Luang Prabang

De Pendelbus zat al redelijk volgepakt op het moment dat ik instapten. En aangezien ik geen zin had om te wachten op een bus later bleef ik naast de chauffeur staan om de oversteek naar Laos te maken. De Friendschip bridge is een brug van zo’n 150 meter over de Mekong, waardoor we na 3 minuten al bij de grens met Laos waren.

Als laatste de bus in betekend natuurlijk als eerste de bus weer uit, waardoor ik redelijk snel kon aansluiten achterin
de rij voor het kantoor waar ik mijn visa moest halen. Eerst een kwartiertje in de rij gestaan om mijn paspoort, pasfoto en 1400 Baht af te geven bij het eerste raampje, om vervolgens een half uur in de rij te gaan staan bij het tweede raampje 2 meter verder om mijn paspoort met een vers Laos visa in ontvangst te mogen nemen. Achter mij in de rij sloot een groep aan waar een stel Nederlanders bij zaten, toch wel gezellig als je toch moet wachten. De gesprekken waren zoals met iedereen die je tegenkomt, waar kom je vandaan, waar ben je geweest, hoe lang heb je nog. Maar toch prima vermaak. De groep hadden een complete tour geboekt vanaf Chiang Rai tot aan Luang lao visaPrabang en zouden na de grens opgehaald worden met een bus die ze naar de slowboat zouden brengen. Voor mij was dit natuurlijk nog niet geregeld waardoor ik na het in ontvangstnemen van mijn paspoort zo snel mogelijk ben gaan pinnen en door de laatste paspoort controle ben gegaan.

Het pinnen was nog een momentje grappig, niet dat er iets speciaals gebeurden maar het geld in Laos heet KIP. Dus ik heb 1500000 kippen uit de automaat gehaald.. grappige gedachten.. 10.000 Kip is omgerekend ongeveer 1,20 euro waard.

Na de laatste paspoort check waar mijn Visum vlug werd bekeken was ik dan nu officieels in Laos. Mijn doel was een stoel regelen op de Slowboat die volgens een blog op het internet om 10:30uur zou vertrekken.

Aangezien de nieuwe brug en daarmee de grens een aantal kilometer van het dorp afligt vanwaar de Slowboat vertrekt ben ik opzoek gegaan naar een Tuktuk om me daar te brengen. Buiten stonden al een aantal chauffeurs te wachten die me aanspraken. Echter zag ik aan de andere kant van de weg een stel backpackers lopen en op goed gelukt ben ik daar op af gestapt. Op de vraag of ze ook naar de Slowboat op weg waren en of we misschien en Tuktuk konden delen kreeg ik een positief antwoord.

Andere jongens waren al aan het onderhandelen met een van de Tuktuk chauffeurs waardoor we daar aansloten. Uiteindelijk zou de beste meneer ons voor 20.000 Kip (2.4 euro) per persoon naar de ‘’haven’’ brengen, een bedrag waar weinig over te onderhandelen bleek te zijn.

Tijdens de rit naar Ban Houayxay heb ik me aan de groep reizigers, die elkaar al langer kenden, voorgesteld. In de Tuktuk zaten, naast mij, nog zes mannen van ongeveer allemaal dezelfde leeftijd, de groep bestond uit twee Duitsers, twee Estisch (ze komen dus uit Estland, moest deze naam ook opzoeken) en twee jongens uit Finland. De heren kenden elkaar van hun gezamenlijke studie in Singapore het half jaar hiervoor.

Gedurende de Tuktuk rit werd het al snel duidelijk dat Laos in ontwikkeling nog wel achter loopt op Thailand. Op straat spelen schraal aangeklede kinderen en de weg bestaat de helft van de tijd uit een zandweg.

Een kwartiertje later arriveert de Tuktuk op de plaats waar we de Slowboat gingen proberen te boeken. Aangezien nog niet iedereen van mijn zojuist verworven reisgezelschap al kippen in zijn portemonnee had zitten zijn we eerst even naar de geldautomaat gelopen. Iedereen werd binnen een paar minuten miljonair en met een goed gevulde portemonnee zijn we opzoek gegaan naar de boten die ons naar Luang Prabang zouden brengen.

