’’You a funny Guy! I see you last night with the sign’’

Op woensdag avond rond 20uur ben ik Koh San Road opgelopen, het was er druk als usual en op dat moment had ik een missie. Opzoek naar Anne die ergens op een terrasje zat. Halverwege de straat had ik haar gevonden, ze zat met een paar mannen, iedereen een handje en alle 4 de personen blijken Nederlanders te zijn.. Lekker makkelijk dus.

Ik ben erbij gaan zitten en heb een Chang besteld (het lokale bier), voor een groot biertje van 0,6liter betaal ik 100baht, een kleine 3 euro. Meteen raak ik in gesprek met Anne en een kerel die Rosarro heet, Rosarro is hier voor 3 dagen voor hij zaterdag doorvliegt naar Indonesië en Australië. Verder zitten ook Rob die net klaar is met reizen en donderdag terugvliegt, en Ben net beginnend aan het standaard rondje aan de tafel. We praten vooral over reizen en ik krijg een hoop Tips over hoe en wat.

Op de straat naast ons zijn ze een dj booth aan het opbouwen en Rossaro verteld dat we zo eigenlijk moeten verhuizen omdat hij de Dj nog kent van vorig jaar en hij echt heel goed kan draaien blijkbaar. Zo gezegd zo gedaan: inderdaad klinken de deephouse deuntjes best aardig. We nemen onze biertjes mee en verhuizen naar een tafeltje aan de straat bij de DJ. Regels over de drank of terrassen lijken niet te bestaan, we kunnen gewoon met onze biertjes bij de buren gaan zitten en niemand die er raar van opkijkt.

DutchCrew

We zitten gewoon op straat op inklapkrukjes aan inklaptafeltjes en bestellen biertjes die uit een soort grote vuilnisbakken met ijs komen. De Wc is het publieke toilet een stukje verder in de straat en de rest van de tafeltjes is nagenoeg leeg maar dat alles mag de pret niet drukken. We hebben het gezellig en de biertjes blijven in een goed tempo doorkomen. Naast en voor ons zijn de ‘’medewerkers’’ met borden en a-4tjes meer klanten naar de tafeltjes te lokken wat soms lukt. En daar was ineens de thaise Mick Jagger, tenminste daar deed hij mij aan denken. Deze meneer had Hippie kleren aan, lang haar en een groot geel bord met de tekst: laughing gas. Iets wat ik helemaal geweldig vond. Niet dat ik zo nodig dat spul moest hebben maar na een keer lief vragen mocht ik wel zijn bord lenen en zijn Rosarro en ik de straat op gegaan om mensen naar de plek te lokken waar wij stonden, en het mooie was: dat lukte nog ook. Ik heb het even volgehouden en ik ben toen weer doorgegaan met Changetjes drinken.

Rond 01uur lag ik in mijn hostel met wat chips en een fles water welke ik nog even had gekocht bij de 7eleven en ben ik heerlijk ingeslapen.

Donderdag ochtend werd ik om 10uur wekker van de wakker, deze had ik snachts gezet omdat we gezamenlijk zouden gaan ontbijten. Helaas was ik vergeten hoe laat dus heb ik wat appjes gestuurd maar kreeg geen reactie. Bij gebrek aan iets beters ben ik toen richting Kho san road gelopen. De biertjes van de dag ervoor hadden deze ochtend ook nog effect: mijn maag was een beetje van streek en er was een beetje hoofdpijn voelbaar. Neem het van mij aan dat Bangkok niet de ideale stad is om met een klein katertje rond te lopen. Op de web naar KSR werd er door de locals weer druk gekookt en het aanzicht van vissenstaarten die liggen te pruttelen in een pan, en bruin geworden stukken kip aan haken met bijhorende geuren werkten niet bepaald positief op mijn gesteldheid. Op KSR dan maar een bescheiden kopje koffie met twee stukjes toast met boter en Jam besteld en rusig zitten eten. Het verschil tussen het Koh san Road van vanacht en overdag is niet normaal. Nu was het relatief rustig en waren er niet super veel mensen op straat.

Toen ik na het eten terugliep en bijna de straat uit was, werd ik nageroepen: HEY MISTER!! Ik draai me om en zie een Thaise man naar me zwaaien, ik verwacht dat het weer een verkoper is en maak aanstalten om weer te door te lopen terwijl hij nogmaals zwaait en zegt: ‘’ You a funny Guy! I see you last night with the sign’’. Ik moet lachen en zwaai terug om vervolgens door te lopen naar mijn hostel.

Op de hoek van de straat bij mijn hostel zit een klein cafeetje, hier zitten op dat moment Rosarro, Anne en een kerel die ik niet ken en ik ga erbij zitten. De nog onbekende kerel blijkt Ryan te zijn, een man uit Londen met wie Rosarro zaterdag doorvliegt naar Indonesië. Ik raak met anne in gesprek over haar reisplannen en we besluiten samen door te gaan naar koh Chang een eiland in het zuidoosten van thailand bij de grens met cambodja. Vanuit waar ik waarschijnlijk weer terug zal gaan naar Bangkok en het Noorden, en zei de grens over gaat naar Cambodja.

Om 13:30 vertrek ik samen met Ryan en Rosarro naar KSR omdat ik daar heb afgesproken met Sanne en Inge, de twee meisjes van de heenreis naar Bangkok.

