Siem Reap

Op het Busstation bij Don Det dienden we een rij te vormen voor een klein kantoortje waar we onze bonnetjes konden inwisselen voor geldige buskaartjes. Ik sloot achteraan in de rij en de dames gingen vast aan een van de tafeltjes onder een overkapping naast het kantoortje zitten.

Aan de tafel direct naast het kantoor ging op het moment dat we aan kwam lopen een meneer uit Laos aan de tafel zitten. In tegenstelling tot bijna alle andere mensen die we tot nu toe in Laos hadden ontmoet was deze meneer gekleed in een net blauw overhemd en een pantalon, aangevuld met een blinkende riem en horloge.

Toen ik klaar was bij het kantoortje stonden er meerdere mensen om de tafel van de nette meneer en toen ik aan kwam lopen met de tickets wuifden hij ook mij naar de tafel toe. Ik kwam erbij staan en de meneer vroeg me of ik pasfoto’s had en of we het formulier wilden invullen. Door de verhalen die we hadden gelezen waren we echter wat sceptische en we gaven aan dat we de grensovergang graag zelf wilden regelen. De meneer keek meteen weg en negeerden me. Ik draaide mij om naar de tafel ernaast waar de meisjes nog steeds zaten te wachten en die alles hadden gezien en gehoord. Miriam stond op en liep naar de tafel van de meneer en vroeg of we wel de formulieren konden hebben zodat we die vast ik konden vullen. De meneer keek haar aan en hij werd rood, hij wilde niks meer van ons horen, we moesten maar zien en we kregen geen formulieren.

Andere mensen om ons heen gaven aan ook het cambodja visa zelf te willen regelen dus lieten we het rusten. Doordat we zo dichtbij zaten konden we echter wel opvangen dat het geen wat de meneer deed niet echt klopten. Sommige mensen betaalden 43 dollar, andere 80 dollar voor twee personen, dan weer 42 dollar. En als er om uitleg werd gevraagd dan was die er niet.

Na een ruim uur wachten kwam er een grote bus en een aantal minibusjes het terrein op gereden. De mensen die hun visa bij de meneer hadden geregeld en hun paspoort bij hem hadden achtergelaten mochten als eerste instappen waardoor de grote bus al snel vol zat. Ons gezelschap liep daarom naar een van de minibusjes en gooiden onze tassen op het dak en stapten in.

Binnen een kwartier nadat we vertrokken waren arriveerden we al bij de grensovergang waarna na het uitstappen en het aannemen van onze tassen het corrupte spelletje kon beginnen.

Allereerst liepen we iets verder richting de grensovergang waar een groot wit gebouw stond met een kantoortje aan de zijkant. Hier sloten we achteraan in de rij en zagen mensen hun paspoort afgeven, betalen en doorlopen. Al snel was ik aan de beurt en ik gaf mijn paspoort aan een van de drie mannen in het kantoortje. De ene zette een stempel, de andere checkte mijn departure kaart en de derde vroeg om two dollar. ‘’Huh why?’’ ‘’because it is saturday, so you pay overtime’’… Daar ik geen zin had om in discussie te gaan, en iedereen voor mij braaf betaald had besloot ook ik de meneer te betalen en ontving mijn paspoort terug en kon ik door naar Cambodja.

Na een stukje niemandsland van 50 meter liepen we langs een slagboom die waarschijnlijk de grens markeerden door naar het volgende huisje.

Aan de linkerzijde van de weg zagen we mensen stoppen bij een partytent waar tafels onder stonden. En een jongeman die op de straat stond sprak ons aan en verzocht ons aan te sluiten bij de mensen bij de partytent voor een medical check. Dit was een van de dingen waar we over hadden gelezen die alleen bestond om toeristen geld af te troggelen waardoor we besloten door te lopen. Niemand hield ons tegen en dus werd on vermoeden dat het niks boeiends was bevestigd.

