Dat was Ko Chang…

Dat was Ko Chang…

Vanuit Bangkok ben ik zaterdag ochtend naar ko chang vertrokken. Doordat het de verjaardag was van de koning, wat hier ook een soort Vaderdag is en dus iedereen op bezoek gaat bij familie, was het nogal druk op de weg. Uiteindelijk zijn we met 1 stop van 20 minuten zo’ n 9uur onderweg geweest over 350km.

Ko chang is het een na grootste eiland van Thailand en heeft een rondweg die niet rond is. De totale weg om het eiland van zo’n 60km sluit op 1,5 km na niet aan, erg grappig.ko chang ferry

De ferry, een soort oude veerboot zoals hij bij ons ook wordt gebruikt
deed er ongeveer een uurtje over om ons naar het eiland te brengen. Waar bij aankomst de taxi’s stonden
te wachten. Ik had nog nooit zo’n soort taxi’s gezien. Het waren een soort overdekte pick-up trucks met bankjes achterin de bak. Bovenop het dak zit een stalenrek waar de tassen op worden gegooid. Buiten deze taxi’s of een scooter is er voor een toerist geen vervoer mogelijk op het eiland.

In Bangkok hadden Anne en ik al vernomen dat we het beste naar lonely beach konden reizen omdat daar het meeste backpackers en betaalbare kamers zijn. Achterin dit soort taxi was toch wel een unieke rit. Ko Chang bestaat uit 3 of 4 bergtoppen met jungle welke enkel rond de weg die dicht langs de kust loopt is bebouwd. De weg heeft op sommige plekken meer weg van een achtbaan, bij meerdere bochten heb ik getwijfelde of mijn eigen auto thuis het leuk zou hebben gered.

We hebben met zo’n 12 man achter in de taxi gezeten, die steeds langs de weg stopten om er mensen uit te laten. Achterin de taxi zat een jongen die ook Nederlands was en waar Anne mee in gesprek is geraakt toen hij vroeg waar hij het beste uit kon stappen.

De jongen: Luuk, is na een wilde rit van zo’n 40 minuten mee uitgestapt op Lonely beach.

Bij het resort waar we uitstapten werd er meteen gevraagd of we een kamer nodig hadden, wat natuurlijk zo was. Dus wij zijn met die man meegelopen naar achter waar de huisjes stonden: een soort blokhut met een bed een kleine kast een ventilator en een apart douche hokje, voor 400baht per nacht (10 euro) geen slechte deal. Helaas had deze man nog maar een kamer vrij welke Anne nam en zijn Luuk en Ik door gaan zoeken naar een slaapplaats. Een stukje verder de weg op bij een smal bergweggetje stond weer een bord van een resort. Dit was helaas vol zo bleek, maar nog iets meer omhoog zou nog ruimte te zijn.

Een kleine Thai wachten ons op en liep ons de kamer zien, ongeveer eenzelfde inrichting als het huisje van Anne, echter stond dit totaal op palen, net als de rest van het resort. Ook hier bleek maar een kamer vrij te zijn en omdat geen van beide zin had om verder te zoeken besloten we het huisje van 500baht te delen.

In de gezamenlijke ruimte van het resort, eigenlijk niet meer als een grote houten tafel met twee banken en een TV zaten al een aantal mensen. De geur kwam me lichtelijk bekend voor en toen we gingen zitten en een biertje bestelden bleek dat ze allemaal zaten te blowen. ‘’waar ben ik nu toch weer terecht gekomen?’’ vraag ik me af, op de tafel staat een oude laptop die een speaker van lawaai (dead metal) voorziet. De mensen zijn allemaal aardig en betrekken ons in het gesprek. Er is een fransman, twee zweden, een fin, en een canadees aanwezig. Allemaal zijn ze aan het blowen en het totale tafereel laat het nogal apparte types lijken. Waardoor natuurlijk niet minder interessant.

Na een half uurtje toen het biertje op was zijn luuk en ik naar beneden gegaan om te eten met anne. Daar hebben we nog even gezellig gezeten. waarna anne terug naar haar huisje is gegaan en wij een klein rondje hebben gemaakt om te kijken wat er zoal te beleven viel in lonely beach. Door de verjaardag van de koning bleek dat nogal weinig te zijn.

