Mai-Chau

Man Man Man wat was het weer vroeg: half 5 in de ochtend was de wekker al weer afgegaan. Zo vroeg de wekker kan eigenlijk maar een goede reden hebben: een reis dag!

Vandaag ging de reis naar Mai Chau, een dorpje wat verder in het zuiden van Hanoi en aangezien er geen ander vervoer zou gaan vanwege het Chinese nieuwjaar zou het busje ons om zes uur al ophalen. Na het inpakken van onze tassen en een korte douche zijn we naar beneden gelopen om een ontbijt te regelen. Puku, het restaurantje waar we een dag eerder het grootste gedeelte van de dag hadden doorgebracht, was 24 uur per dag open waardoor een ontbijt regelen in theorie niet de moeilijkste opgaven zou moeten zijn,

Toen we bij Puku plaatsnamen aan een tafel kregen we echter een geheel andere kaart voor ons neus als we eerder hadden gezien. Hij was nieuw, de prijzen waren hoger en daarbij was ook het ontbijt nog eens van de kaart verdwenen. Om te kijken hoe of wat hebben we een jongen uit de bediening om uitleg gevraagd en hij gaf aan dat de prijzen vanwege het chinese nieuwjaar (TET) waren verhoogd en waarom het ontbijt was verdwenen wist niemand. Maar nadat we aangaven dat we straks de bus moesten hebben, gisteren en eergisteren ook al in het restaurant waren geweest en we nu heel graag iets te eten zouden hebben bleek het voor ons toch mogelijk om hetzelfde gerecht als de dag ervoor te bestellen: een omelet.

Nog half slapend wachten we vol verwachting op de eitjes maar in tegenstelling tot alle andere bestellingen tot nu toe vielen ze een beetje tegen. Alles was wat minder als eerder: kleinere eitjes, minder brood en geen sla op het bord, ach we hadden wat te eten dus daar moesten we misschien gewoon al blij om zijn.

Na ons ontbijtje zijn we terug naar ons hotel gelopen om onze tassen te halen en uit te checken. Om tien over zes, slechts tien minuten te laat kwam er een man voor de deur staan die gebaarde achter hem aan te komen. Aangezien er niemand anders in de lobby zat was het niet moeilijk dat hij ons moest hebben.

Aan het einde van de straat stond een minibusje te wachten en onze spullen werden door de bestuurder achterin gegooid terwijl wij op de eerste rij achter de bestuurdersstoel plaatsnamen. Het busje vertrok en aangezien we de eerste waren die instapten werden we nog een half uurtje rondgereden door Hanoi om andere passagiers op te pikken alvorens de grote weg op te gaan richting het zuiden.

Terwijl het landschap langs on heen van heel plat naar steeds heuvelachtiger veranderde hebben we het eerste gedeelte van de ochtend in het busje doorgebracht door wat te kletsen. Maar na de eerste stop heeft iedereen zich teruggetrokken om te doen waar hij zin in had. Voor papa en mama betekende dit slapen, voor mij een serie kijken.

Toen de Bus voor de tweede keer stopte waren we al ver de bergen in gereden en langs de kant van de weg waren veel houten kraampjes gevestigd waar de lokalen bevolking wat geld probeerden te verdienen. Bij het uitstappen zag ik dat een van de kraampjes de stickyrice in bamboe verkocht, het product wat ik in Battambang Cambodja had leren kennen en waar ik papa en mama ook van graag wilde laten proeven.Mai Chau31

De verkoopster wilde 10.000 VND (40cent) hebben voor een gevulde bamboestok, maar met 15.000 voor twee ging ze ook akkoord. Mooi, hadden we toch weer 20 eurocent bespaart! Ik wierp een van de stokken naar Papa, die werkelijk geen idee had wat hij vasthad. Ik vertelde over de rijst die erin zat en deed voor hoe de bamboestok gepeld diende te worden(als een banaan) om de rijst eruit te krijgen.

