Myanmar

De taxi chauffeur die me heeft opgepikt bij het meditatiecentrum heeft me afgezet in het centrum van Bago. Het verschil met alle andere landen die ik tot nu toe heb bezocht valt hier meteen op. Er is in Bago een hoofdweg die verhard is, maar daarnaast heb ik alleen maar smalle zand weggetjes gezien die voor het grootste gedeelte volgebouwd zijn met kraampjes van de locale bevolking die een soort permanente markt vormen.

Yangon3Als Westerling met een baard en een grote rugzak op mijn rug blijk ik nogal een interessant object te zijn, want terwijl ik een rondje over de markt loop lijken mensen hun werk zowat uit hun handen te laten vallen om naar me te kijken. Ik denk dat ik met drie mensen op de foto ben gegaan en een dozijn vond mijn baard blijkbaar zo interessant dat ze hem echt even aan moesten raken. Op zich heel grappig om mee te maken maar ik voelde me toch ook wel een beetje een attractie.

Tussen de gebouwen op de markt was het ook nog eens heel erg benauwd dus ik vond het al snel tijd voor iets te drinken en ik ging eigenlijk opzoek naar een plaats waar ze eventueel wifi zouden hebben zodat ik kon uitzoeken waar ik de bus naar Kiato zou kunnen nemen. In mijn Lonely planet had ik gelezen over the golden rock, een ronde goud geschilderde rots die op 3 uur van Bago op de top van een berg zou moeten liggen. En aangezien ik er nu toch was zou het natuurlijk zonde zijn om deze bedevaartsplaats niet te bezoeken, de hike van 11km naar de top van de berg zou zeker de moeite waard moeten zijn.

De locale bevolking bleek de Engelse taal niet echt machtig te zijn en zelfs “restaurant “was lastig voor de meeste. Toen ik overstapte op het woord :”bus?” kreeg ik in ieder geval reactie doordat ze een kant van de weg op wezen. Ik ben die richting maar ingelopen omdat ik verder echt geen idee had wat ik zou moeten doen. Ik liep over de hoofdweg terug in de richting waar vanuit ik eerder met de taxi was gekomen en aan de andere kant van een brug vond ik uiteindelijk een café langs de weg.

In het cafe bestelde ik een koffie en eigenlijk tegelijk werd ik aangesproken door een mevrouw die vroeg waar ik vandaan kwam en wat ik ging doen etc. Ze vroeg of ze bij mij aan de tafel mocht komen zitten: natuurlijk!. De mevrouw werkte voor een scooter verhuurbedrijf en gaf aan dat het nu een soort vakantie was. Nadat ik vertelde dat ik vanuit Bago graag de bus zou willen pakken naar Mt, Kyoto voor de goldenrock alleen dat ik geen idee had waar ik dit zou kunnen toen, gaf de vrouw aan dat het weinig zin had om momenteel naar de goldenrock te gaan. De goldenrock was namelijk drie maanden dicht voor renovatie.

Gedurende mijn koffie die 200 Kyat (0,17 cent) kosten heb ik met de mevrouw zitten praten en ze bood mij aan op me te wachten zodat ze me op de bus richting Yangon kon helpen. Heel graag! En zo gebeurde het dat ik een kwartiertje later in een bus stapten en met mijn backpack en daypack op schoot, voor in de bus op de enige vrije plaats ging zitten en richting yangon werd gereden.

Bussen in Myanmar werken wat anders als ik gewend was, afgezien van de staat van de bussen (de vloeren waren al lang geleden weggerot en er lagen nu houten planken waardoor je de weg gewoon kon zien) blijken ook officiële bus stops niet echt te bestaan. Mensen staan gewoon aan de kant van de weg te wachten en steken hun hand uit als ze graag mee willen met de bus. En daarnaast is het maximaal aantal passagiers slechts beperkt door de aanwezige ruimte in de bus en dit dan in de ruimste zin van het woord. Na een half uurtje toen er ondertussen al plastic krukjes in het gangpad waren gezet waar mensen op zaten en het rond de deur redelijk druk was met staande passagiers pakte de conducteur mijn backpack en schoof die op het dashboard. Ik vond het nogal een rare actie maar oké, hij zal misschien hebben gedacht dat het zwaar was? Tenminste dat dacht ik. Terwijl ik uit het raam naar de weg kijk komt er ineens een kindje over mijn hoofd naar beneden en het jongetje wordt door de conducteur op mijn schoot gezet.

De peuter kijkt me even vreemd aan, dus ik lag maar naar hem en dat lijkt hij te waarderen dus draait hij zich om en gaat naar de weg zitten kijken terwijl hij tegen mijn backpack aanleunt die half over het dashboard ligt. De moeder die ondertussen naast me op de grond gaat zitten lacht me vrolijk toe en dus ga ik er maar vanuit dat dit hier heel normaal is.

De peuter is tot de laatste stop op mijn schoot blijven zitten en nadat de mama die waarschijnlijk jonger was dan ik zelf (aanzienlijk) had aangegeven dat het goed was als hij snoepjes kreeg heb ik hem maar vermaakt met winegums en redband snoepjes.