Bij ons tijdens koningsdag lijkt het bier nooit op te kunnen, en hier mogen ze geen bier schenken… wat een verschil.

Terug in het resort waren de meeste mensen al naar bed, onder het genot van een biertje hebben we samen een potje zitten kaarten. Tijdens het kaarten kon ik het toch niet laten en vroeg of blowen niet illegaal was hier en of ze niet veel riskeerden. Het antwoord was wel komische: Ja het is illegaal en je kunt er echt een lange gevangenis straf voor krijgen, echter is de eigenaar van dit resort vroeger een politie man geweest en de commissaris is zijn beste vriend. Die komt hier zelfs regelmatig een biertje drinken dus we kunnen eigenlijk doen wat we willen hier. Ja zo kan het ook natuurlijk..

Net na middernacht ben ik naar het huisje gegaan omdat we met de Canadees hadden afgesproken de volgende dag om 8uur met scooters te gaan touren. Zo gezegd zo gedaan, zaten we de volgende morgen met zijn drieën: Luuk, Cristof en ikzelf te ontbijten terwijl onze scooters werden volgetankt.

Het scooter rijden was even wennen, maar door de 125cc had hij precies het juiste vermogen om ook de berghelling nog vlot op te kunnen. De tocht die in de auto zo onrustig en wild leek was nu ineens wel leuk om te rijden. De weg slingerde en kent super veel hoogteverschil maar op een scootertje, in de zon, tussen de palmbomen met een klein briesje is dat ineens niet zo erg meer. Ons resort lag aan de zuidwestkust van het eiland en we wilden naar de zuidoost kust toe, waardoor we dus de gehele weg zouden moeten afrijden.

waterval-ko-changNadat we de noordkant van het eiland na veel geslinger hadden bereikt en we doorreden naar de oostkant welke een stuk minder toeristische is, veranderde ook de weg ineens. Het was er een stuk minder heuvelachtig met veel minder bochten waardoor de snelheid wat omhoog kon en er nog meer kon worden genoten van het uitzicht. Halverwege de weg van noord naar zuid kwamen we weer een bordje waterval tegen waarbij we dit maal besloten deze te bezoeken. Na het parkeren van de scooters en een wandeling van 10 minuten kwamen we uit bij een kleine waterval.

Na wat zwemmen, ontspannen en rondkijken zijn we met onze scooters verder naar het zuiden gereden. Inderdaad houd hier de weg gewoon spontaan op. Bij dit doodlopend stuk weg stond aan het einde een bordje met de tekst: lonelybeach resort. Met een pijl naar links die een zandpad op wees.ko-chang-paradise

Aan het einde van het zandpad dat nog wat bochten maakten vonden we e
en aantal huisjes, een bar en een wit strand. Mijn eerste gedachte was: ‘’wauw! Hier zou ik ooit wel willen trouwen’’ Ik kan nu heel veel gaan benoemen om het te beschrijven maar ik denk dat de foto’s meer zeggen….
kochang-paradise2

Na een uurtje zwemmen, zonnen en relaxen was het tijd om terug te gaan rijden naar ons resort. Echter raakten ik de andere kwijt, waarbij ook terugrijden en roepen weinig zin bleken te hebben. De terugtocht heb ik dus alleen gereden. Wat ik achteraf helemaal niet erg heb gevonden. In mijn eentje was het nog chiller, de snelheid kon wat omhoog en ik kan lekker rijden zonder steeds in mijn spiegel op Luuk en Chrisof te hoeven letten.

Na een fijne rit, waarbij ik nog een omweg had gemaakt naar het olifantenresort en even was gestopt voor de lunch en de tijd had genomen om een duik voor de volgende dag te boeken kwam ik beide heren weer tegen op het resort. Luuk zijn band was lek gegaan en ze hadden wel iemand horen roepen maar niet kunnen plaatsen, ze waren in ieder geval samen op een scooter terug gekomen.

