Panditarama Meditatie

Zoals ik bij mijn vorige bericht al vermelden ben ik naar mijn vlucht van Ho Chi Minh naar Yangon meteen doorgegaan naar een boedhisten klooster. In het vliegtuig heb ik een hele tijd zitten praten met een frans meisje wat ook in Myanmar zou gaan reizen en ik kreeg er al bijna spijt van dat we niet samen konden. Na de douane en de bagagecheck hebben we afscheid genomen en heb ik een taxi gezocht die me naar het Panditarama meditatie centrum zou kunnen brengen.

De taxi chauffeur die ik aansprak en maar heel beperkt Engels sprak die wilde me wel brengen voor 10 dollar. Nu had de monnik tijdens het mail contact wat ik heb gehad al gezegd dat de taxi rit waarschijnlijk rond de 30 dollar zou kosten, maar als deze man het voor minder wilde doen: Prima.

Echter reed hij de verkeerde kant in en dus vroeg ik hem te stoppen om hem nogmaals het adres te tonen. Hij had volgens mij geen idee waar ik heen wilden en dus begon hij maar te bellen. Waarschijnlijk heeft iemand het adres nog eens gegoogled voor hem ofzo want toen hij de telefoon weer neerlegden wist hij wel waar het was, en dus ook dat het ver was. Het onderhandelen werd dus opnieuw gedaan. Hij wilde vijftig dollar, ik twintig. Dus uiteindelijk betaalde ik er alsnog 30 zoals ik had verwacht.

De man bracht me netjes de 60 Mijl van yangon naar Bago en zette me zo’n twee uur nadat we waren vertrokken af voor de deur van het kantoor van het meditatie centrum.

Toen ik naar binnen liep trof ik daar een vrouwelijke monnik achter een bureautje aan die me zonder iets te zeggen een klipboard onder mijn neus schoof waaruit ik opmaakten dat ik het formulier wat er op bevestigd zat wel in zou moeten vullen. De vragen waren dezelfde als die ik eerder bij mijn online aanmelding ook al had ingevuld en naast de NAW gegevens werd ik gevraagd om mijn eerdere ervaringen met mediteren etc.

Nadat ik het formulier weer had geretourneerd aan de mevrouw met het kaal geschoren hoofd werd me verzocht te wachten. Ik wachten in het kantoortje en na een minuut of tien verscheen de vrouw weer en wenkte mij achter zich aan. We staken de weg over en hielden halt bij een hut op palen waar ik naar binnen werd geleid. In de “woonkamer” trof ik een oude monnik aan die op een tuinstoel zat. Hij stelde me nogmaals de vragen die ik eerder al op het formulier had ingevuld en ook hier gaf ik nog maals aan dat ik nog nooit had gemediteerd en ik sprak mijn hoop uit dat ik het de komende 10 dagen zou gaan leren.

De meneer hield plots op met praten, keek op alsof hij uit een trans was ontwaakt en wenkte mij dat ik kon gaan. Vreemd maar oke.. Terug bij het kantoortje trof ik mijn rugzakken achterin een kleine pick up truck aan en nadat ik van de monnik vrouw twee longi’s (een soort traditionele rokken die iedereen dient te dragen), een zaklamp en een flesje water had gekregen werd mij verzocht in te stappen en al heel snel arriveerden we bij mijn huisje.

Omdat de chauffeur aan gaf dat we direct door moesten heb ik slechts mijn tassen binnen op bed gegooid en ben ik achter de meneer aangelopen naar een groot gebouw. Hier moesten mijn schoenen uit, gingen we door een schuifdeur die uitkwam op een grote ruimte waar alleen vrouwen zaten te mediteren. In de zaal was een trap naar boven die ons bij de mannen zaal bracht. In de mannen zaal zaten op dat moment zo’n tien man te mediteren en terwijl ik boven aan de trap wachten liep de chauffeur door naar een deur waar hij bij een monnik aan gaf dat ik nieuw was (tenminste zo leek het).Panditarama Meditation Center4

De chauffeur maakte na deze vermelding zonder verdere groet naar de monnik nog naar mijn rechtsomkeert en
verdween weer uit het zicht. Ik had geen flauw idee wat er van me verwacht werd en daardoor wachten ik maar gewoon in de zaal en keek wat naar de mannen die zaten te mediteren. Ik zou duidelijk de jongste zijn. De meeste mannen waren, naar wat ik zo zag, van middelbare leeftijd en een enkeling zou misschien nog in zijn mid-dertigs kunnen zijn.