Uiteindelijk is de bus gestopt bij een busstation en moesten we allemaal de bus verlaten. Vanaf hier was het allemaal een beetje raar, niemand die ik daar tegen kwam leek engels te kunnen en aangezien myanmar een heel ander soort geschrift heeft als het onze kan ik zelfs geen namen of nummers onderscheiden. Door yangon te laten zien op mijn telefoon heb ik geprobeerd de juiste bus te vinden maar dit leek na twintig minuten langzaamaan een onmogelijke opgaven te worden.

Ik had geen idee meer waar ik het nu nog moest proberen toen ik vanaf de rand van de weg een : oye mate, what are you looking for” hoorde, gesproken met een zwaar Australische accent. Ik kijk op maar langs de weg zie ik geen Australiër staan. Na een paar seconden zwaait een oude Aziatische man mij toe en herhaald zijn zin.

De man heeft me eerst geprobeerd op een bus te helpen maar de bus die ik zou moeten hebben was er niet of net weg ofzo en daarom vroeg hij me of ik een lift wilde in de taxi die hij en zijn vriendin zouden nemen.

Richard en zijn vriendin zijn een uur later uit de taxi gestapt om te gaan shoppen. Onderweg had hij uitgelegd dat hij 40 jaar in Birma had gewoond en nu al 20 jaar in Australië woonden en dat hij nu op vakantie was. Nadat ze waren uitgestapt heeft hij de taxi bestuurder instructies gegeven waar hij me af zou moeten zetten en hij weigerden mijn geld aan te nemen om te betalen voor de taxi en de hulp.

Eenmaal aangekomen in het centrum van yangon was het heel erg lastig om een hostel te vinden. Bij drie hostels was het op booking.com nog wel mogelijk om een bed te boeken maar toen ik er aankwam waren toch alle bedden bezet. Uiteindelijk vond ik een vierde hostel het wayfarer hostel tussen de 21ste en 22ste straat in Chinatown waar ze nog wel slaapplaatsen zouden moeten hebben. Aangezien het bij de andere hostels niet was gelukt om zo naar binnen te lopen heb ik tijdens het lopen maar vlug een kamer geboekt en eindelijk lukte het om een bed te regelen.

Bij binnenkomst in het hostel dacht ik dat ik iemand herkende en dus keek ik de jongen aan de bar net iets te lang aan. Ik bleek hem niet te kennen maar de jongen, en de twee meisjes naast hem bleken wel Nederlands te zijn en dus raakte ik hem hun in gesprek. Nadat ik mijn laptop aan de stroom had gelegd en mijn spullen in de kamer een plaatje had gegeven ben ik meteen met Daniel, Bonnie en Charley op pad gegaan.

We zijn naar het water gelopen en hebben de boot naar de overkant van het water genomen. Het was een boottochtjeYangon26 van een minuut of tien maar toch was het alsof je in een andere wereld terecht kwam. Yangon is een grote stad, met alle karakteristieken die daar bij horen. Je kunt er wat hoge gebouwen vinden, kleine steegjes, verharde wegen veel auto’s etc etc. Aan de overkant van het water in het gebied wat Dalat heten bevonden we ons ineens op het platte land. Met een enkele verharde weg, mensen die in hutten woonden en weinig kleren aan hadden. We zijn een uurtje of drie blijven hangen in Dalat, hebben veel gelopen, een kopje lokale thee gedronken en heel veel foto’s gemaakt alvorens de boot weer terug naar Yangon te nemen.

Yangon20Aangezien we al een end hadden gelopen hebben we vanaf de pier in Yangon de taxi terug genomen naar het hostel. Nadat we terug waren zijn de dames gaan douche en hebben Daniel en ik beide even onze tijd genomen om wat dingen online te regelen. Het internet in Myanmar is echt een drama dus kleine dingen regelen, zoals mijn post over HoCHiMinh plaatsen met een paar foto’s duurt al snel anderhalf uur.

Het Wayfarer hostel bevind zich midden in Chinatown, wat in Yangon wil zeggen dat er super veel streetfood verkrijgbaar is. En aangezien Daniel al twee dagen in het hostel had verbleven en dus op plaatsen had gegeten heeft hij de leiding genomen in het uitkiezen van een restaurant en ik moet zeggen dat heeft hij heel goed gedaan. Mijn eerste avond maaltijd in Myanmar bestond uit de shawn noodles, een nationaal veel gegeten gerecht dat ik echt heel lekker vind.

Daniel had van iemand die hij kent opgevangen dat er die avond een groot feest zou zijn ten gelegenheid van het drie jarig bestaan van een club. Na het eten zijn wij dus ook maar gaan douchen en ons rustig gaan voorbereiden op een goed feestje. Rond negen uur hebben we een taxi gepakt naar de nachtclub waar het feestje werd georganiseerd.

Ik moet zeggen dat we een heel leuk feestje hebben gehad. De club was redelijk donker en vooral heel druk maar de mixjes kosten nog geen drie euro, de laser show was top en de muziek lekker vlot.