Het zoeken naar de Slowboat duurde niet langer dan 2 minuten aangezien de straat doodliep tegen de rivier. Bij een aan de straat gelegen kantoortje kochten wij onze tickets voor 110.000 Kip waarna we de laatste meters naar beneden liepen om onze bagage bij de boot af te geven. Een van de jongens bleef bij de bagage wachten terwijl terug liepen naar de hoofdstraat om een broodje, water, fruit en wat biertjes te kopen.

Terug bij de Slowboat zijn we aan boord gegaan waarna bleek dat de boot al redelijk vol zat. Alleen achterin waren nog wat plaatsen vrij, waar we allemaal redelijk dicht bij elkaar een plekje vonden.

De Slowboat is zoals je in de video ook kunt zien een grote houten boot die redelijk diep in het water ligt. De boot is voor het grootste gedeelte bezet door stoelen om passagiers te vervoeren. Waarbij de rijen stoelen niet vastzitten aan de boot en we dus konden zorgen voor iets meer beenruimte door de bank voor ons een beetje naar voren te schuiven, zoals zo te zien al meer mensen hadden gedaan daar wij aanzienlijk minder beenruimte leken te hebben als de stoelen verder vooraan in de boot.

Rond half twaalf waren alle plaatsen in de boot gevuld en werd de slowbaot luangprabangmotor gestart. Meteen werd duidelijk waarom
eerder de stoelen achterin nog vrij waren, het geluidniveau was vergelijkbaar als dat van een bescheiden hardstyle feestje waardoor communicatie met passagiers verder als een rij verder onmogelijk werd. De boot vertrok en zetten zijn koers stroomafwaarts over de Mekong.

Voor ik op reis vertrok had ik uit voorzorg een goed paar oordoppen gekocht die ik ondertussen al 3 weken in mijn daypack met me meedroeg maar nog niet nodig had gehad. Het house orkest wat van achter uit de boot kwam veranderde dit en de oordoppen waren plots meer dan welkom.

Onder het genot van een Beer Lao, het nationale bier, trokken de komende uren de landschappen aan mij voorbij. Laos lijkt veel meer natuurschoon als Thailand te bezitten. De oevers aan de bruine Mekong bestaan afwisselend uit grote rotspartijen, dichte Jungle en soms witte strandjes waar lokale kinderen spelen en zwemmen terwijl hun ouders de was doen in de rivier. Langs de oever liepen ook regelmatig wilde waterbuffels te grazenview small

Met enige regelmaat draait onze boot dwars over de rivier om aan te leggen bij een strandje waar oftewel mensen of goederen de boot betreden of verlaten. Op deze momenten komen ook de lokale kinderen met zelfgemaakte bandjes naar de boot gerend/ gezwommen om wat geld te verdienen. Echter zitten wij te ver achterin om door de kinderen te worden bereikt

kindjesTijdens het varen zijn mijn buurman: Mathias en ik, in gesprek geraakt met Hanna, een meisje uit zweden wat ook aan het reizen is en na het bezoeken van luang prabang door zou reizen naar Vietnam.

Door de afwisseling van gesprekken met de mensen om mij heen, lezen in mijn boek, een klein dutje en naar het landschap keken ging de middag gevoelsmatig snel voorbij waardoor we al snel aanmeerden bij Pak Beng, de plaats waar we zouden overnachten.slowboat square

Het voordeel van achterin de boot zitten werd duidelijk toen we waren aangemeerd, achter de motor ruimte was een bagage ruimte, waardoor wij als eerste bij onze bagage konden en de boot verlaten. Na een korte klim omhoog stonden de Tuktuk chauffeurs en eigenaars van hostels al te wachten om ons ergens heen te brengen. Na wat marktonderzoek van onze kant bleek de gemiddelde kamerprijs rond de 60.000 kip te liggen. En al snel vonden we een hostel eigenaar dat een plek had voor ons achten.