We hebben de rijst tussen ons drieën verdeeld en ik ben toen ten rondje gaan lopen op zoek naar een wc. Ik zag zo niks en ik besloot dan maar om een wc te vragen, er werd naar de rand van de afgrond aan de achterkant van de kraampjes gewezen. Ik bedacht op dat moment maar een ding: “wat ben ik blij dat ik alleen hoef te plassen”.

Het laatste gedeelte van de rit ging snel! De bestuurder reed zoals alle Vietnamezen tot nu toe als een idioot: veel te snel en inhalen terwijl het eigenlijk echt niet kan. Daarbij probeert hij vlot in zijn vier de berghelling (vergelijkbaar met de Franse alpen) op te rijden terwijl het toch duidelijk is dat het busje dit helemaal niet leuk vind.

Het busje stopt aan de kant van de weg op een kleine parkeerplaats en iedereen stapt uit de bus. We staan bij een groepje bamboe hutten tussen de rijstvelden maar op de kaart leek Mai Chau er veel groter uit te zien dus pak ik mijn telefoon erbij om te kijken of we wel goed zijn hier. Al snel blijkt dat we Mai Chau een stukje voorbij gereden zijn en nu bij een ander plaatsje zijn. Het is niet ver, maar toch. Toen we dit aangaven bij de chauffeur was hij meteen heel behulpzaam en begon te bellen. Binnen een minuut kwam er een grote golfkar aanrijden die ons een stukje terug bracht richting mai chau.

De golfkar stopte voor een hotel aan de grote weg door Mai Chau, en aangezien het hotel er heel netjes uitzag gingen we maar vragen wat het zou kosten om er te verblijven. De mevrouw achter de balie sprak slecht engels maar ze schreef het getal 300 op een briefje. Ik vroeg of we de kamer even konden zien alvorens te besluiten en na wat handen en voeten werk begreep ze wat ik bedoelde. Haar man leiden ons de trap op naar boven en op de tweede etage deed hij een kamer voor ons open. De kamer had drie bedden en zag er heel erg netjes uit. We hadden een kamer met uitzicht op de vallei en direct aan de kamer was een groot terras met stoelen gevestigd waar we konden zitten. En dat voor twaalf euro, top deal!

Mai Chau39We hebben onze spullen uitgepakt op de kamer en wat ontspannen op en rond de kamer. Aangezien we een vroege start hadden gehad lagen papa en mama al snel te slapen en kon ik in alle rust wat internetten. Net na de middag wilde we allemaal toch graag iets van de omgeving zien (daarvoor waren we tenslotte naar mai chau gegaan) en zijn we het dorp ingelopen.

Ons hotel lag aan de rand van mai chau en na een kwartiertje lopen kwamen aan dezelfde straat als waar wij over liepen we een soort markt tegen. Er werd door de lokale bevolking vooral fruit, vlees en vis verkocht en er was dus weinig interessants te vinden. Door de vroege start en ontbijt hadden we allemaal ondertussen ook wel honger gekregen en daarom gingen we opzoek naar een restaurantje voor de lunch.

De tet had toch wat meer inpact als we verwachten: elk restaurantje waar we binnenliepen gaf aan niet open te zijn of verzocht ons later terug te komen. We hadden echt geen idee meer hoe we dan nog iets zouden kunnen eten en namens ons voor om op de terugweg dan maar wat fruit te kopen voor de zekerheid. Aangezien iedereen zo druk bezig was met TET hadden we het erover dat we dan misschien maar moesten kijken hoe en wanneer we weg zouden kunnen uit Mai chau. Bij een boekingskantoortjes ben ik een half uur bezig geweest met google translate om duidelijk te maken wat onze wensen waren. Weer een tegenslag: TET was echt veel groter als we verwachten. De kerel van het boekingskantoor vertelden ons dat er geen mogelijkheid was om weg te komen uit Mai Chau tot op zijn vroegste dinsdag. En zelfs dan zou het alleen kunnen als we een auto zouden huren en iemand voor 80 euro zouden inhuren om ons weg te brengen.