Aangezien ik toen we gingen slapen bijna 24 uur wakker was voelde in bed gaan liggen echt geweldig en het duurde dan ook echt niet lang voor ik was vertrokken. S’ nachts ben ik wel een paar keer wakker geworden van iemand die misschien wat minder goed tegen drank kon.

De volgende morgen werd er aan de receptie/bar voor de gasten een ontbijtje verzorgd wat bestond uit een kopje koffie en toast met jam. Niet heel speciaal maar na een avondje drinken meer dan welkom.

Daniel en de dames waren wat later wakker als ik en kwamen iets voor elf met hun backpacks op hun rug de gemeenschappelijke ruimte in. De dag ervoor hadden ze een bus geboekt naar een plaatsje niet ver van Bago. De bus zou rond de middag vertrekken en dus al snel was het weer tijd om afscheid te nemen van het gezelschap.

Nadat ik weer “alleen” was ben ik maar gaan douchen en aankleden en gaan rondlopen in Yangon. Yangon is geen Yangon92super interessante stad moet ik bekennen. De inrichting is modern en net als bijvoorbeeld newyork is de stad ingedeeld in blokken die oplopend genummerd zijn. Dit maakt het rondlopen heel overzichtelijk maar er blijven ook minder straatjes over om te ontdekken.

De laatste drie uur voor zonsondergang heb ik gespendeerd aan de schwedagon pagoda van Yangon, allereerst ben ik er naartoe gelopen en daarna heb ik rondgelopen tussen de verschillende stupa’s binnen de tempel. Rondom de belangrijkste koepel van de tempel zijn zeven buddha beelden te vinden die allemaal een dag van de week vertegenwoordigen en door buddhisten worden gebruikt om eren. Je doet dit bij de dag waarop je geboren bent, ik moest het even opzoeken maar dit bleek voor mij een maandag te zijn. Het “gebed” bestaat uit het scheppen van 5 bakjes water en deze uitstrooien over het boeddha beeld. Je maakt een offer voor Boeddha, Dharma, de monniken, de leraren in je leven en je ouders. Kijk toch papa en mama nog even geëerd

Yangon113Aangezien iedereen me had aangeraden dat de zonsondergang in schwedagon pagoda super mooi moest zijn doordat hij door zijn gouden kleur heel speciaal moest gaan gloeien ben ik blijven hangen tot het bijna donker was. Inderdaad hadden deze mensen gelijk gehad, de pagoda zag er in het rode licht van de ondergaande zon heel erg mooi uit.

Ik ben door het donker teruggelopen en toen ik rond acht uur terug in de straat van het hostel was vond ik het wel tijd voor wat te eten. Gelukkig keuze genoeg en dus heb ik weer heerlijk noedels gegeten. De avond heb ik gespendeerd aan het kijken van een filmpje en de laatste afleveringen van een van mijn favoriete series: suites.

Maandag ochtend wist ik niet zo goed wat ik moest gaan doen, Yangon had ik verder wel gezien en dus was het tijd voor iets nieuws. Als ik het internet mocht geloven had ik twee keuze’s oftewel naar Bagan of naar het Inle lake. En aangezien ik de dag ervoor met een Nederlandse kerel had gesproken die naar bagan was gegaan heb ik allereerst maar gekeken wat hier de mogelijkheden voor waren. Een trein kaartje konden ze bij het hostel niet voor me regelen maar ze hadden wel bus kaartjes beschikbaar. Net zo gemakkelijk de bus dus…Yangon43

De jongens van het hostel hebben op mijn verzoek een stoel in de nachtbus gereserveerd die om half acht vanaf het busstation zou vertrekken. Dit betekende dat ik mijn tas weer in kon pakken, uitchecken en daarna nog een uurtje of 8 te vullen had. Dit heb ik opnieuw gedaan door wat rond te lopen in Yangon. Nauw eerder Veel rond te lopen. Ik ben systematische begonnen alle straatjes door te lopen en wat me dit keer opviel is dat alle straatjes een eigen specialiteit leken te hebben. In een straat werden dozen en stempels verkocht, een volgende was voor plastic tasjes en buizen, de andere voor gereedschap. Etc etc.

Tijdens het lopen heb ik opgezocht wat een goed Indische restaurant in yangon was en toen mijn wandeltocht me hier langsbracht heb ik besloten hier maar te lunchen. De Butter chicken was niet zo goed als dat hij in Hoi An was geweest maar samen met het naanbrood en de rijst smaakten het toch weer prima.

Rond vijf uur was ik terug in het hostel en heb ik nog even een douche genomen en andere kleren aangedaan voordat het tijd was om een taxi te gaan regelen. In het hostel waren er meerdere mensen die naar het busstation moesten waardoor we een taxi konden delen. De taxi rit van zo’n anderhalf uur heb ik al pratend doorgebracht met een jongen uit Tokyo die gedurende zijn zes weekse vakantie ook in zuid oost Azië aan het reizen was.