Samen met vier andere reizigers stapten we achter in zijn Tuktuk en twee minuten later aan het einde van de straat stapten we weer. Het hostel was schoon en had, tegen de heuvel met uitzicht op de rivier, een leuke ligging. De mannen gingen samen op twee 3-persoons kamers en Hanna en ikzelf deelden een tweepersoonskamer. De kamer naast ons werd gehuurd door twee Nederlandse meisjes: Marloes en Eline, waar we even mee hebben staan praten alvorens ons even terug te trekken op de kamer.

Na een lauwe douche onder een klein straaltje water en wat schone kleren zijn we met de groep de weg terug afgelopen om hier avondeten te zoeken. Een restaurantje aan het water had nog een grote tafel vrij in de hoek van het restaurant, waar we tevreden plaatsnamen en eten bestelden. Deze avond bleek het gezelschap van een prima kaliber: er werd open gepraat over studie, relaties en het leven onder het genot van een lekker biertje. Na het eten hebben we bovenstaande bezigheden voortgezet in de bar van ons hostel tot we rond middernacht allemaal gingen slapen.

Om tien voor zeven de volgende ochtend ging de wekker al weer om op tijd klaar te zijn voor het ontbijt om kwart over zeven. De dag ervoor hadden we onze lunch al besteld dus voordat we na het ontbijt naar de Slowboat vertrokken kregen we onze lunch mee.pakbeng in de morgen

De tactiek de we hadden toegepast om op tijd bij de Slowboat te zijn zodat we plaatsen vooraan zouden kunnen bemachtigen was niet gelukt. Er lagen twee slowboaten te wachten om de passagiers het laatste stuk over de Mekong naar Luang Prabang te brengen en op het moment dat we aankwamen was de achterste bijna vol. Echter waren er achterin de boot nog genoeg plaatsen voor onze groep waardoor we weer achterin bij de motor plaats moesten nemen. Mijn poging om de tussendeur dicht te doen tijdens de reis werd ook tot twee keer geblokkeerd waardoor er weinig anders opzat als weer een reis te maken met oordoppen in. De tweede dag had een zelfde verloop als de eerste, veel lezen werd afgewisseld met gezellige gesprekken en wat rondlopen door de beperkte ruimte die er beschikbaar was.

slowboat groepRond vijf uur in de avond meerden onze boot aan bij de laatste stop, waar we na het uitladen van onze tassen boven aan de kant van de weg onze Tuktuk tickets kochten om de laatste 10 kilometer naar de stad af te leggen. De originele groep van zes personen had al een Hostel in Luang Prabang geboekt waardoor we met de chauffeur overeen zijn gekomen ons daar af te zetten. Het hostel waar de heren een zes persoonskamer hadden op de eerste etage had gelukkig ook nog twee bedden vrij in een vier-persoons kamer voor Hanna en mij. Na het uitpakken van de spullen heb ik mijn zwembroek aangetrokken om nog even wat verkoeling te zoeken in het zwembad. Na een kwartiertje kwamen de andere ook nog even langs om met onze voeten in het water van de zonsondergang te genieten.

Terwijl ik terugliep door de gemeenschappelijke ruimte zag ik aan de tafel Marloes zitten, zei hadden een Slowboat later gepakt en hadden dus ook bedden in hetzelfde hostel in Luang prabang geboekt. Na een kort gesprek was het tijd voor een warme douche en niet veel later was iedereen klaar om opzoek te gaan naar een avondmaal.

Met onze acht persoonsgroep zijn we richting de nightmarket van Luang prabang gelopen. Op de eerste hoek werd al eten verkocht en bij het zien van het aantal verschillende sandwiches er hier konden worden besteld had iedereen al snel de keuze gemaakt om hier te eten. Na een heerlijke sandwich zijn we de avondmarkt opgelopen waar het zestal jongens al gouw twee bekenden van hun opleiding tegenkwamen wat onze groep deed groeien tot 10.