Samen met Ryan en Rosarro ben ik op KSR eerst wat nieuwe hempjes gaan kopen waarna hun zijn gaan lunchen en ik nog even wat heb gewandeld omdat de Sanne ondertussen had gesmst dat ze later zouden zijn. Toen dit wel heel lang duurden ben ik ook maar gaan lunchen waar die kerels al zaten. Dit heb ik netjes naar sanne gesmst en mijn beschrijving was schijnbaar duidelijk genoeg want een half uurtje en voor mij 4 loempia’s later kwam ze aanlopen.

Rosarro en Ryan gingen terug naar het hotel om aan het zwembad te liggen en ik heb gezellig met Sanne en Inge een biertje gedronken en naderhand nog wat door Bangkok gewandeld. Aan het einde van de middag hebben we afscheid genomen en ben ik terug gegaan naar mijn hostel waar ik mijn zwembroek aan heb gedaan. Aan het einde van de straat stond het hotel waar ryan en rosarro sliepen, en ze hadden me laten weten dat ik op de 8ste verdieping moest zijn voor het zwembad. Het mag natuurlijk eigenlijk niet maar het viel te proberen. Met mijn hart in mijn keel liep ik de lobbswimmingpooly in, fuck waar is de lift. Rechts zie ik een personeelsruimte en helemaal links zitten drie vrouwen in mantelpakjes aan de incheck balie. Een werpt me een blik toe maar er lijkt niks aan de hand te zijn want na 1 seconden gaat ze weer door met haar werk. Ik kalmeer wat. Aan de andere kant van de hal op een paar meter afstand spot ik de lift en de deur schuift na het drukken op het knopje meteen open. 1 minuut late
r sta ik na eerst langs de sportruimte te zijn gelopen bij het zwembad waar ryan en rosarro liggen te zonnen.
Deze middag was ik zo dom om met mijn GoPro(camera) met een open case eromheen in het zwembad te springen. Ik geloof niet dat ik ooit zo snel weer boven water was. Dus deze licht nu in een zak rijst en ik hoop dat hij het nog doet.

Anne is ook nog naar het zwembad gekomen en tot het begon te regenen rond 19uur hebben we lekker gelegen. S’avonds zijn we met zijn vieren gaan eten en zouden het rustig aandoen omdat iedereen toch wel een katertje had.

Bij het eten hebben we dan ook 2 biertjes gekocht en deze gedeeld, waarna we toch nog even khoa san road opgelopen zijn om te kijken of het wat was. Eerst even in een rooftop bar geweest waar de muziek veel te hard stond, waardoor we toch snel weer uitkwamen bij het ‘’barretje’’ van de avond ervoor. Na een paar biertjes kwam de sfeer er toch weer lekker in, en werden de biertjes vervangen door buckets met wodka cola en wodka redbull, iets wat ik toch ook wel kon waarderen. Ryan kocht voor ons allemaal armbandjes van touw waarop ik voor iedereen zo’n lachgas ballonnetje kocht maar werd opgelicht doordat ik niet genoeg geld terug kreeg, al ging het om 50 baht (1,5euro) ik was het er niet mee eens en de spanning steeg een beetje toen ik er tegen, naar wat leek de eigenaar te zijn, over begon. Op dat moment was het al na middernacht dus ik besloot het er bij te laten en ben richting mijn hostel gelopen.

Na een lange nacht werd ik vanochtend weer relatief fit wakker en had ditmaal met niemand afgesproken dus kon even lekker mijn eigen ding doen. Prioriteit was de rijst voor mijn GoPro en daarna een ontbijtje. De rijst was snel geregeld en toen ik bij het tentje aankwam waar ik wilde ontbijten bleek het drietal wat ik vannacht achter had gelaten er ook te zitten.

Anne, Ryan en Rosarro zagen er een stuk beroerder uit als ik en hadden het dan ook een stuk later gemaakt te hebben. Anne had in haar dronken bui zelfs een kleine tattoo laten zetten op haar enkel en Ryan wist niks meer van de nacht ervoor.

Na een fruit shake en toast met kaas ben ik samen met Anne opzoek gegaan naar een plaats waar we vervoer naar Koh Chang konden regelen. Niet dat dit lang zoeken is in een stad waar je doodgegooid wordt met boekingskantoortjes en toeristinformation points. Om de hoek kwamen we de eerste tegen waar we twee bus tickets hebben geboekt voor de bus van morgen ochtend (zaterdag) 07:50uur voor 400Baht per persoon.

Na het boeken van de tickets en even in mijn hostel te zijn geweest heb ik het trucje in de lobby van het hotel nog eens overgedaan en lag ik om 15uur weer lekker aan het zwembad waar ik me heb vermaakt met mijn tweedehands gekochte lonely planet.

rustigetenVandaag dus eigenlijk een heel rustig dagje waarop we vanavond nog een keer gezamenlijk hebben gegeten en waarna iedereen terug is gegaan om zijn of haar ding te doen, ik dus dit verhaal typen.

Mijn eerste dagen Bangkok zitten er op en ik moet zeggen dat ik wel weer toe ben aan iets nieuws, en dan ook uitkijk naar het eiland morgen…