Afgezien van een klein akkefietje met een chinees die op mijn plaats in de bus was gaan zitten en vond dat ik wel op zijn shit plek kon gaan zitten na, verliep de reis naar Bagan heel voorspoedig. Het nadeel met de busreizen in myanmar is dat ze geen rekening houden met de aankomst tijd van de bus. Onze bus vertrok dus rond 8 uur in Yangon maar arriveerden om 5 uur in de ochtend op het busstation van Bagan. Nu weten tai chauffeurs natuurlijk wanneer de bussen aankomen dus staan er wel auto’s, tuktuks en motors te wachten maar dan nog vind ik het vreemd. Waarom niet wat later vertrekken en op een normaler tijdstip aankomen….

Twee meisjes die ik in het hostel al had ontmoet en dezelfde bus naar Bagan hadden genomen hadden in tegenstelling tot de Japanse kerel een hostel geboekt in hetzelfde stadje rondom Bagan als ik. Met deze reden besloten we dat het wel gemakkelijk was om de taxi vanaf het busstation naar ons stadje ( nyaun-u) te delen.

Onze taxi chauffeur begon in de auto zijn verhaal dat het te vroeg was om in te checken in het hotel en tegen extra betaling zou hij ons naar een tempel kunnen brengen vanwaar we de zonsopkomst konden zien. Nu hadden we natuurlijk wel door dat we nog niet zouden kunnen inchecken in het hotel maar aangezien op een tempel zitten met al onze spullen op de achterbank van een auto ons geen geweldig idee leek zijn we toch eerst maar naar onze hotels gegaan.

De mensen achter de receptie waren duidelijk gewend aan mensen die midden in de nacht arriveerden want meteen toen ik de lobby in liep werd mijn tas aangenomen, voorzien van een label en in een opslag ruimte geplaats. Inchecken kon afhankelijk van de uitchecktijd van de andere gasten pas tussen elf en twaalf. Wat betekende dat ik nog minimaal een uur of vier te doden had. Na het achterlaten van mijn tas ben ik terug gegaan naar de taxi en zijn we verder gereden naar het guesthouse waar de twee Amerikaanse dames hun overnachting hadden geboekt.

Ook hier verliep het snel maar werd niet de mogelijkheid geboden vast in te checken in de kamer. De dames konden ook hun tas achterlaten en klommen binnen een minuut of twee weer terug in de taxi.

De straten in Nyaung u waren zo vroeg in de ochtend zo goed als verlaten waardoor het absoluut niet lang duurden om Bagan105bij een tempel te komen. De tempels van Bagan worden omringd door drie wegen, die de drie omliggende dorpjes met elkaar verbinden. Vanaf de hoofdweg vanuit Nyaung U naar new bagan waar wij opreden waren de tempels niet zichtbaar maar daarentegen kosten het de taxichauffeur nog geen minuut om van de hoofdweg bij een tempel te komen dus ver kan het nooit geweest zijn.

Nadat de taxi een plekje aan de voet van de tempel had gevonden, niet dat dit moeilijk was (er stonden slechts twee fietsen en een andere auto) zijn we omhoog geklommen. Het was ook echt klimmen, de mensen in de 12e eeuw die in bagan woonden hadden denk ik langere benen als wij want de treden van de trek zijn echt buiten proportie. De tempel waar we waren afgezet was naar mijn schatting zo’n 35 meter hoog met de laatste loopbare richel op 25 meter. Boven troffen we slechts een paar mensen en we vonden een super plekje op de rand dat recht uitkeek op het oosten.

Bagan156De zonsopkomst zou nog wel even op zich laten wachten want zelfs vanaf deze hoogte waren er toen we net zaten nog een andere tempels te bekennen. en dat terwijl er binnen een straal van een paar kilometer toch 2300 andere zouden moeten staan.

Naarmate de tijdverstreek, het lichter werd en er steeds meer mensen arriveerden gebeurden er voor mij echt iets magische. De “daken” van de tempels verschenen een voor een voor mijn neus. Maar een klein stukje achter de taxi verschenen twee grote bijna identieke tempels en er bleven tempels verschijnen tot je zover als je kon zien niks anders zag als tempels met zand ertussen.

Op het moment dat de zon opkwam werd het alleen maar beter, het licht van de opkomende zon hulde het tafereel in een rode gloed waardoor het landschap alleen maar mooier werd. Wat een top ervaring om dit mee te maken.

Pas lang nadat de zon al op was, we de luchtballonnen die over de tempels vliegen gedurende de zonsondergang (ver van te voren boeken en ongeveer 300 euro p.p.) hadden zien overvliegen zijn we terug naar beneden geklommen en terug gelopen naar de taxi. De taxi heeft ons op verzoek in het centrum afgezet en we hebben samen gezellig zitten ontbijten.

De Amerikaanse dames wilde na het ontbijt graag terug richting het guesthouse en eventueel vast wat slapen in de lobby voordat ze de kamer in konden, en dus namen we afscheid en ben ik terug gelopen naar mijn hotel. Nu had ik hier de keuze, of net als de dames proberen het zo gemakkelijk mogelijk te maken en nog wat te slapen of een scooter of fiets huren en de tempels gaan bezichtigen.