De volgende dag zou het 24 december zijn en voor sommige mensen in onze groep al Kerstmis. Het lastige van een
samengestelde groep afkomstig uit 5 landen is, is dat iedereen een andere mening over kerst heeft. Voor Hanna begon kerst op 24 december in de ochtend, voor de rest van de groep pas in de avond en voor mij natuurlijk pas de 25ste. Om er samen een gezellige avond van te maken hebben we op de markt het idee bedacht om allemaal een cadeautje te kopen en de volgende dag deze random te ruilen.

Drie kwartier later was iedereen weer terug op de plaats waar we hadden afgesproken. Op de markt was ik kerstmutsen tegen gekomen, een kerstmuts zou je 15.000 kip kosten maar omdat ik er tien kocht wilde de mevrouw ze me uiteindelijk voor 5.000 kip verkopen. Toen de groep weer compleet was besloot ik mijn cadeautje vast aan iedereen te geven waardoor we daarna als een groep dwergen over de markt liepen. Het geheel moet er op zijn minst komische uit hebben gezien. Helemaal toen er een aantal Chinese vrouwen van middelbare leeftijd vroegen of ze met ons op de foto mochten en wij van de gelegenheid gebruik maakten om een kerstkoor te vormen. Echter leek er niemand een kerstliedje helemaal te kennen waardoor er al na een paar zinnen slechts een beetje geneuried werd.

Toen we verder over de markt liepen werd ik ineens in mijn nek gevlogen oor Micha, de Zwitser, die ik twee weken eerder had ontmoet was ook doorgereisd naar Luang Prabang en kwam ik hier dus weer tegen. Hij vroeg me of ik ook naar Utopia ging die avond en aangezien we geen idee hadden wat we zouden gaan doen leek dit een goede planning voor later op de avond. Bij het bekijken van de rest van de markt kwamen wij Marloes en Eline weer tegen die net als ons wat over de markt aan het struinen waren maar bij ons aansloten toen we aangaven door te willen lopen naar Utopia.christmass evening

Aan de andere kant van het centrum van Luang prabang was Utopia te vinden, tenminste na goed zoeken. Vanaf de straat met barren staan er wel bordjes maar heel duidelijk was het niet. Uiteindelijk zijn we na eerst bij iemand in de achtertuin te hebben gestaan toch op onze bestemming geraakt. Het was binnen de bar redelijk druk. Het was er ruim opgezet met een kleine dansvloer voor de bar waar wat mensen tegen de bar hingen en verder waren er veel lage tafeltjes met kussens eromheen die bijna allemaal bezet waren. Achterin vonden we nog een plekje waar we plaatsnamen en waar de tot de bar sloot rond half een snachts een hele gezellige avond hebben gehad.

De volgende morgen werd ik gewekt door een zweeds kerstliedje, niet dat ik er ook maar iets van begreep. Maar de avond ervoor had Hanna me beloofd me te wekken met een kerstliedje dus dat zal het wel geweest zijn.

Na het ontbijt zijn we met de ondertussen 12 man tellende groep richting het centrum gelopen om ingrediënten te kopen voor glühwein. Aangezien Hanna en Johannas al druk in de weer waren met het boodschappen lijstje hebben wij met de overige leden van de groep wat rondgelopen in de winkel tot we alles hadden wat we moesten hebben. Het grootste gedeelte van de groep is terug naar het hostel gegaan om de wijn te bereiden of om gewoon wat te ontspannen. Ikzelf ben doorgelopen het stadje in om een simkaartje te kopen voor in mijn telefoon. Op internet had ik eerder al gevonden dat Unitel het beste bereik had dus voor 100.000 kip kocht ik internet voor 30 dagen waardoor ik weer bereikbaar en online was.

In het Hostel had JJ ondertussen een minibusje naar de plaatselijk waterval geregeld voor 35.000 kip per persoon. Het busje zou pas om 13:30 vertrekken waardoor ik tijd genoeg had om nog even te zwemmen en wat te relaxen.