Bij het kantoortje aan de andere kant van de weg moesten we een formulier invullen en achter in de rij aansluiten. Een meisje dat net haar visa had gehaald vertelden op verzoek dat ze 25 dollar had betaald voor het visum. Een aantal personen voor mij stond een groep van twee jongens die verzocht werd 35 dollar te betalen voor hun visum. Hun reactie was hetzelfde als de mijne zou zijn geweest. Ze vroegen waarom en de meneer in het hokje vertelden dat er een wetswijziging was geweest en de prijzen waren verhoogd. De jongens weigerden daarop de extra 10 dollar te betalen. De meneer in het hokje reageerden heel koeltjes door hun paspoorten terug te duwen en te zeggen” oke, no visa’’. Eindelijk was ik aan de beurt en gaf mijn paspoort. Voor de meneer om geld kon vragen kreeg ik hem alweer terug met het verzoek een ander formulier in te vullen.

Terwijl ik het formulier invulden deden de jongens een tweede poging maar betaalden uiteindelijk toch de gevraagde 35 dollar. Na het invullen van het formulier gaf ik mijn paspoort af en betaalden net als iedereen op dat moment de 35 dollar voor het visum waardoor ik mocht aansluiten bij de tweede rij om mijn paspoort weer op te halen.

In de tweede rij had ik zicht op de meneer die de paspoorten en het geld in ontvangst nam. De paspoorten werden voorzien van het formulier en het geld verdween in een zwart koffertje. Op het moment dat iedereen van onze bussen zijn paspoort had ingeleverd en dus achterin de tweede rij stond begon de meneer het geld in mooie stapeltjes te verdelen. Het grootste stapeltje kreeg een plekje in de koffer, en het tweede stapeltje verdween, nadat hij om zich heen had gekeken, in zijn kontzak..

De meneer met de mooie kleding stond te wachten naast het kantoortje waarin de visum meneer bezig was om alle paspoorten die hij eerder in ontvangst had genomen te voorzien van een stempel. De meneer gaf het geld voor de visums aan de penningmeester die op zijn beurt weer wat geld terug gaf aan de goedgeklede gangster. Echt wonderbaarlijk hoe dat hier dus gaat.

Een uurtje na aankomst bij de grens, na mijn laatste stempel liep ik richting de grote bus waar het grootste gedeelte van de reizigers al in bleek te zitten. Ook wij moesten dit maal plaats nemen in de grote bus en vonden verspreid over de bus nog wat lege stoelen.

De Bus vertrok rond elf uur en na een rit van drie uur stopten hij bij een restaurantje waar wij uit mochten stappen en andere mensen instapten. Na weer een uurtje wachten verschenen er opnieuw drie minibusjes op het terrein waarbij wij in de middelste instapten. De vier uur durende rit was verschrikkelijk, ik zat naast het raam met mijn voeten klem tussen de wielkast en mijn tas op een bankje waar de gaten inzaten en de springveren in mijn bil prikten: TOP VERVOER…

Toen het busje stopten was het weer tijd voor een pauze van een half uur waarin we iets konden eten. Achterin de bus was een totale bank vrij en naar beneden geklapt. Tijdens de pauze heb ik de bank op geklapt om tot de conclusie te komen dat er niks mis mee leek te zijn.

Het tweede gedeelte en daarmee de laatste drie uur van de reis werden hierdoor ineens een stuk comfortabeler. Ik had een vier persoonsbank voor mezelf en kon ik lekker liggen terwijl ik een serie keek.

Rond tien uur stopten het busje weer en waren we op onze eindbestemming: siem reap. Hier werden we allereerst lastig gevallen door een dronken tuktuk chauffeur die ons wel naar ons hotel wilden brengen, wat we natuurlijk niet deden. Een andere tuktuk chauffeur wilde ons wel brengen voor vijf dollar maar wilde ons dan de volgende dag ook rond rijden, toen aangaven dit later te overwegen werd hij boos en wilde ons helemaal niet meer wegbrengen. Lekker begin van cambodja zo.. dus we besloten maar een stukje te lopen. Gelukkig kwamen we een stukje verder wel een behulpzame tuktuk chauffeur tegen die ons vijven afzette bij ons hotel.