Ik besloot het laatste te zien en dus huurde ik voor ongeveer 7,50euro een elektrische scooter van het hotel en ging op weg. Zoals ik eerder al beschreef word het hele terrein waarop de tempels staan omringd door drie wegen die de dorpjes met elkaar verbinden. Het eind van de middag en het begin van de middag heb ik doorgebracht met mijn scootertje en ben van dorp naar dorp gereden om de tempels te bekijken. Vanaf de hoofdweg waren er ook een hoop kleine zandweggetjes die dieper de “tempel driehoek” in liepen. Nadat ik de hoofdweg helemaal had gehad en een manier had gevonden om mijn scooter ipv 50 km/h, 75km/h kon laten rijden ben ik over de zandweggetjes gaan crossen.

Op het moment dat ik even gestopt was om rond te kijken en me te orienteren stopte er een scooter naast me. In Yangon had ik op mijn tweede ochtend een tijd zitten praten met een man uit Nederland. Cleverson een gespierde Braziliaan van 1,90 meter, van top tot teen getatoeerd, voorzien van zoveel mogelijk piercings en strechers als dat er in zijn gezicht leken te passen , was een dag voor mij al naar Bagan gegaan en parkeerden nu dus zijn scooter naast die van mij. Opvallend dat je op zo’n grote afstand elkaar toch weer tegen komt.

Ik heb even met cleverson staan praten en daarna zijn we beide onze eigen weg gegaan waarbij die van mij me bij een van de grootste tempels bracht die ik heb gezien in Bagan. Doordat het ondertussen een uur in de middag was en daarmee het heetste punt van de dag was bereikt was het relatief rustig bij de tempel. Bovenop hoorde ik wel stemmen maar hoe ik ook zocht ik kreeg de trap maar niet gevonden. Binnen in de tempel zag ik na een tijdje uit een nis in een steegje een stel opduiken. Wonderbaarlijk hoe goed de ingang naar de trap was verstopt. Zowel van binnen in de tempel als van bovenaf was de trap zo goed verstopt dat het voor “indringers” moeilijk moet zijn geweest de in- en uitgang te vinden.

De tempel waar ik opstond was van boven vlak en bood een super uitzicht over alle tempels in de omgeving. Na deze tempel vond ik het ook wel welletjes voor de ochtend en ben ik terug gegaan naar mijn hotel. Aangezien ik van te voren had gelezen dat het in Bagan in maart (de heetste maand van het jaar) warmer wordt als 40 graden had ik bij het boeken gekozen voor een hotel met zwembad waar ik bij terugkomst dan ook dankbaar gebruik van maakten.

Bij het zwembad raakte ik in gesprek met Georgia, een engelse vrouw van 27 die net was gearriveerd vanuit Nepal waar ze de klim naar het Everest Basecamp had gemaakt. We hebben eigenlijk de hele middag gepraat en aangezien ze nog geen idee had wat ze verder wilde doen met haar reis heb ik haar aangeboden dat ze mee kon gaan naar Kalaw voor een trek naar Inle Lake dit bleek ze graag te willen en dus boekten we onze tickets voor de bus naar Kalaw voor de volgende ochtend.

Rond vier uur in de middag toen we ondertussen meer mensen om ons heen hadden verzameld die ook de hitte waren ontvlucht door de koelte van het zwembad op te zoeken zijn we met een groep van 8 man er weer op uit getrokken om tempels te bekijken. We hebben er een aantal gedaan en zijn uiteindelijk bij een middelgrote maar rustige tempel neergestreken om e zonsondergang te bekijken en naarmate de zonsondergang naderde werd het steeds gezelliger op de rand waar we zaten en wederom waren alle continenten zo ongeveer vertegenwoordigd.

Het groepje van de zonsondergang is samengebleven voor het avondeten en door de diversiteit van de groep is het eigenlijk nooit stil geweest aan tafel. Rond tien uur waren we klaar met eten en wilde 6 personen nog gaan borrelen maar helaas was ik daar echt te moe voor op dat moment. Zo kwam het dus ook dat ik na een nacht van een stabiele 10 uur de volgende ochtend weer zo fris als een hoentje aan het ontbijt zat. Totaal klaar voor de reis naar kalaw en de trek van de komende dagen.

Yangon23De 6 uur durende rit naar Kalaw was een van de mooiste van mijn trip tot nu toe. Niet alleen het landschap waar we doorheen reden was divers en mooi maar ook de manier hoe de minibus als lokaal transport fungeerden vond ik prachtig. Buiten onze kern van 6 mensen die de constante passagiers vormden werden er bij elk dorpje wat we passeerden mensen opgepikt of afgezet. Het ene moment reden we een stukje met locals in het gangpad die op plastic krukjes zaten en het volgende moment had ik een monnik naast me zitten op de voorste rij en was de bus verder leeg. Bij de lunch stop stopte na ons een ander minibusje en niet veel later zat ik aan tafel met Cleverson en een duits meisje waar ik de avond ervoor de zonsondergang had bekeken. Ook zij hadden toevallig deze dag de bus naar kalaw genomen.

Nadat de bus ons in op de hoofdstraat van Kalaw had afgezet en zijn weg vervolgden werden Georgia en ik al snel aangesproken door een kerel die voor een hotel in het dorpje werkten. Als we bij hem zouden verblijven zou hij een kamer regelen voor 20dollar inclusies ontbijt en bij gebrek aan een betere planning besloten we dat we op zijn minst de kamer even konden bekijken. Deze bleek wat gedateerd maar verder prima in orde te zijn en aangezien geen van ons zin had om verder te zoeken hebben we de kamer genomen en zijn we rond gaan lopen in het dorpje.