We gaven aan even te overleggen of we dit zouden willen en maakte van de tijd gebruik door het laatste stuk tot het einde van het dorp te lopen. Op de terugweg hadden we nog steeds geen idee wat we zouden moeten doen. We wilden niet tot dinsdag of donderdag in Mai Chau blijven maar tachtig euro voor een auto betalen was ook net bepaald budget vriendelijk..

Op de terugweg kwamen we nog een boekingskantoortje tegen en ik besloot nog een poging te wagen. De mensen van het kantoortje spraken geen engels waardoor ze iemand opbelde bij wie ik mijn verzoek kon doen. Deze persoon gaf echter ook aan dat al het verkeer tot dinsdag onmogelijk zou zijn. Nu zou dinsdag nog kunnen maar toen ik daar op in ging bleek ook meteen dat dan alle bussen bezet zouden zijn. Aangezien ze me dus niet verder konden helpen hing ik op en liep ik terug naar het kantoortje waar papa en mama ondertussen in gesprek waren met een vrouw.

De vrouw, de bloemisten van de zaak naast het kantoortje, praten wel redelijk Engels en zei vertelden ons dat de enige mogelijkheid naar haar weten de lokale bus was die in twintig minuten vanuit het dorp zou vertrekken. We hebben nog even getwijfeld of we dit überhaupt zouden redden maar aangezien we net pas waren aangekomen en we al minimaal een half uur van het hotel verwijderd waren was ook dit plan geen succes.

Als het echt niet anders kon dan zouden we toch maar dinsdag vertrekken maar dat zouden we dan later wel boeken. We liepen terug richting het hotel en bij een van de restaurantjes waar we eerder waren afgewezen ben ik gaan vragen hoe laat we wel terecht zouden kunnen. Opnieuw werd er geen Engels gesproken en met behulp van google translate probeerden ik het een en het ander duidelijk te krijgen. De jongen achter de bar liep na het zien van mijn telefoon scherm naar boven. Na een minuut was de jongen terug en wees ons naar een van de tafeltjes. Nog steeds geen idee met wat er nu ging gebeuren namen we plaats op de stoelen waarbij we al snel toch een kaart kregen. Ah oke, top! Maar bij een paar gerechten stonden Engelse vertalingen geschreven maar het lukte toch om een lunch te bestellen.

Na de lunch zijn we toch nog maar even terug het dorp ingelopen om boodschappen te doen omdat we geen idee hadden hoe het met eten zou gaan de komende dagen. In het dorp hadden we op twee westerse meisjes verder ook nog helemaal geen toeristen gezien waardoor we helemaal het idee hadden dat we geïsoleerd waren.

Op de markt kochten we wat fruit en bij een winkeltje sloegen we water, bier en wat koekjes in. Mocht vanaf morgen inderdaad alles dicht zijn dan zouden we in ieder geval iets te eten hebben.

Pas aan het eind van de middag waren we terug bij het hotel en iedereen besteden zijn tijd op zijn eigen manier. Ik kocht en nieuw WordPress thema waar ik mee ging spelen terwijl ik wat muziek luisterde en wachten tot het tijd was om voor het avondeten op pad te gaan.

Bij de receptie van ons hotel vroegen we of we er een hapje zouden kunnen eten, maar aangezien ons hotel geen restaurant had verwezen de meneer ons naar een hotel een stukje verder aan de weg. We waren in de middag ook langs dit hotel gelopen dus we kregen het in ieder geval makkelijk gevonden. In het restaurantje vonden de bezoekers het blijkbaar ook koud want iedereen zat bij elektrische straalkacheltjes te eten.

