Koh-Rongs

Terwijl ik op het klapstoeltje voor het boekingskantoortje in Otres beach zat en de omgeving in me opnam vond het kindje van de mevrouw in de winkel het leuk mij te bekogelen met pakjes sigaretten. Ik vond het niet echt erg in tegenstelling tot zijn moeder die woedend werd en het al snel huilende jongetje een standje gaf. Terwijl ik meehielp met het opruimen van de pakjes reed er een grote bus voor waaruit een cambodiaan: “YOU KOLONG?” riep.

Meteen naast de deur zag ik twee bekende gezichten, Amber en Antien zaten ook in de bus en lachte me al toe. Ik dumpte mijn tas voorin en nam plaats achter de meisjes. De bus vertrok en de hobbelige zandweg bracht ons richting Sihanoukville waar de pier was.

Hier gingen we aan boort van een grote witte catamaran waarin drie koh rong speedferryrijen stoelen opgesteld waren. De boot leek in niks op de boten waarover ik had gelezen op het internet. Deze boot was redelijk modern en vloog bijna over het water, in tegenstelling tot de oude vissersboot waarover ik had gelezen en die eerder de connectie tussen de eilanden en het vaste land was geweest.

De snelle boot bracht ons in zo’n veertig minuten naar de pier van Koh Rong Samloen. Bij de pier stapten wij als een van de weinige uit en namen onze tassen aan. Vanaf de pier kon je het uitgestrekte witte strand al zien liggen en beladen met onze spullen begonnen we aan de tocht langs de kustlijn.

Op het navigatie programma van onze telefoon zagen we dat er vanaf de zijde van het eiland waar wij ons begaven en weg naar de andere kant moest lopen. En aangezien we hadden gehoord over een relaxed resort hier vroegen we, na het niet kunnen vinden van de weg, twee dames die over het strand wandelden om hulp. De Nederlandse dames vertelden ons waar we ongeveer het begin van de weg zouden kunnen vinden maar keken nogal gek toen ze door hadden dat we de tocht met onze backpacks wilden gaan lopen. Ze waarschuwden ons dat er wel veel slingers en stenen op de weg lagen en we er dan wel lang over zouden doen.

Aangezien niemand van ons zin had om zijn tas achter te laten besloten we toch gewoon aan te lopen met onze tassen en zo begonnen we dus aan onze tocht over het eiland.

De dames hadden geen ongelijk gehad raar op te kijken, de tocht van bijna een uur was een goede workout. De weg bleek weinig meer te zijn als een smal onverhard paadje door de jungle wat inderdaad veel bochten leek te hebben en waar het pad soms werd onderbroken door een rotspartij waarover we omhoog moesten klimmen.

Een klein uurtje later bereikten we enigszins buiten adem de andere kant van het eiland. Meteen zagen we dat de tocht de moeite waard was geweest, hier waren nog geen grote resorts gebouwd, we zagen bijna geen andere mensen en het strand zag er nog veel mooier uit als het strand aan de andere kant.

sunset day 1Na de jungle tocht liep het zweet langs onze rug en zodra we bij het strand aankwamen lieten we onze tassen dan ook vallen en zochten verkoeling in de oceaan. Het was al na vijven toen we de andere kant van het eiland bereikten waardoor we in het water konden genieten van de zonsondergang.

Toen de zon onder was en we onze tassen weer hadden opgehesen liepen we langs de resorts langs de kust om een slaapplaats te vinden. Bij het laatste resort aan het einde van het strand gaf de barman aan dat ze nog plaatsen hadden in de dorm voor vijf dollar per nacht. Dit was voor ons natuurlijk prima en zodoende volgden we de meneer over een betonnen trap de heuvel op tot we aankwamen bij een hele grote blokhut. In deze blokhut was op de eerste etage een platform gemaakt waarop onder klamboes een aantal matrassen lagen: de dorm.

We zochten allemaal een matrasje uit en pakten onze spullen wat uit. Net als Koh ta kiev had Koh Rong Samloen geen vaste stroom voorziening waardoor de afhankelijk waren van de aggregaat bij de bar om ons van elektriciteit te voorzien. Aangezien het donker was draaiden hij op dat moment en was er de mogelijkheid om mijn telefoon en laptop even aan de lader te leggen terwijl wij naar beneden liepen om een hapje te eten.

Aan de bar van het Hubba Hubba resort waar een kamer hadden koh rong dormraakten ik in gesprek met Mitch. Een kerel van drieëntwintig uit Australië die eerder die middag op het eiland was aangekomen en bij ons in de dorm bleek te slapen. Mitch had al gegeten maar liep voor de gezelligheid toch met de dames en mijzelf mee naar een van de andere restaurantjes langs het strand.