Kalaw is buiten de trektochten die er worden georganiseerd niet veel meer als een klein saai bergdorpje en nadat we Kalaw to Inlelake446een trektocht bij eversmile hadden geboekt hadden we het dorpje binnen een uurtje verder wel gezien. Aan het einde van de middag zijn we daarom maar bij een restaurantje gaan zitten en hebben iets te eten en drinken besteld. De tomaat en avocado salade die ik kreeg was geweldig!

De volgende morgen werden we om negen uur verwacht en omdat we de hele dag zouden lopen besloten we daarom de avond in kalaw maar rustig aan te doen. Wat uitdraaiden op het kijken van de film Entourage op onze hotelkamer. Helaas een slechte film keuze maar je moet roeien met de riemen die je hebt.

Op donderdag 10 november melden we ons om negen uur bij het boekingskantoor van eversmile waar op dat moment al een groep mensen stond te wachten. Onze grote backpacks werden aangenomen en op een Tuktuk gegooid. Onze grote tassen zouden worden afgeleverd worden bij een hotel in Inle Lake.

Onze trek groep bestond uit 13 personen begeleid door twee gidsen. Groot voor het trekken bleek achteraf maar zeker heel gezellig.

Kalaw to Inlelake239De volgende drie dagen zijn we door de bergen richting het inle lake gelopen. Op de eerste dag zijn we om negen uur vertrokken en hebben gelopen tot ongeveer 6 uur in de avond tot we aankwamen bij een klein dorpje in de bergen waar we zouden overnachten. Hier wachten de zolder van een oude stal op ons. Gelukkig bleken de varkens tegenwoordig een nieuw hok aan de achterkant te hebben.

Op de zolder was voor iedereen een dun matrak en deken op de vloer gelegd en nadat iedereen een plekje had gevonden en zich wat had opgefrist dmv de bak met koud water die klaarstond troffen we elkaar weer aan een tafel die tegen een van de zijdes van de stal was geplaatst. Na een dag lopen smaakten het bier heerlijk en ook al gingen we vroeg slapen, we hebben er een gezellige avond van gemaakt.

Dag twee ging de wekker om half zeven en een uur later gingen we met een volle maag weer op pad. Doordat we zo’n grote groep hadden was er veel diversiteit aanwezig. Ik heb geprobeerd gedurende de trek met iedereen te praten en natuurlijk zijn er altijd mensen waar het beter of minder goed mee klikt maar eigenlijk was iedereen wel oke.

De grote tegenvaller was eigenlijk nog vooral Georgia die binnen de grote groep het ineens nodig vond om een andere rol aan te nemen en bitchy opmerkingen te maken.

Op de tweede dag zijn we aan het einde van de middag gestopt bij een rivier waar we konden zwemmen wat iedereen Kalaw to Inlelake287graag leek te doen. We hebben hier een uurtje gepauzeerd om te zwemmen en te hangen. Het was leuk om hier in het water te liggen terwijl er aan de oever iemand bezig was zijn waterbuffel te wassen. Onze gids: Momo begon hierop spontaan zijn zelf verzonnen liedje BUFFALO SHOWER te zingen. Super grappig en helemaal goed getimed. Daarnaast waren andere locals op de oever bezig om bamboe stokken te klieven en te strippen zodat ze er manden van konden vlechten.

Op het moment dat ik dan met een groep westerlingen in het water ligt voel ik me heel erg bevoorrecht dat ik dit kan doen. Deze mensen weten niet beter maar ik zou gek worden als mijn dagen er zo uit zouden zien als die van hun.

Die avond sliepen we op een iets wat luxere locatie als de eerste dag. Nog steeds hadden we geen stromend water of een normaal toilet maar deze avond was er in ieder geval wel elektriciteit zodat we licht hadden in de gezamenlijke ruimte. Ook sliepen we niet in een oude stal maar in een bamboe hut, niet dat het voor de hardheid van de bedden iets uitmaakten.

Kalaw to Inlelake375In de accommodatie waar we verbleven hadden ze twee gitaren tegen de muur hangen en aangezien zowel Kevin: een kerel van 34 uit Hawai en Momo onze gids, gitaar konden spelen hebben we de tijd tot sluitingstijd doorgebracht met het drinken van biertjes en luisteren/zingen van muziek.

Nu zeg ik sluitingstijd en dit klinkt laat maar om negen uur in de avond werd ons verzocht om terug te gaan naar onze bamboe hutten. Wel was het oké om nog wat drank in te slaan voordat ze echt dicht gingen en zo kwam het dat ik uiteindelijk samen met Kevin en Lauren (27 jarige Amerikaanse die een jaar Engelse les had gegeven in Thailand) om half 2 het licht uit deed en ook nog een paar uurtjes ging slapen.Kalaw to Inlelake534

De ochtend van dag drie kwam voor mij te vroeg en ik verscheen aan het ontbijt met een lichte nadorst en een minder gevoel in mijn buik maar ach, ik had wel een leuke tijd gehad de avond ervoor en dus nam ik dat maar voor lief.