Net als we smiddags in het dorp al hadden gezien was het ook in het restaurant heel erg rustig. Wij namen plaats aan een van de lege tafels en rond ons waren slechts drie andere tafels bezet. Van de mevrouw in de bedoeling kregen we de menukaart en al heel snel werd duidelijk dat dit restaurant totaal niet budget vriendelijk was. Een biertje wat normaal 15.000VND kost was hier 50.000VND en het goedkoopste gerecht op de kaart was een hamburger van 150.000VND(6 euro). Aangezien alle andere gerechten meteen heel duur zouden worden hebben we dan alle drie maar gekozen voor de hamburger met een grote fles water.

De hamburgers waren misschien redelijk wel duur maar ze smaakten heerlijk! Dus dan mag het… Toen we bijna klaar waren met eten kwamen er een aantal Vietnamezen binnengelopen die tafels en stoelen weg begonnen te schuiven.Mai Chau44

Toen er een open plek in het restaurant was gecreëerd duurden het niet lang voor een van de mensen in het midden het woord nam en ons vertelden wat ze kwamen doen. Voor ons stonden een aantal medewerkers van het restaurant die over een paar minuten zouden beginnen om een aantal traditionele dansen zouden laten zien.

We waren klaar met eten toen het eerste dansje begon en ik moet eerlijk zijn, het zag er redelijk saai en slecht getimed uit. Er werd wat rondgedraaid op de dansvloer maar daar bleef het wel bij en aangezien ik liever iets anders ging doen liet ik papa en mama achter in het restaurant en ging alleen terug naar de hotel kamer.

Terug op de hotelkamer heb ik een serie liggen kijken en wat gewerkt totdat papa en mama ook terugkwamen van het restaurant. Ze hadden nog even naar het dansen zitten kijken en papa had uit eindelijk nog meegedaan (er waren zo weinig mensen dat eigenlijk iedereen mee moest doen). En na de voorstelling waren ze in gesprek geraakt met twee dames die tijdens het eten een tafel van ons af hadden gezeten. Deze dames waren op een trip vanuit Hanoi en zouden maandag terug gaan. Gedurende de rest van de avond hebben we nog wat gekletst en vooral geprobeerd achter mogelijkheden voor vervoer te komen weg uit Mai Chau maar helaas kregen we hierin weinig duidelijkheid.

De volgende morgen hadden we geen wekker staan waardoor we nogal laat wakker waren. Pas rond elven waren we allemaal klaar om iets te gaan doen. We liepen naar beneden naar de lobby van het hotel en we vroegen of er misschien ergens een plaats was waar we konden ontbijten. Natuurlijk spraken de eigenaren nog steeds slecht engels dus werd er naar buiten en links gewezen.

Mai Chau66Aangezien wij ook geen idee hadden zijn we maar naar buiten en links gelopen en hebben bij het eerste hotel/restaurant wat we tegen kwamen gevraagd of ze open waren. “No restaurant Today” zegt een man voor de deur van het hotel. Nou fijn… Een stukje verder aan de overkant van de straat bij de Mai chau Lodge waar we de avond ervoor de hamburger op hadden was het restaurant nu ook gesloten en aangezien we de dag ervoor in het dorp al hadden gemerkt hoe weinig er open was hadden we hier ook weinig vertrouwen in.

We wisten natuurlijk dat we sowieso nog koeken en fruit hadden en daarom besloten we dan maar richting de nederzetting te lopen waar we een dag geleden in eerste instantie waren afgezet door de minibus uit Hanoi. De weg tussen de rijstvelden was super mooi, afgezien van een enkele scooter kwamen we geen verkeer tegen en konden we kilometers ver over de rijsvelden kijken.

Na een kwartiertje lopen waren we bij de nederzetting waar we onder een soort poort die over de weg was gebouwd naar binnen liepen. In het dorpje zag alles er redelijk authentiek uit. De hutten van de mensen stonden nog steeds op palen en waren van hout gemaakt en na een aantal huizen kwamen we aan bij een klein pleintje. Hier waren een aantal huizen voorzien van een klein barretje die er redelijk uitgestorven uitzagen, maar aangezien we honger hadden besloten we onze kansen te wagen en te gaan zitten aan een van de tafeltjes. Niet lang nadat we zaten kwam er vanonder een van de hutten een oude vietnamees aanlopen die ons zag zitten en uit het zich wat begon af te wassen en even later met een dienblad aan kwam lopen.

