit een groot houten gebouw wat deels vroeger ook het zomerhuis van de koning was geweest. Dit was het minste mooie en indrukwekkende bezoek van de dag.

Conical hat and incense stick making village: Naar mijn mening een totaal commerciële stop. We hebben niet gezien hoe de hoedjes worden gemaakt, bij het aankomst van de bus zat een vrouw wierook stokjes te rollen maar als snel werd er overgestapt op verkoop.

Citadel: het oude keizerlijke paleis waar we de dag eerder al waren geweest maar eigenlijk heel erg tegen viel. Dit stond
op mijn lijstje omdat ik er in een boek over had gelezen maar naast dat het heel groot was binnen was er weinig echt unieks te zien binnen de muren.Hue320

VIDEO

 

De totale toer was leuk geweest maar aan het einde waren we wel een beetje klaar met de tempels en paleizen. Om echt met volle interesse naar elke tempel te kijken ben ik toch iets teveel een cultuur barbaar voor. Wat ik ook raar vond tijdens het bezoek aan alle bezienswaardigheden deze dag was dat alle Aziaten, of ze nu uit Vietnam, Japan of China kwamen, niks hoefde te betalen om binnen te mogen en alle westerlingen een kaartje werd verkocht waardoor we totaal toch zo’n 30 euro per persoon kwijt waren aan entree tickets. Waarom dat onderscheid? En meer nog, waarom moeten wij de renovatie van jullie tempels betalen? Als iedereen moet betalen prima natuurlijk maar nu is het niet fair.

Na het bezoek aan de citadel zijn we over de brug terug gelopen naar “ons” deel van de stad en hebben bij gebrek aan een ander open restaurant weer gegeten bij het restaurantje waar we de dag ervoor ook al zaten. Dit keer hebben we echter geen pizza maar een burger gegeten om naderhand weer plaats te nemen bij de ijssalon een paar deuren verder. “Wat zijn we toch gewoonte dieren”

Terug in het hotel hebben we geïnformeerd naar de mogelijkheden om door te reizen naar Hoi An, een plaatsje aan de kust een stukje zuidelijker als Hue. Omdat het na tien uur was toen we dit vroegen kon de meneer achter de balie geen info meer inwinnen of het mogelijk zou zijn voor de volgende dag. Hij was echter wel heel behulpzaam en gaf aan dat hij de volgende morgen meteen zou bellen. Dit resulteerde in de volgende afspraak: Mocht er plaats zijn in de bus van half 9 dan zou hij ons om half 8 wakker maken en anders zou hij ons laten slapen.

We zijn dus gaan slapen met een vraagteken: geen idee hoe de volgende dag zou gaan lopen….

 

21 replies

Comments are closed.