Nadat we twee keer het strand op en neer hadden gelopen en uiteindelijk een restaurantje hadden gevonden waar we allemaal iets konden eten, hebben we een hele gezellig avond gehad.

Het in slaap vallen ging die avond wat moeilijker, het platform was gemaakt van bamboe en het matrasjes was niet bepaald dik waardoor ik het idee had dat ik op een plank lag. Wel goed voor je rug dus schijnbaar…

De volgende ochtend was ik al weer om half acht wakker, en terwijl de rest van de gasten op het platform nog lekker sliepen ging ik naar beneden om een koude douche te nemen. ( De koude douche was heerlijk maar het is ook niet zo dat er een keuze voor een warme douche was geweest). Na het douchen vond ik in de boekenkast beneden een boek over het leven van een startende bankier op Wallstreet en begon te lezen.

KohRong Samoem snorkelenToen Mitch en de dames ook wakker waren gingen we gezamenlijk naar de bar om te ontbijten en te bepalen hoe de dag eruit zou gaan zien. De planning die we maakten is ook precies zo verlopen: Chille, relaxen, zwemmen, zonnen en niet te veel ondernemen. Zo geschiede: Ik heb in hangmatten geleden, op het strand gelegen, muziek geluisterd, gelezen in het Wallstreet boek, gesnorkeld en gezwommen. Niet veel interessants om te vermelden dus maar wel heel fijn om te doen.

In de avond hebben we weer samen gegeten en de avond al pratend doorgebracht tot het weer tijd was onszelf weer terug te trekken op de bamboeplank waar een klamboe ons terrein afbakende.

De volgende morgen werd ik heel vroeg al weer gewekt door Amber, die nog vroeger wakker was en het gezellig vond als wij ook wakker zouden worden. Aangezien we de avond ervoor hadden afgesproken vandaag naar Koh Rong te gaan was het, toen iedereen wakker was, tijd om onze tassen weer in te pakken.

 

Aangezien het nog vroeg op de ochtend, en dus nog niet zo warm was, zijn we meteen aan de terugweg naar de andere kant van het eiland begonnen. Ondanks dat het nog niet warm was kwamen we weer goed bezweet aan op de andere kant van het eiland.mitch en amber

Dit keer hebben we afgezien van de verleiding om meteen weer de zee in te duiken om wat verkoeling te zoeken en zijn we opzoek gegaan naar vervoer naar koh rong. Een paar restaurantjes verder verkochten ze tickets voor de speedferry die een half uurtje later zou vertrekken. We kochten ons ticket voor vijf dollar en wachten tot de boot ons een eiland verder zou brengen.

Op Koh Rong kwamen we aan op de pier en liepen met de meute mee richting het eiland. Ondertussen was het rond de middag en we waren het er over eens dat we wel iets te eten zouden lusten. Na het op en neer lopen van het strand vonden we in een steegje een restaurantje waar ze voor een schappelijke prijs (2,5 dollar) een bord Padthai serveerden.

Na het eten zijn we opzoek gegaan naar een plaats om te overnachten waarbij je goed kon merken dat koh rong ondertussen een eiland was wat gewend was aan het massa tourisme. De kamers die werden aangeboden zaten vaak rond de vijftig dollar en de weinige dorms die we konden vinden hadden geen van allen plaats voor vier personen.

Bij een restaurantje op de pier hadden ze een vier persoonskamer beschikbaar, maar bij het bekijken van de kamer bleek het ook niks meer te zijn als een houten hok met twee bedden, geen ramen en een oude ventilator. We besloten dus nog maar even verder te zoeken en iets later een stukje verder op het strand vonden we in een steegje een Guesthouse waar we twee aparte kamers konden huren voor 12 dollar per kamer wat we deden en onze spullen eindelijk konden dumpen.

kohrongWe zijn eerst over de boulevard gaan lopen om uit te vinden wat er zoal te doen was, waarbij de dames bij verschillende winkeltjes wilde kijken naar kleren en mitch en ik onze dorst lesten met een wiskey en sprite. Nadat we de boulevard hadden gezien en tot de conclusie waren gekomen dat er weinig speciaals te zien was besloten we wat fruit en een koekje te kopen en ons terug te trekken op het strand.

De middag spendeerden we deels op het strand en deels in een restaurantje waar ze wifi hadden en ik wat kon werken.

Aan het eind van de middag had iedereen weer honger en aangezien het restaurantje waar we in de middag hadden gezeten en wat bietjes hadden gedronken redelijk duur was gingen we opzoek naar een goedkopere locatie. Een stukje verder op de boulevard op een andere pier vonden we een restaurantje wat voor 2,5 dollar een fried Rice serveerden die er zeker mee door kon en dus gingen we daar zitten.

Geen idee waarvan maar iedereen was na het eten best wel moe dus liepen we gezamenlijk terug over de boulevard naar ons guesthouse en spraken af even te gaan liggen en elkaar als we wat hadden geslapen weer wakker te maken.