Iedereen kreeg een minuscuul klein kopje (formaat borrelglas) voor zijn neus en we kregen thee. Net als zovele keren eerder smaakte de thee naar spinazie, iets wat op een nuchtere maag niet de meest lekkere smaak is die je kan hebben.. Maar oke we hadden in ieder geval vast iets te drinken. De meneer pakte zelf ook een glas en kwam naast mij op een bankje zitten. Hij lachte naar me maar engels sprak hij niet. Door gebruik te maken van Google translate werd het in ieder geval duidelijk dat we niks te eten zouden krijgen maar verder kon hij ook niet helpen want hij snapte verder niet wat ik bedoelde.

Op het moment dat we vroegen wat we moesten betalen en een geld signaal maakte met onze handen werd er een briefje van 10.000VND uit zijn zak gehaald om duidelijk te maken hoeveel het zou moeten zijn. Ik gaf de man een briefje en we liepen wat verder het dorp in. Aan de andere kant van het plein liepen we een straat in en kwamen aan een andere rand van het dorp terecht. Hier was met uitzicht op de valei een moderne bar met dakterras gebouwd. We zijn de trap opgelopen naar het dakterras en hebben even staan kijken naar het uitzicht, ondertussen was al duidelijk dat we ook hier niks verder zouden komen omdat alles op slot zat. Het uitzicht was wel super!

Voor de bar was een braakliggend stukje grond wat gebruikt werd als parkeerplaats voor motoren. Nu stonden er naast de gebruikelijke motorscooters ook wat grotere en zwaardere motoren en aangezien we er toch langsliepen hielden we halt om even te kijken. Aan de andere kant van de weg zagen we weer een traditionele woning op palen met een restaurantje eronder.

Bij dit restaurantje zagen we in tegenstelling tot alles tot nu toe wel Mai Chau104mensen zitten en toen we dichterbij kwamen zagen we nog eten ook. We namen dus plaats en gingen zitten wachten tot er iemand zou komen. We hadden plaatsgenomen tussen twee groepen in en ook al liepen er veel mensen op en neer tussen beide tafels, niemand leek de moeite te nemen bij ons te vragen wat we wilde eten of drinken. Na een kwartiertje zitten en wachten ben ik zelf maar richting de keuken gelopen. Iemand vinden die Engels verstond en terug kon spreken was lastig, maar na even wachten, bellen door de mevrouw in de keuken kwam daar dan toch een meisje aanlopen waar ik een gesprek mee kon hebben. De mensen die nu zaten te eten hadden dit al een tijd van te voren geboekt en het was nu niet mogelijk om ook voor ons te koken. Shit dat was de zoveelste keer dat het niet kon. Terug bij papa en mama aan tafel dronken we in ieder geval ons drinken op en zouden dan wel verder kijken.

Toen we net wat te drinken hadden en zaten, kwam een van de gidsen van de groepen die er zaten vertellen dat het eventueel wel mogelijk was wat noedels met vlees te krijgen. Wij waren al lang blij dat we iets te eten zouden krijgen dus we stemden graag in met het voorstel.

Na een kwartiertje kregen we allemaal een bordje met noedels en vlees. Deze hebben we opgegeten en doordat het zo moeilijk was geweest uberhoubt iets te eten te krijgen smaakte het extra lekker. Toen het engels sprekende meisje kwam vragen of het eten smaakten vroegen we of ze toevallig de volgende dag met TET ook open zouden zijn. Ze gaf aan dat ze dat open zouden zijn, maar dat als we wilde eten we dat wel nu moesten doorgeven en een aanbetaling zouden moeten doen. Omdat we dan in ieder geval zeker waren van wat eten hebben we gereserveerd voor de volgende dag en bij het afrekenen een aanbetaling gedaan.