Dag drie bracht ons het laatste stuk naar het Inle Lake. Het grootste gedeelte van de half daagse tocht besteden we aan het spelen van een spelletje. Iemand begon een naam en van een bekend persoon en de tweede moest een nieuwe naam verzinnen die begon met de achternaam van de eerste. Heel simpel maar toch zeer komisch en achteraf verbaas ik me erover dat we dit bijna drie uur hebben volgehouden zonder dubbele namen te noemen.Kalaw to Inlelake83

Na onze lunch werden we met de boot over het Inle Lake naar het noorden gevaren. Al meteen gedurende deze tocht zagen we alle onderdelen van het Inle Lake waar het meer zo bekend om was. Een aantal eeuwen geleden, toen het onrustig was in myanmar is een stam vanuit hun gebied meer in het zuiden naar het Inle Lake gevlucht om hier een nieuw thuis op te bouwen. Echter werden op dat moment de oevers en de gebieden om het meer al bevolkt door andere stammen en dus was er voor deze stam eigenlijk geen plaats. In plaats van door te trekken hebben ze zich aangepast en zijn op het meer gaan wonen. Dit wil zeggen dat alles zich op het meer afspeelt. Ze hebben een manier gevonden om op vlotten hele moestuinen aan te leggen die ze onder en rond hun drijvende huizen bevestigden. Doordat de vrouwen thuis in de moestuinen werkten en op de kinderen pasten hadden ze geen tijd om met hun man mee te gaan vissen. De man stond er dus alleen voor. En de manier hoe ze dit hebben opgelost is nog wel het mooiste! De vissers op het Inle Lake hebben eigenlijk allemaal hun eigen kleine houten bootje waar ze achterop staan en roeien. Maar aangezien ze hun beide handen nodig hebben om hun netten te gebruiken hebben ze zichzelf geleerd om op een been te staan terwijl de andere wordt gebruikt om mee te roeien. Een raar maar, helemaal door de omgeving, een prachtig iets om te zien.

Kalaw to Inlelake28Onze boottocht aan het einde van dag drie had ons langs deze dingen gebracht en aan het einde van de middag, toen we arriveerden in de grootste nederzetting rond het dorp zat hiermee onze trek er op.

Aangezien we zo’n leuke tijd hadden gehad met onze trek groep hebben we met 11 personen besloten om ook in Inle Lake in hetzelfde hostel te verblijven en dus weer samen op te trekken. Uiteindelijk waren er nog precies 11 bedden vrij in het “sound of travelers hostel”. De bedden waren met 13 dollar per nacht niet goedkoop maar het Ontbijt en het gezellige dakterras maakten voor ons veel goed. En na de drie dagen lopen door de natuur was waarschijnlijk iedereen heel blij met de warme douche die het hostel had.

S ‘avonds zijn we met een groepje gaan eten bij een lokaal restaurantje en hebben we heerlijk gegeten. Doordat het zo goed klikte en we allemaal veel wilde proeven en ervaren hebben we onze borden een rondje over de tafel laten maken waardoor iedereen van elk gerecht wat kon proeven. Na het eten zijn we naar een westerse bar gegaan maar hier moest ik na een paar biertjes toch echt verstek laten gaan en gaan slapen. Het lopen van de dagen ervoor, de korte nacht en de hitte hadden we uitgeput en dus ben ik om elf uur alleen teruggelopen naar het hostel en ben als een blok in slaap gevallen.

Toen ik volgende morgen het dakterras opliep om te ontbijten kon ik aanschuiven bij Kiley(USA,24), Skyler(USA,24), Tia(USA,24) en Giorgia. Onder het genot van allereerst een kopje koffie en daarna een ontbijtje wat bestond uit een Eitje en toast besproken we onze plannen voor de dag, Nu bleek iedereen dezelfde mening te hebben over het meer: het was leuk om er overheen te varen en de locals te zien maar het was niet zo speciaal dat iemand er nog een hele dagtocht aan wilde spenderen.

Tijdens de trek had Kevin de mogelijkheid tot een rondleiding door een wijngaard en aansluitend wijnproeven al eens genoemd en toen skyler dit had nagevraagd bij de receptie bleek de wijngaard slechts vier kilometer verderop te liggen. Geen idee wie precies iedereen heeft opgezocht om het af te spreken maar we hebben in ieder geval om een uur in de middag afgesproken om met zijn allen naar de wijngaard te gaan.

Dit betekende dus ook dat we tot een uur tijd voor ons zelf hadden en aangezien ik mijn terugvlucht van datum wilde veranderen heb ik deze tijd dan hier maar voor gebruikt. Het hostel waar we verbleven had nog geen WIFI. Zoals ze het zelf vermelden hebben ze dit aangevraagd maar de regering had nog geen toezegging gegeven dat ze wifi mochten hebben. Raar land is het toch soms. Ik heb dus een hotspot gemaakt met mijn telefoon om mijn vlucht om te boeken en dit resulteerde uiteindelijk in een drie uur durende strijd met de airasia website en de creditcard website maar uiteindelijk lukten het gelukkig.