De rest van de middag heb ik lekker met mijn laptop en boek in een hangmat gelegen, en wanneer ik net de heuvel afloop om wat te gaan eten ontvang ik een appje van Anne of ik nog ging eten.. toevallig. Zondag avond samen met Anne wat gegeten en daarna naar het strand gelopen naar wat een feestje had moeten zijn. Het was echter nog vroeg dus rustig zitten met een biertje en wat rondkijken was voor nu een betere oplossing. Anne had smiddags op het strand twee Engelse dames ontmoet die we daar weer tegenkwam en we nog even gezellig hebben zitten kletsen.

Door het duiken de volgende dag kon ik het niet te laat maken waardoor ik rond 22uur afscheid nam en op tijd naar mijn bed ging.

Maandag ochtend om 8:30 stond ik weer klaar bij de duikschool om opgehaald te worden. Dit gebeurde in een zelfde soort taxi als waarmee ik ook in lonely beache was gekomen. Samen met een Duitser was ik de eerste die instapten, lang bleven we niet alleen, langs de route naar de haven zijn we op verschillende plaatsen gestopt om meer mensen in st laten stappen.

Eenmaal aangekomen bij de duikschool in de haven liep alles behoorlijk vlot, ik heb spullen gehuurd om mee te duiken welke in een kist naar de boot werden gebracht waarna ik ben voorgesteld aan mijn gids voor de dag die me mee heeft genomen naar een grote oude vissersboot waar het al redelijk druk was met duikers.

De groep op de boot was redelijk gemengd, er waren wat beginnende duikers en meer ervaren duikers variërend in leeftijd. Na een korte briefing vertrok de boot uit de haven waarna mijn gids me na een half uurtje verzocht mijn uitrusting op te bouwen en dan terug naar het bovendek wilde komen voor de duikbriefing. De spullen waar ik mee moest duiken waren redelijk oud maar ze leken het allemaal wel goed te doen. Op zo’n moment mis je toch wel je eigen set.

Tijdens de briefing van de duik werd mij en mijn buddy van de duik, aan wie ik gefaald heb mezelf voor te stellen, uitgelegd dat we op het wrak van de HTMS Chang zouden gaan duiken. Een oud US Navy ship wat in 2012 is laten zinken en op ongeveer 30M diepte licht.ko chang- diving wreck

Gelijk na de briefing zijn we ons gaan aankleden en niet veel later doken we onder om het wrak te bekijken. Het was wel echt een wrak duiken en doordat het er pas net lag nog helemaal in tact, echt een super ervaring om te doen.

Wel viel me op dat het water veel minder helder is als dat in andere warme bestemmingen als Egypte of zuid Spanje. Ook leek het wel of alle kleine broertjes en zusjes van de vissen in Egypte hier rond zwemmen. Er is een minder grote diversiteit aan vis en wat er wel te vinden is, is dan ook niet echt groot.

Na de duik heb ik terwijl andere groepjes les kregen of uitleg kregen al relaxend doorgebracht. Afwisselend

De tweede duik was zo ongeveer hetzelfde, alleen zonder het wrak dan natuurlijk. Er is wel een aanbod van koraal, maar de verhalen dat thailand redelijk kapot gedoken is geloof ik ook meteen. De grote waaier koralen met veel kleur ontbreken helaas.

Uiteindelijk heb ik wel een hele fijne duik dag gehad, onder water is er toch nog meer rust als daarboven. Het duiken met een vreemde set, zonder computer en vooral zonder mijn vertrouwde buddy maken het toch anders soms. Maar ook dat is wennen natuurlijk en zal ik bij volgende duiken meer los moeten laten.

Rond vijf uur was ik weer terug van mijn duikavontuur, goed moe ben ik op bed gaan liggen om mijn volgende stap in mijn reisplan uit te denken. Na even liggen, denken en lezen in mijn lonely plannet heb ik gebeld om een bus terug naar bangkok te boeken de volgende ochtend van waaruit ik door wil naar ayuttaya. Mijn laatste avond op het eiland heb ik, toch al vermoeid van het duiken, rustig aan doorgebracht. Na wat eten op lonely beach ben ik terug gegaan naar het resort en heb ik rustig liggen lezen.

Zo komt het dat ik dit momenteel schrijf terwijl ik in mijn bus terug naar bangkok zit, van waaruit ik ga proberen ineens door te reizen naar ayuttaya.

 

Hierover snel meer…