Hoe het heeft kunnen gebeuren dat ik pas midden in de nacht weer wakker werd is me nog steeds een raadsel, maar ik heb die nacht ruim 14 uur geslapen.

In de ochtend bleek dat iedereen die nacht ongeveer dezelfde ervaring had gehad, en dat niemand wakker was geweest tot ergens halverwege de nacht en had besloten verder te slapen.

De slaap was wel goed geweest voor het de plannen binnen de groep: Mitch en Amber hadden besloten dezelfde dag het eiland te verlaten en Antien wilde haar visum graag verlengen om vrijwilligerswerk te doen. En ik? Mij maakte het nog steeds allemaal niet uit. Ik hoefde pas de 29ste in Bangkok te zijn dus ik kon de dagen invullen hoe ik wilde.

koh rong samloem beachAangezien Iedereen van plan was te vertrekken besloot ook ik niet langer op koh rong te blijven. Het eiland was niet wat ik ervan had verwacht. Het massatoerisme had het eiland duidelijk bereikt, de prijzen waren hoog en het eiland kon de berg afval die het toerisme met zich mee bracht duidelijk niet aan. Er zagen overal vuilniszakken en ook in de zee dreef veel zwerfvuil rond.

Amber was al vroeg in de ochtend haar kaartje voor de boot terug gaan regelen en zou om twee uur de boot pakken. Mitch die met een andere veerdienst ging kreeg de mogelijkheid om rond tien uur de boot al te pakken dus die vertrok al snel naar Sihanoukville terwijl Antien en ik in een restaurantje met internet plaatsnamen om wat tijd te doden. Antien wist nog niet wat ze wilde doen en twijfelde of ze nog langer op het eiland zou blijven. Ikzelf boekten ook een ticket voor de boot van die middag en besloot tot die tijd maar wat te werken in een restaurant.

Om twee uur sloten Amber en ik achter aan in de rij voor de boot. We waren redelijk op tijd en gelukkig hadden we nog de kans om een stoel te claimen zodat we niet hoefden te staan of in het gangpad hoefden te zitten tijdens de boottocht terug. Terwijl ik in de boot zat kreeg ik een facebook berichtje van Mitch met de mededeling dat hij een kamer had geregeld in sihanoukville dicht bij de pier en dat hij daar zou wachten. Nice! Hoefden ik daar ook niet meer naar opzoek.

Tien minuten nadat de boot de haven van Sihanoukville was binnen gevaren zat ik dan ook al weer op het terras voor het hotelletje wat Mitch had geregeld. Antien had toch besloten ook het eiland die dag te verlaten maar tegen de tijd dat ze een plaats wilde reserveren was de boot die Amber en ikzelf hadden genomen al vol geweest. Daarom had ze alleen een boot later kunnen pakken en wachten Amber met mij en mitch op het terras tot ze zou arriveren.

Aan het einde van de middag kwam ook Antien aanlopen en gingen de meiden opzoek naar een plaats om te overnachten. Mitch en ik dronken nog een biertje en gingen toen douche en omkleden omdat de vrouwen ons weer zouden ophalen voor het eten.

Om zeven uur werd er bij ons op de hotelkamer deur geklopt en gingen we opzoek naar de avondmarkt van sihanoukville. De avondmarkt waar op het internet veel over geschreven werd bleek weinig meer te zijn als een kleine straat met een aantal eettentjes waarbij ik niet het gevoel had dat je er vers of veilig eten kon kopen. Bij een eetkraampje een stukje verder bestelden we een broodje Bapao waarvan ik tot op de dag van vandaag niet weet wat er in heeft gezeten. Het leek niet echt op vlees maar het had een apparte smaak en structuur, niet vies maar ook niet lekker: vreemd gewoon.

Aangezien het eten op de avond markt niet was gelukt zijn we terug gelopen richting ons hotelletje en zijn in dezelfde straat bij een Grieks restaurant gaan zitten. Het eten was ook hier weinig speciaal maar de tzachiki maakte veel goed en zo liepen we een uurtje later met een gevulde buik nog een rondje door sihanoukville. Buiten wat barren was er in het plaatsje weinig te beleven, en aangezien niemand van ons zin bleek te hebben om op stap te gaan eindigden we bij ons hotel in de stoel met een goed boek.

Tijdens onze tocht door Sihanoukville had Mitch een ticket naar phnom phen geboekt voor de volgende ochtend om zeven uur, en ik een nachtbus naar Bangkok de volgende avond om zes uur. Met deze reisdag voor ons leek het ons ook niet onverstandig het niet Te laat te maken en daardoor lagen we voor middernacht allemaal in bed.