Vijf minuten nadat de chauffeur weg was gegaan kwam de monnik waartegen hij had gezegd dat ik was gearriveerd uit zijn kantoortje met een speaker en wenkte mij om achter hem aan te lopen. De monnik liep de trap weer af en het gebouw uit waar hij toen hij buiten was doorliep naar een kleiner complex aan de andere kant van de weg waar hij op mij wachten. De deur van een van de kamers werd open geschoven en binnen trof ik een vierkant vertrek met twee kleedjes op de grond, een klein tafeltje en een krukje. Aangezien de monnik plaatsnam op het krukje nam ik maar plaats op een van de kleedjes en wachten af.

Ook deze monnik wilde weer hetzelfde weten, ook al scheen deze meneer een stuk slechter Engels te spreken als het fossiel in tuinstoel, en na mijn uitleg dat ik geen eerdere ervaring had knikte hij en begon te prutsen aan een kleine speaker die hij had meegenomen. Uiteindelijk leek het te lukken om de speaker ook daadwerkelijk aan te krijgen en zodra er geluid uit kwam stond de monnik op en verdween uit de kamer. De man op de opname die nu door het vertrek klonk begon zijn verhaal over meditatie, althans dat denk ik want het werd in het Burmese uitgelegd en na een half uur kwam er dan eindelijk de vertaling in het Engels. Nu zeg ik engels maar laten we het er op houden dat het een goede poging was waar soms in de stortvloed van geluiden ook daadwerkelijk een Engels woord voorkwam.

Panditarama Meditation Center72Toen de opname voorbij was duurde het gelukkig niet heel lang voordat de monnik terug kwam, want ik had werkelijk geen idee wat ik aan het doen was of wat er van me werd verwacht. De monnik nam weer plaats op een krukje en heeft vervolgens 10 hele minuten besteed aan mij uitleggen hoe je zit en loop meditatie doet. En doordat hij ook al zo goed engels sprak was het mij natuurlijk helemaal duidelijk wat er van me werd verwacht.

Nadat meneer de monnik klaar was met zijn laatste keer voordoen van loopmeditatie (lifting-moving-plaching) kon ik gaan en werd ik over een uur (om 18uur) verwacht voor de eerste sessie.

Iets wat onzeker ben ik dus maar terug gelopen naar mijn huisje, Eerder had ik nog weinig tijd gehad om werkelijk rond te kijken maar de inrichting van het huisje beviel me goed. Het bed wat uit een massieve houten plank met een dun matrasje bestond had van mij natuurlijk wel iets moderner gemogen maar voor de rest was het huisje voorzien van een wc, koude douche, waslijntje, kast en klein bureautje.

Tot zes uur heb ik mijn tijd maar volgemaakt met het uitpakken van mijn kleren, nemen van een koude douche en het uitzoeken hoe ik die mannen rok nu precies aan moest doen. En al heel snel was het tijd om mij te melden voor mijn eerste meditatie sessie.

De volgende tien dagen zagen er voor mij als volgt uit:

03uur            – opstaan

03:30-04:00 – Loop meditatie

04:00-04:45 – Zit meditatie

04:45-05:00 – Metta chanting

05:00-06:00 – Ontbijt

06:00-07:00 – zitmeditatie

07:00-08:00 – Loop meditatie

08:00-09:00 – Zit meditatie

09:00-10:00 – Douche/ loop meditatie

10:15–11:30 – Lunch

12:00-13:00 – Zit meditatie

13:00-14:00 – Loop meditatie

14:00-15:00 – Zit meditatie

15:00-16:00 – Loop meditatie

16:00-17:00             – Zit meditatie

17:00-18:00 – Douche/ loop meditatie

18:00-19:00 – Zit meditatie en Dhamma talk

19:00-20:00 – Loop meditatie

20:00-20:45             – Zit meditatie

20:45-21:00             – Metta chanting

 

Nu denk ik dat de meeste dingen wel duidelijk zijn (de loop en zit meditatie) en bij de metta chanting, dhamma talk en het ontbijt en lunch wil ik het volgende nog even benoemen.