Mai Chau59De rest van de middag hebben we doorgebracht in en rond het dorp. In het dorpje zijn waren een hoop Homestays gevestigd, mogelijkheden om tegen betaling bij de lokale bevolking te verblijven. Maar net als in Mai Chau was het hier heel erg rustig, waarschijnlijk door TET de volgende dag. Toen we aan de rand van het dorp waren aangekomen zijn we de tegenovergestelde richting van Mai Chau de weg tussen de rijstvelden opgelopen en hebben hier een grote wandeling gemaakt. Pas aan het einde van de middag kwamen we weer terug bij het hotel en aangezien we de omgeving reeds hadden verkent en er niks te beleven was in het dorp omdat iedereen voorbereidingen voor het TET feest aan het doen zijn we lekker op de kamer gebleven om te leven/computeren/ontspannen.

Aangezien er buiten de mai chai lodge geen andere restaurants open waren hebben we in de avond weer daar gegeten. Onze keuze viel op dezelfde gerechten maar het was duidelijk dat de kok er vandaag een stuk minder zin in had. De hamburger was nog niet bijna zo goed als die van de dag ervoor en de frietjes waren koud. Niemand van ons had echter zin om ruzie te gaan maken met het meisje in de bediening dus aten we onze maaltijd op en verlieten het restaurant. Het was echt heel opvallend hoeveel effect dat TET op alles heeft. Deze avond waren we zelfs de enige bezoekers van het restaurant geweest (voor zover wij weten dan).

Bij de balie van de mai chau lodge hebben we na aanleiding van het gesprek met de twee engelse dames die de volgende dag terug naar Hanoi zouden gaan navraag gedaan naar de mogelijkheid om ook mee te reizen. De dames zouden met zijn tweeën met een minibus terug naar hanoi worden gebracht en voor zover het meisje achter de balie wist waren er geen andere mensen die mee zouden gaan. Of wij mee konden daar moest de manager echter over beslissen en omdat het TET was had hij vrij en was in Hanoi. Toen ze dit vertelden zagen wij de bui al weer hangen. Maar tot onze verbazing pakte ze een telefoon en begon te bellen. Ze kreeg de manager aan de telefoon en inderdaad waren er plaatsen vrij in de bus. Maar ze zouden 20 dollar per plek willen hebben, wij gaven aan dat dit wel veel was waarmee ze meteen al zakte naar 50 dollar totaal. Aangezien het zo makkelijk ging vroeg papa of het dan niet voor 40 zou kunnen. De manager stemde hier mee in en dus zouden we de volgende dag om een uur in de middag mee kunnen met de bus.

Na het regelen van de bus waren we toch wel blij dat het gelukt was hier op tijd weer weg te komen, al was het naar Hanoi en niet zuidwaarts. We gingen er vanuit dat het vanuit een stad als Hanoi gemakkelijker zou zijn om iets te regelen als vanuit Mai Chau en daardoor gebruikten we nu het grootste gedeelte van de avond aan het uitzoeken van de verschillende mogelijkheden om zuidwaarts te gaan vanuit Hanoi.

Om middernacht was het TET: Chinees nieuwjaar! Mama had iets voor twaalf de televisie aangezet op een Vietnamese zender en om middernacht barste net als bij ons het feest los. Rond om ons bleef het eigenlijk opvallend stil maar op de Tv vloog er genoeg vuurwerk de lucht in! Aangezien we er nu toch waren wenste ook wij elkaar gelukkig nieuwjaar maar dit keer kreeg ik er jammer genoeg geen Nieuwjaarskoek bij!