De volgende morgen hebben we tijdens het ontbijt besloten de dag te Siem Reap straatspenderen aan wat rondwandelen en het bezoeken van het circus in de avond. Na het ontbijt ben ik daarom alleen vertrokken van het hotel en de stad in gelopen. Na wat rondwandelen en het kopen van een nieuw internet kaartje heb ik bij een grote Mall boodschappen gedaan. Bepakt met wat noten, yoghurt en fruit ben ik naar de tuinen van het paleis gelopen waar ik op mijn gemakje heb zitten lunchen.

Ondertussen had ik het centrum van Siem Reap wel gezien en ging op mijn telefoon opzoek naar bezienswaardigheden die de moeite waard zouden zijn. Bovenaan stonden diverse tempels in het angkor wat complex en in de lijst kwamen ook het circus en het angkor museum voor. Dat laatste besloot ik te bezoeken.

De middag spendeerde ik daarmee aan het bekijken van diverse documenten, beelden, versieringen etc etc over angkor wat.

Aan het einde van de middag ben ik terug gelopen naar ons hotel en heb hier even een uurtje gerelaxt en gedoucht alvorens het weer tijd was terug te lopen naar de andere kant van het centrum om het circus te bezoeken.

Met het bezoeken van het circus in siem reap waren we en maatschappelijk zeer verantwoord bezig en kregen we een super gave show te zien. Alle artiesten betrokken bij de voorstelling, zowel op het podium als achter de schermen zijn afkomstig uit zeer arme gezinnen. Deze kinderen kunnen gratis lessen bijwonen in battambang en leren zo een instrument, circus acts of andere creatieve vakken. En wat was de show gaaf! In de show zaten geen dieren, clowns of andere onderdelen zoals wij ze kennen van het circus. Deze show was gevuld met mensen en muziek die ons meenamen in een avontuur om tegen geesten te vechten. Klinkt allemaal een beetje vreemd, maar die kereltjes konden jongleren, salto’s maken, dansen, en met zeven man op een fiets fietsen. Hieronder een kort filmpje van wat trucjes die ze deden, de kwaliteit is slecht i know maar het is ter indicatie.

De show duurde zo’n anderhalf uur en op de weg terug hebben we nog een rondje gelopen door de Pub Street en wat te eten gescoord.

Om 4:15uur ging de wekker om na een koude douche om vijf uur klaar te staan voor onze Tuktuk chauffeur : Meas. Toen Miriam tegen een bekende van haar vertelden dat we naar Siem Reap zouden gaan werd haar de naam van Meas doorgegeven om te boeken als Tuktuk chauffeur. Ik had dus al een aantal dagen contact gehad met Meas via Facebook (ik was de enige met een internet kaartje) en had met hem afgesproken om ons om vijf uur op te pikken en naar Angkor wat te brengen.

Nu kan ik gaan beschrijven hoe ankor wat is, hoe het eruitziet etc. Maar ik geloof dat de foto’s en het filmpje een veel beter beeld geven van hoe en wat:

 


Na het tempel complex van ankor wat zijn we terug gegaan naar Siem Reap en hebben wat gerelaxt voordat we ‘savonds weer richting de nightmarket liepen om iets te eten. Het Restaurantje wat we hebben uitgekozen om een hapje te eten was gevestigd tegenover een ‘’massage’’ salon. De dames liepen voor onze neus op straat en vermaakten ons tijdens het wachten op ons eten met hun nogal agressieve verkoop techniek. Alle buitenlandse mannen die alleen over straat liepen werden aangesproken door een meisje, en bij de arm gepakt terwijl het menu werd getoond. Als de man stil bleef staan sloten 3 andere vrouwen hem in en werd hij langzaam naar de deur begeleid. Gedurende het uur dat we er zaten zagen we 3 mannen naar boven gaan, de rest ontsnapte alleen door of de meisjes iets wat lomp weg te duwen, of door door te lopen en het meisje wat zijn arm vast had mee te sleuren tot ze te ver van de salon af was en vanzelf los liet.

Na het eten was het al snel weer tijd om naar bed te gaan want de volgende morgen dienden we om zeven al weer klaar te staan om naar Battambang te vertrekken.

 

 

 

19 replies

Comments are closed.