Metta chanting: Bij binnenkomst ben ik voorzien van een boekje met daarin allerhande gegevens waaronder het bovenstaande rooster. In dit boekje stonden ook twee verschillende chanta’s. Dankbetuigingen aan Boeddha, het klooster etc etc die we aan het begin en einde van de dag samen opdreunden.

Dhamma talk: Normaal wordt de Dhamma talk door een monnik gedaan die voor de groep zit en voorbeelden en uitleg geeft bij meditatie. In dit meditatie centrum werd er echter van zes tot zeven een voice recorder afgespeeld waarop de monnik iets had ingesproken. De monnik praten natuurlijk geen Engels en het Birmese was net zo goed vertaald als de opname waarop de eerste uitleg was gegeven. Dit uur was dus eigenlijk veel zwaarder als het zou moeten omdat je constant probeert uit te vinden waar ze het over hebben.Panditarama Meditation Center54

Maaltijden: voordat we naar de Dinning hall liepen dienden alle yoghi’s zich in een rij op te stellen in de meditatie hall. Vanuit hier vertrokken we dan in een lange en vooral heel langzame stoet naar de Dinning hal. Ik verwacht dat de afstand van de meditatie hall naar de Dining hall zo’n 600 meter was. Toch liepen we hier (door de monnik voorop die het tempo aangaf) tussen de tien en vijftien minuten op.

Nu ik terugkijk op deze tien dagen kan ik zeggen dat het soieso zware dagen zijn geweest. Het ritme is natuurlijk niet iets wat ik gewend ben en achteraf bleek ook dat ik een verkeerde keus in meditatie centrum heb gemaakt.

Voordat ik naar Panditarama ben gegaan heb ik mail contact gehad met deze organisatie waarin ik heb uitgelegd dat ik nog nooit had gemediteerd en of ze het me zouden kunnen leren. JA! Als je goed oplet en meedoet aan het programma moet dat geen probleem zijn was het antwoord.

Uiteindelijk bleek het dus helaas anders te zijn. Tijdens de tien dagen heb ik drie gesprekken gevoerd met andere yoghi’s. Waarvan er twee op de laatste dag plaatsvonden net voordat ik vertrok. Nguy uit vietnam en Glenn uit nederland spraken me beide aan omdat ze niet snapten hoe ik in dit meditatie centrum terecht was gekomen. Ze beschreven Panditarama als erg streng en bestemd voor gevorderden yoghi’s die in alle rust dieper wilden gaan met hun meditatie.

Gedurende mijn afzondering heb ik natuurlijk veel tijd gehad om na te denken maar leren mediteren is helaas niet gelukt. Vanaf dag 5 heb ik eigenlijk rondgelopen met het gevoel dat dit toch niet de bedoeling kon zijn en in de hoop dat er toch nog iets zou gebeuren heb ik de tien dagen vol gemaakt maar het heeft me niet gebracht wat ik hoopte.

Panditarama Meditation Center8Zaterdag ochtend 5 maart heb ik de ochtend meditatie sessie en het ontbijt nog meegedaan en ben toen terug gegaan naar mijn kamer om mijn tassen te pakken. Terwijl ik aan kwam bij het kantoor zag het daar zwart van de kinderen. Ik heb uitgecheckt, mijn spullen ingeleverd en een taxi gepakt naar Bago. De taxi chauffeur vertelde me onderweg dat het deze dag het begin was van de zomer vakantie en dat het meditatie centrum vanaf deze zaterdag gedurende een maand 580 kinderen zou huisvesten. Ik was dus precies op tijd weg.

Samenvattend kan ik zeggen dat ik nog steeds graag wil leren mediteren maar dat ik de volgende keer wel iets zoek waar ik meer begeleiding krijg. Het was wel rustgevend om offline te zijn en ik ben ook zeker voornemens mijn telefoon minder te gebruiken.

Ik heb een korte video gemaakt van het terrein, het ontbijt en de meditatie zaal. Onder de video hoor je de avond chanting.

 

 

 

 

 

 

 

268 replies

Comments are closed.