De volgende morgen hebben we de wekker maar wel gezet aangezien we onze tassen moesten pakken, ze naar de Mai Chau Lodge moesten brengen en nog moesten lunchen in het Homestay dorp voordat we om een uur terug verwacht werden om de bus te nemen. Alles lukte gelukkig precies: doordat we vroeg waren konden we aangeven dat we graag op tijd wilde lunchen en hadden daarna nog de tijd om een rondje te lopen door de omgeving tot om half 12 de lunch werd opgediend. Onze lunch was een stuk uitgebreider als die van de dag ervoor en bestond uit: rijst met een soort schnitzeltjes, prut met kip voor door de rijst, (wat in een bamboepotje was warm gemaakt, afgedekt met bananenbladeren), stukjes “stoofvlees”, springrolls, harrycouverts, en wat dragon fruit (een wit soort kiwi). Na de lunch hadden we nog precies genoeg tijd om terug te lopen want toen we aankwamen stond het busje al te wachten met de twee Engelse dames er in.

We konden nog snel even naar de wc en zoals afgesproken reed het busje om een uur weg richting Hanoi. Onderweg zijn we twee keer gestopt om foto’s te maken, waarbij ik een keer een koe aan de rand van de weg vond die daar wat lag te chillen, en een keer voor koffie waardoor we om half vijf in Hanoi waren waar we op ons verzoek werden afgezet bij het station.

Het station leek voor mij een stap terug in de tijd, er was een lange rij met banken tegenover een drietal hokjes waarachter vrouwen aan het werk waren. Voor de hokjes waren redelijk lange rijen met mensen opgesteld die stonden te wachten tot ze aan de beurt waren en iedere klant ging nou niet echt bepaald snel. Dat er niks in het Engels stond aangegeven hielp ons ook niet echt omdat zowel papa als ik beide een keer in de verkeerde rij hebben staan wachten tot we aan de beurt waren om er dan achter te komen dat we daar niet moesten zijn.

Uiteindelijk waren we bij de goede rij aan de beurt en voor de trein naar HUE waren geen slaapplaatsen meer vrij, zowel voor maandag als dinsdag niet. De mevrouw gaf aan dat er nog wel zit plaatsen waren voor de trein van half 10 die avond en omdat we niks beters hadden hebben we hier dan maar drie kaartjes voor gekocht.

Uitgerust met kaartjes voor twee stoelen naast elkaar en een stoel twee rijen verder liepen we rond half zes het station weer uit om opzoek te gaan naar een plaats om iets te eten. Ondanks dat de mevrouw ons kaartjes voor de trein voor half tien had verkocht stond er op de kaartjes dat de trein om tien over acht al zou vertrekken.

In de straat van het station was op een restaurantje na alles gesloten, waarschijnlijk door TET, dus gingen we bij het open restaurantje maar zitten en bestelden iets te drinken en te eten. Terwijl mijn telefoon en Ipad aan de lader lagen maakte ik de tijd tot acht uur vol door wat te lezen in mijn wallstreet boek.

Nadat we hadden afgerend hebben we onze spullen gepakt en zijn we naar het station gelopen. Het was ongeveer achtmai chau trein uur toen we het station binnen liepen maar de trein stond al netjes op ons te wachten. Toen we langs de trein liepen naar onze wagon (nummer 13) kwamen we langs alle slaapcoupes waar we naar binnen konden kijken. Wat was het vervelend dat we niet daar konden liggen! Dit gevoel werd nog eens benadrukt toen we onze coupe binnenkwamen. De hele wagon was oud, de stoelen zagen er niet meer uit, en daarnaast was hij volgepakt met Vietnamezen die net als ons geen beter kaartje meer hadden kunnen bemachtigen (of hier geen geld voor hadden, dat kan natuurlijk ook).

We dumpten onze tassen in het bagagerek boven onze plaatsen en namen plaats op de voor ons gereserveerde stoelen. Ik kwam naast een Vietnamees te zitten die met zijn zoontje van tien op schoot zat en papa en mama namen twee rijen voor mij naast elkaar plaats. De trein vertrok: en toen ik er bijna zeker van was dat de trein toch echt niet uit elkaar zou vallen pakte ik mijn ipad en vermaakten mezelf met het kijken van wat series. Het zou een lange nacht worden…..

 

Mai Chau35

24 replies

Comments are closed.