Rond half twee werden we opgehaald met het busje, iedereen had zijn kerstmuts op waardoor we toen we uitstapten bij de waterval al snel veel bekijks trokken.

waterval
De waterval bestond uit veel verschillende lagen, welke allemaal verschilden in hoogte en groten. De grootste waterval was echter het indrukwekkends omdat het van beneden redelijk hoog leek. Vanaf de brug beneden zagen we boven op de rand mensen zitten, en het leek ons leuk om daar een groepsfoto te maken.climb up

Er liep echter niet echt een pad naar boven, doordat meerdere mensen er hadden gelopen liep er wel een route tussen de bomen en stenen door omhoog maar de klim omhoog ging toch vooral over wat ruiger terrein.. een zeer goede cardio training, en met een nat voorhoofd en iets wat buiten adem bereikten we na tien minuutjes de top van de waterval. Toen we naar beneden keken zagen we nu onder ons de mensen op de rand zitten, we hadden ergens dus de afslag gemist.

Na een tiental minuutjes boven waarin JJ het lenskapje van zijn camera verloor en deze facedown van de waterval ging pakken terwijl twee man zijn benen vasthielden, gingen we terug naar beneden om te zoeken naar de weg die we wel hadden moeten nemen. Toen we weer bijna beneden waren vonden we in een hoek een afzetting met prikkeldraad en een bord Danger erop. Aangezien het wel ongeveer op de hoogte was waarvan wij verwachten dat we waterval selfiezouden moeten zijn hebben we de gok gewaagd om over de afzetting te klimmen en door te lopen. Inderdaad bleek het pad ons naar het middelste plateau van de waterval te brengen. Op deze plek zijn hebben we onszelf een uurtje vermaakt met zwemmen en foto’s maken. Iemand anders had ons over een grot achter de waterval verteld die we daar inderdaad vonden. Al met al was dit echt een super ervaring, en door de kerstmutsen die iedereen droeg heeft het ook echt grappige foto’s opgeleverd. En ik heb geen idee waarom we daar niet hadden mogen zijn maar ik heb echt niks aparts gemerkt.

Na het zwemmen zijn we teruggelopen naar beneden en hebben we de tuktuk teruggepakt naar het hostel waar iedereen zich ging voorbereiden voor onze kerstavond.

De avond begon eigenlijk toen we langzaamaan allemaal de gezamenlijke ruimte van het hostel binnen liepen en aan tafel gingen zitten. Door de kerstmutsen en kerstmuziek uit mijn laptop leek het ook met 25 graden toch wel een beetje op kerstavond. De glühwein die in een grote pan op tafel werd gezet en JJ die wit schuim in zijn baard had gedaan om voor Kerstman door te kunnen gaan maakten het af.christmass eve

Uiteindelijk hebben we onze kerstmutsen afgenomen om hier onze cadeautjes in te stoppen en deze op tafel te zetten. JJ als kerstman koos de eerste muts en wees hierna de volgende aan om een muts te kiezen, dit werd herhaald tot iedereen een cadeautje had.

Na het zien van de eerste cadeautjes werd al snel de regel bedacht dat alle cadeautjes s’avonds tijdens het eten en opstap meegebracht dienden te worden. In mijn kerstmuts vond ik een paarse portemonnee met daarin een polsbandje en een soort band voor om je been.

christmass dinerToen de gluhwein op was rond acht uur zijn we naar het restaurant gelopen waar we een reservering hadden. Hier hadden ze buiten aan het water een lange tafel voor ons gedekt waar we de volgende drie uur gezellig hebben zitten tafelen. Natuurlijk is iedereen op reis en moesten we allen op ons budget letten waardoor we geen dure gerechten hebben gekozen, maar het was wel heel gezellig en lekker.

Na het eten zijn we nog even naar Utopia gelopen voor een biertje en aangezien we nog 80.000 kip over hadden van het eten heb ik hiervoor 12 borrels LAO LAO gekocht, een lokale sterke drank die me nog het meeste deed denken aan spiritus. Doordat we redelijk laat in Utopia waren was het na 2 bier en een borrel Sambuca alweer sluitingstijd.

