‘’LAO LAO’’

In Pai was ik wat vroeg bij het busstation waardoor ik nog tijd had voor een kleine lunch. Ik heb nooit eerder een vrouw ontmoet die minder geschikt was voor de horeca als de ober in het restaurantje waar ik ben gaan zitten. Mevrouw sprak geen engels, zelfs het woord koffie snapte ze niet en aanwijzen op het menu wat ik graag wilde eten leek niet te werken. Mijn bestelling van een burger en friet met een kop koffie werd veranderd in een bord fried rice met een flesje water.

Om kwart over een was het ook voor mij tijd om naar de bus te gaan, Op mijn ticket stond mijn bus nummer: vier. Echter bleek deze bij het busstation onvindbaar te zijn en werd ik door een meneer met een klembord doorverwezen naar een minibus met nummer 20. De bestuurder bleef ja knikken dat dit de bus naar de busterminal van chiang rai was dus ik gaf hem mijn backpack zodat hij deze op het dak van het busje kon leggen. Toen de deur voor me open werd gedaan zat het busje al redelijk vol met mensen, gelukkig was het fijnste plaatsje naast de deur nog steeds vrij waar ik dan ook met genoegen plaats nam.

De bus zat, op mij en twee meisjes op de achterbank na, vol met vrouwen van middelbare leeftijd die luid met elkaar in gesprek waren. De Europese meisjes hadden de achterbank voor zichzelf gereserveerd en omdat ik redelijk ver voorin het busje zat was communiceren redelijk lastig. Net voor de bus zou vertrekken kwamen er twee Chinese meisjes langs de bus gerend die de chauffeur aanspraken die nog steeds buiten stond. De meisjes moesten blijkbaar ook met ons mee, en terwijl hun bagage door de chauffeur op het dak van het busjes werd vastgezet deden ze de schuifdeur van het busje open om in te stappen.

Alle plekken in de minibus waren dus blijkbaar verkocht, en omdat ik in de weg zat ben ik uitgestapt om de dames te laten passeren. Alleen achterin op de bank naast de Europese meisjes waren er nog twee plaatsen beschikbaar.

De meisjes vonden het niet echt fijn dat ze de, voor vier personen wat krappe, achterbank moesten delen maar schoven wat in om ruimte te maken. De bus zat nu vol en de chauffeur nam plaats achter het stuur waarmee onze reis naar Chiang Mai kon beginnen.

De rit terug was lekker rustig voor mij, ik had een super plaats en het is moeilijk niet te genieten van zo’n uitzicht. Na anderhalf uur kwam er ineens een hard geluid van achter uit de bus: ‘’ZE SPUUGT GEWOON OVER ME HEEN’’. De Europese meisjes waren klaarblijkelijk Nederlands en tenminste een van de Chineesjes kon niet zo goed tegen de bochten. De geur in het busje was al snel niet meer te harden maar gelukkig waren we heel snel bij de tussenstop in de bergen.

Ik ben uitgestapt en op het moment dat ik aan een tafel ging zitten kwamen ook de Nederlandse meisjes uit het busje. Inderdaad had een van de twee een vlek op haar kleren en ze verdwenen samen in de wc. Onder het genot van een kopje koffie heb ik gewacht tot het busje weer vertrok. Het chinese meisje had een zakje gescoord waardoor het allemaal wat dragelijker werd en de rest van de reis gemakkelijk verliep.

Rond vier uur in de middag kwamen we aan bij het busstation van Chiang Mai. Ik had een ticket voor een bus naar Chiang rai van half zes vanaf halte 20 of 21. Even een rondje gelopen waarna bleek dat er maar 18 haltes te vinden.. Gek… De meneer het meest dichtbij mij kon me niet helpen door een gebrek aan Engels maar wees steeds in richting van de stad. Om erachter te komen waar ik nu naartoe moest of wat er aan de hand was ben ik toch maar even naar binnen gelopen om na te vragen. Een meneer achter een hokje sprak een beetje Engels en maakten mij duidelijk dat ik bij een verkeerd busstation stond. Maar het gebouw nummer drie, ik was nu bij een, zou goed lopend te doen zijn. Ik had nog bijna anderhalf uur dus waarom ook niet.