De volgende morgen toen ik wakker werd rond half acht lag Mitch nog steeds in bed, en aangezien hij zijn bus toch al gemist had besloot ik hem te laten slapen en draaiden ook mezelf nog een keer om. Rond half negen werd er op de deur geklopt en verschenen Amber en Antien in de deuropening met de vraag of ik mee ging ontbijten. Ook zei keken raar op toen Mitch nog in zijn bed bleek te liggen. Maar mitch, die wakker was geworden van het kloppen, vertelden dat hij zich niet lekker voelde en de busrit dus bewust had laten gaan om te wachten tot hij wat was opgeknapt.

Mitch bleef dus in bed liggen en ik ging mee met de dames opzoek naar een ontbijtje. Amber en Antien waren terug in hun Backpack modus waarin ze zeer zuinig waren, en wilde dus een goedkoop ontbijtje scoren. Zo eindigden we bij een straattentje waar we een kokosnoot als ontbijt dronken en aten en waar de dames een stuk karton vroegen om daar de naam Phnom Pen op te schrijven. Amber en Antien hadden het plan bedacht om in plaats van een buskaartje te kopen naar Phnom pen gewoon te gaan liften. Nu leek me dat als twee meisjes zijnde niet het meest verstandige plan, maar ach het was hun reis.

Zodoende nam ik afscheid van de dames, wenste ik ze veel succes en liep terug door Sihanoukville richting ons hotel. Terwijl mitch lag te slapen keek ik een serie op mijn laptop en voerde voor de rest weinig uit. Nu Mitch ziek was en dus nog minimaal een dag op de kamer bleef werd het voor mij gedurende dag wat makkelijker. Normaal gezien had ik om elf uur in de ochtend moeten uitchecken en mezelf tot zes uur moeten vermaken. Maar aangezien mitch toch nog op de kamer lag heb ik gedurende de middag mijn spullen gewoon op de kamer kunnen laten liggen en net voordat ik de bus moest pakken nog een douche kunnen nemen: ideaal!

Om vijf voor zes nam ik afscheid van Mitch, pakten mijn tassen en liep busnaar het boekingskantoortje om op de bus te
wachten. Zoals zo vaak duurden het nog bijna drie kwartier voordat de bus dan eindelijk kwam en vervolgens duurde het nog anderhalf uur voordat we Sihanoukville werkelijk verliepen maar ach, ik had een ligstoel en wat muziek om te luisteren.

Rond middernacht bereikten de Phnom pen waar ik mocht overstappen op ee andere nachtbus. In deze bus had ik een kort bed in plaats van een ligstoel en na een kwartiertje kwam er een Canadees naast me liggen. Onddanks dat we een gezellig gesprek hadden leek het toch verstandig om te gaan slapen, de weg was hobbelig maar gedurende de nacht heb ik toch wat uurtjes kunnen pakken.

In het begin van de ochtend bereikten de bus de grens met thailand en mochten we onszelf door de douane loodsen. Allereerst mocht ik in de rij gaan staan om een outgoing stempel te krijgen van Cambodia om daarna in de rij aan te sluiten om Thailand in te mogen. In totaal kosten dit gebeuren me een ruim uur en kon ik daarna bij een van de minibussen wachten tot er genoeg mensen over de grens waren om de bus te vullen zodat we zouden kunnen vertrekken.

Het verschil tussen Laos, Cambodia en Thailand qua wegen werd meteen weer duidelijk door de snelheid en het gemak waarmee het vervoer vanaf de grens naar Bangkok ging. We vetrokken rond half twaalf bij de grens en waren om drie uur in de middag al weer in Bangkok, waarbij het laatste stukje Bangkok in eigenlijk nog het langste duurden.

Ik had eerder mijn overnachting voor Bangkok al geboekt en daarom hoefden ik na het uitstappen op Khoa san Rd nog geen vijf minuten te lopen tot ik bij mijn hostel was. Ik had via internet al een eenpersoonskamer geboekt en deze diende ik beneden meteen te betalen. Hier had ik bij het binnenkomen van de kamer meteen spijt van. Mijn kamer bestond uit een betonnen hok van zes vierkante meter waar een eenpersoonsbed en kleine badkamer in gevestigd was. De muren waren paars geschilderd en er waren geen ramen in de kamer. Het gevoel wat ik erbij kreeg was dat van een isoleercel en daarmee dus geen fijne plek om te verblijven.

De komende dagen in Bangkok verbleef ik dan ook zelden in mijn kamer en vertoefden vooral in diverse cafe’s om wat te werken en te internetten. Het enige noemenswaardige wat ik in drie dagen heb gedaan is het aan laten meten van een zwart overhemd en het krijgen van een olie massage waarbij de masseuse maar bleef vragen of ik in de avond al plannen had, hoe oud ik was etc. Leuk zo’n masseuse, maar niet helemaal wat ik zoek….

 

22 replies

Comments are closed.