Vandaag zouden we echter niet gaan slapen zoals de nacht ervoor, maar gingen we iets doen waar ik al twee dagen naar uitkeek: Bowlen!

In Luang Prabang gaan de kroegen rond middernacht dicht maar de bowlingbaan is tot twee uur snachts open.

Buiten hadden we al snel een TukTuk geregeld die ons voor 5.000 kip p.p. naar de bowlingbaan zou brengen. Nog meer mensen sloten aan en al snel waren we met een overvolle tuktuk op weg naar de bowlingbaan.

Doordat het zo onduidelijk was wanneer het nu precies kerst was omdat we allemaal een eigen mening hadden was lukas op het idee gekomen om de website isitchristmasyet.com aan te houden als referentie. Toen we in de tuktuk voor de 25ste keer die dag de website checkten waren de zwarte letters eindelijk versprongen naar YES waardoor we de tuktuk rit gebruikten om wat kerstliedjes te zingen. Zoals ik eerder al schreef bleek niemand echt nummers te kennen, wat met wat drank op niet veel beter werd maar wel heel komische was.drunken bowling

Tien minuutjes later waren we bij de bowlingbaan en gelukkig hadden ze nog een baan vrij. Tapani (spreekt het uit als Tiffany) en ik waren meteen heel competitief en samen met 5 anderen begonnen we te bowlen. Uiteindelijk ben ik zeer trots op mijn 5 strikes waarmee ik de wedstrijd won.

Na het bowlen, toen de baan bijna ging sluiten hebben we een Tuktuk terug geregeld naar ons hostel. Op de heenweg hadden lucas en JJ achteraan de Tuktuk gehangen omdat er binnen geen ruimte was, waardoor het op de terugweg mijn beurt was om hier plaats te nemen. Toen we zijn gaan rijden heb ik, achteraf geen heel verstandig, idee gekregen wat een top ervaring heeft opgeleverd. Door mezelf op te trekken aan de rand van het dak kon ik plaatsnemen in het bagagerek van het dak van de TukTuk. Goed voorbeeld doet goed volgen waardoor Lucas, JJ en Ikzelf de terugrit naar het hostel hebben meegemaakt vanaf het dak.riding the tuktuk

De volgende dag was er een met een klein katertje waarin niemand veel zin leek te hebben om iets te ondernemen. 6 van de 8 mannen zouden smiddags doorreizen naar vang vieng en iedereen hing maar wat rond in het hostel. Om toch iets te doen zijn Martin, Marloes, Eline, Miriam (een Duits meisje wat ik in het hostel heb leren kennen) en ikzelf opzoek gegaan naar een spa voor een massage.

Gedurende de massage voelden mijn lichaam al niet zo fijn aan, en na het eten ben ik redelijk snel door gegaan naar mijn bed om daar ziek te zijn. Marloes was ook ziek sinds de middag en Martin voelde zich ook niet zo lekker. De laatste nacht in luang prabang is er een geweest van weinig slaap en veel WC, maar aan het eind van de volgende ochtend voelde ik me wel weer wat beter gelukkig.

Toen ik aan het eind van de middag de gemeenschappelijke ruimte van het hostel binnenkwam gebeurde er iets opvallends. “Guido? Ben jij dat?” huh? Wat? Ik kijk op en kijk recht in een bekend gezicht. Wauw Hugo, wtf, huh? We geven elkaar een hand en praten bij. Mijn laatste half jaar op Avans zat Hugo in mijn afstudeerkring en hadden we veel contact gehad over onze scripties. We hebben het wel over reizen gehad, maar om elkaar dan een half jaar later aan de andere kant van de wereld in een hostel tegen te komen, was een heel apart gevoel.

Om half 3 in de middag namen Marloes, Eline, Miriam en ikzelf afscheid van de Hanna en Martin om de minibus te pakken naar Vang Vieng.

26 replies

Comments are closed.