10 minuten later kwam ik op mijn gemakje aangelopen bij gebouw nummer drie, waar ik direct op halte 20 en 21 liep. Hier stond al een grote groene bus te wachten. In het kader niet geschoten is altijd mis heb ik gevraagd of ik de bus van een uurtje eerder niet kon pakken. Helaas was dit niet mogelijk waardoor ik me een uurtje heb vermaakt met wat muziek luisteren en mensen kijken.

Om kwart over vijf, een kwartiertje voor mijn bus zou vertrekken ben ik weer terug gelopen naar de halte waar ik meteen in gesprek raakten met een Nederlands koppel wat al 2 maanden aan het reizen was. Ook zei gingen naar Chiang Rai en zouden vanuit daar weer naar het zuiden gaan. Twintig minuten later kwam er opnieuw een grote bus aanrijden die voor onze neus parkeerden. Veel mensen stonden op en liepen naar de ingang van de bus waar een thai met een clipboard je ticket bekeek. Ik mocht doorlopen en mijn tas werd aangenomen om hem onder in de bus te leggen. Het Nederlandse koppel bleek net als veel anderen niet over het juiste kaartje te beschikken en moest dus wachten op een volgende bus.

De bus naar Chiang rai was weinig speciaal, naast me zat een klein vrouwtje wat de hele reis heeft geslapen. En omdat het nadat we vertrokken snel donker was, was er weinig te zien onderweg. Rond negen uur stopten de bus in een straat in Chiang Rai, waarna het na het in ontvangstnemen van mijn bagage nog een kwartiertje lopen was naar mij hotel.

Mijn hotel was zeer geschikt voor mijn doel van een beetje ontspannen en veel werken. Het bed lag heerlijk, er stond een tv waar ik mijn USB stick in kon pluggen om te kijken wat ik wilde en er was een stabiele internetverbinding (nadat ik de router had gereset).

De volgende ochtend heb ik gewerkt vanuit mijn hotel kamer waarna ik smiddags graag iets van de stad wilde zien. Een scooter huren leek mij weer de juiste optie om dit te doen. Gelukkig was dat in Chiang Rai net als in alle plaatsen tot nu toe, heel gemakkelijk te regelen. Waarna ik na het vullen van de tank klaar was om de stad te gaan verkennen. Op Internet had ik al gelezen dat Chiang Rai op zich geen zeer boeiende stad was, wat ook wel bleek toen ik er op de scooter doorheen reed. In het zuiden van Chiang Rai is recentelijk een grote shopping mall gebouwd, hier ben ik na wat rondzwerven uiteindelijk beland.

De shopping mall was van een grote en luxe die ik ik in azie nog niet eerder was tegengekomen. Voor mij geen bekende winkels die wel bekende merken verkochten. Na een uurtje rondlopen en vaak tegen mezelf zeggen dat ik niks nodig had kwam ik bovenin de mall en bioscoop tegen. Zoals sommige zullen weten is recentelijk een nieuw deel van de Star Wars films uitgebracht, en aangezien ik recentelijk alle starwars films nog eens heb bekeken leek het me wel leuk deze te zien.

Er zou een kwartiertje later een Engelse gesproken Star Wars film met Thaise ondertitels beginnen. Voor vijf euro kocht ik een kaartje en met een bak popcorn en een flesje water vertrok ik naar de zaal. Mijn plaats was zeker oké, en ik kon het scherm prima zien. Echt verschillen met de bioscopen thuis waren er niet te ontdekken. De voorfilmpjes in een thaise bioscoop zijn natuurlijk anders, en zeer grappig om eens te zien. Toen de voorfilmpjes afgelopen waren heb ik echter wel iets vreemds mogen aanschouwen: het scherm wordt ineens totaal wit, iedereen naast me staat als een man op en kijkt recht voor zicht uit. Ook ik sta maar op, al heb ik geen idee waarvoor precies. Enkele seconden later begint er een filmpje te spelen en klinkt naar wat het volkslied lijkt te zijn door de zaal. In het filmpje wordt duidelijk wat een held de koning wel niet is en als ik om me heen kijk zie ik dat iedereen met veel respect en een strak gezicht naar het scherm blijft kijken. Ik volg het voorbeeld en bekijk de rest van het filmpje met veel verbazing.