Rond het middaguur zijn we eerst maar even het dorp in gefietst om een klein bodempje te leggen voor de wijn, we belanden bij een chinees restaurant waar zoals veel vaker geen engels menu beschikbaar was en we voor de zekerheid maar rijst en noedels bestelden.

Bij de wijngaard was het helaas te laat om nog een rondleiding door de wijngaard te doen maar het was gelukkig nog wel mogelijk om de wijnen te proeven. Voor het bedrag van 3000 Kyat (2,25 euro) kregen we 4 kleine glazen wijn en konden we proeven welke we het lekkerste vonden. Onze kant van de tafel ging na de proeverij voor twee flessen rood en de andere kant bestelden witte wijn. De wijn was lekker, het gezelschap goed en het uitzicht vanaf de heuvel waarop de gaard gebouwd is, was prachtig. Prima middag dus!

Op de terugweg naar het hostel, toen de zon al weer langzaam begon te zakken reden we langs een volleybal veldje waar het lokale team aan het oefenen was. Misschien was het de wijn, of anders gewoon een gekke gedachte van iemand maar uiteindelijk hebben we twee rondjes gevolleybald tegen het team en helaas twee keer verloren.

2016-03-13 18.02.09S ‘avonds hebben we Kevin zijn 35ste verjaardag vast gevierd aangezien hij om 12 uur jarig zou zijn. Iedereen stemde toe met ons idee om 1000Kyat in te leggen en onzin te kopen voor zijn verjaardag. Skyler en ik zijn naar een van de winkeltjes in het dorp gereden om iets te kopen en zo eindigden Kevin met een geel shrek masker, een haarspeldje met een strik en een plastic Ukelele in zijn hand.

De volgende morgen was het na het ontbijt voor bijna iedereen tijd om uit te checken uit het hostel. Op JD na (24, USA) ging iedereen die avond weer verder naar een nieuwe bestemming. Na het uitchecken zijn we met zijn allen gaan lunchen in het dorp en hebben we twee boten gereserveerd voor het begin van de middag. Niet dat het meer zo speciaal was maar het was wel leuk om nog iets gezamenlijks te doen. De boten hebben ons gedurende de middag over het meer gevaren en naar verschillende winkeltjes gebracht die zich hadden gevestigd op het meer. We hebben onder anderen een zilvershop en een zijdenwinkel bezocht waar de producten met de hand werden gemaakt. Of tenminste dat is wat ze ons wilde laten geloven.

De winkeltjes op het meer hebben goed ingespeeld op het toerisme wat hier al langere tijd aanwezig is, wat betekende dat de producten die ze verkochten niet te betalen waren en er op een enkeling na niemand met souvenirs naar huis ging.

Nadat de boten ons weer in de haven hadden afgezet en de Tuktuk ons weer naar het hostel had gebracht was er nog slechts tijd voor een snel collectief biertje voor de helft van de groep werd opgehaald om door te reizen naar Yangon. Een uur na het afscheid en voor mij een douche later stopten de Tuktuk die ons naar onze bus zou brengen.

Rond acht uur zaten wij; skyler, tia, kiley, Georgia en ik in een JJ bus richting mandalay. De JJ bus is zeker de beste bus tot nu toe waar ik mee heb mogen reizen. In plaats van 4 stoelen per rij hebben ze er 3 zodat je genoeg ruimte hebt en elke stoel is voorzien van zijn eigen TV en dekentje. Aangezien het voor mij een lange nacht zou worden heb ik geprobeerd meteen te gaan slapen. Dit lukte niet geweldig helaas maar toen de bus om drie uur snachts stopten op het busstation van Mandalay voelde ik me toch wat uitgerust.

Aangezien mijn vlucht om 13uur in de middag zou vertrekken had het voor mij weinig zin om nog naar mandalay te gaan en daarmee was het, nadat we onze tassen hadden ontvangen, tijd om afscheid te nemen.

Zoals eigenlijk op elk busstation waar ik tot nu toe midden in de nacht was gearriveerd stonden de taxi chauffeurs als weer te springen om ons weg te mogen brengen. Een taxi chauffeur die me naar het vliegveld wilde brengen was dus snel gevonden en nadat ik op de achterbank had plaatsgenomen maakte ik een praatje met de kerel.

Na een half uurtje arriveerden we op het vliegveld, ik betaalden de man de verschuldigde 15 dollar en liep met mijn spullen de verlaten vertrekhal in. Ik heb in totaal ongeveer 10 uur op het vliegveld doorgebracht en naast een dutje van een klein uurtje heb ik me vooral vermaakt door het kijken van een serie en het bewerken van het filmpje van onze trek van kalaw naar InleLake. Vanaf 10uur in de ochtend mocht ik door de douane heen en aangezien ik lang genoeg in de vertrekhal had rondgehangen voelde dit als een welkome verandering van omgeving. De douane check verliep snel en na nog even wachten bij de gate vertrok mijn vliegtuig mooi op tijd naar Bangkok.

 

 

 

 

 

324 replies

Comments are closed.