Op het moment dat het lied en filmpje klaar is gaat iedereen zitten en begint meteen de film.

Toen de film klaar was heb ik nog een klein rondje door de Mall gemaakt waarna ik weer terug naar mijn hotel ben gereden en om nog wat te kunnen werken.

De volgende morgen begon zoals de avond ervoor was geëindigd. Laptop voor mijn neus en werken. In het begin van de middag wilde ik graag naar de White tempel, de enige attractie in Chiang Rai die ik graag wilde bezoeken.Chiang Rai8

Na een rit van een half uurtje langs weilanden en rijstvelden doemden deze witte schoonheid voor me op. Zoals je op de foto’s kan zien is de tempel gebouwd in een meer Chinese stijl. De witte buitenkant die deels ingelegd is met spiegeltjes om hem extra te laten schitteren in het zonlicht wekten op mij de indruk dat hij van binnen een zelfde design zou hebben. Niks bleek minder waar. Toen ik binnenstapten heb ik niks dan gelachen, van binnen was de totale tempel ge-airbrushed met verschillende moderne figuren. Op een achtergrond van planeten waartussen spaceshuttles te zien zijn, zijn figuren als Kongfu-panda en Transformers te vinden. Een beeld wat ik totaal niet had verwacht en dus veel indruk maakten. Helaas mocht ik binnen geen foto’s maken dus dat zul je echt zelf moeten gaan bekijken…

Na nog even rondgelopen te hebben op het terrein ben ik met mijn scooter teruggereden naar mijn hotel om weer verder te gaan met werken.

Chiang Rai35Op maandag ben ik mijn scooter terug gaan brengen naar het verhuurbedrijf waarbij ik toen ik terugliep een afslag heb genomen een door golfplaten overdekte markt op. Ook dit was opzich een speciale ervaring. Het tafereel leek het meest te lijken op de zwarte markt in Beverwijk. Honderden kraampjes zonder enige logica. Tijdens mijn rondje ben ik een slagerij tegengekomen waar ik zo doorheen kon lopen, verschillende viskramen waar zowel dode als levende vis en andere zeedieren verkocht werden(waaronder levende schildpadden). Daarnaast tientallen kleding, speelgoed, fruit en noten kramen als ook plaatsen waar levende dieren als vogels en honden verkocht werden. Daarnaast was het blijkbaar ook normaal dat er door de, vaak niet breder als een meter, wandelgangen met scooters tussen het winkelende publiek werd gereden. Appart maar leuk om dit allemaal eens te kunnen zien.

De rest van de avond was het echter weer tijd voor werk en dinsdag ochtend ging de wekker al weer om half zes om door te reizen naar Chiang Khong.

Na het uitchecken bij mijn hotel ben ik om zes uur richting de Night Market gelopen om daar bij het busstation mijn buskaartje voor de lokale bus naar Chiang Khong te kopen. De bus waarmee ik deze reis ging maken is tot nu toe de oudste die ik heb meegemaakt. De deur aan de achterkant van de Bus kon niet langer dicht en de gaten in de vloer waren dichtgemaakt met planken. Toen de Bus om half zeven vertrok piepten en kraakten hij dan ook aan alle kanten. Onderweg naar Chiang Khong stopten we bij verschillende markten waar medereizigers bepakt met grote tassen uitstapten om op de markt te gaan staan.

Naar LaosEen klein stukje voor Chiang Khong stopten de buschauffeur om af te rekenen, toen ik vroeg me bij de Friendschip bridge ( brug tussen Thailand en Laos) af te zetten lachten hij hartelijk en nam mijn 65baht in ontvangst.

Tien minuten later stopten de bus weer aan de kant van de weg en werd er: ‘’LAO LAO’’ door de bus geroepen, het teken dat ik de bus mocht verlaten. Alsof het zo hoorde stonden de tuktuk chauffeurs al te wachten om mij naar de grens te brengen. Tien minuten later werd ik door een van de chauffeurs afgezet voor het grenskantoor waar ik na het uitchecken uit Thailand een ticket kocht voor de pendel bus de grens over..

 

22 replies

Comments are closed.