Thakhek

Het Minibusje vanuit Vang Vieng bracht ons groepje van vijf personen binnen drie uur naar de hoofdstad van Laos: Vientiane. Op aanraden van velen hadden we besloten Vientiane als stad over te slaan en door te reizen. Eigenlijk zouden we binnen een uur na aankomst de overstap naar een VIP bus moeten maken. Echter had iemand ons blijkbaar van verkeerde informatie voorzien, met als gevolg dat we twee en een half uur op het bus station van vientiane hebben moeten doorbrengen. Het busstation lag te ver buiten de stad om nog even de stad in te gaan waardoor we allemaal op een rijtje met een boek in onze handen eindigden.scooterdak

Onze bus zou vertrekken om half negen in de avond, waardoor we iets over acht onze tassen pakten en naar buiten liepen om te kijken of onze bus er al zou staan. Na een rondje over het parkeer terrein waarbij we zagen hoe men een scooter op het dak van een bus bevestigde, zagen we een grote luxe gele bus staan van de bus maatschappij waarbij wij een kaartje hadden geboekt. Aangezien het een slaapbus was was de bus uitgerust met twijfelaars aan elke kant van het ganpad, welke allemaal waren voorzien van hun eigen lampje, tv scherm en smetteloze witte lakens. Onderling waren we al aan het overleggen dat we het hier wel een paar uur in vol zouden kunnen houden.

Op het moment dat we echter onze kaartjes aanboden bij de buschauffeur bleek ook dit niet onze bus te zijn. Maar na het zien van deze bus waren de verwachtingen hoog en gingen we een stukje terug staan op te wachten op onze bus.

Om kwart voor negen kwam dan eindelijk onze bus aanrijden. Onze tassen werden onderin in het bagageruim gepropt en we mochten naar binnen lopen. Bij binnenkomst zagen we meteen dat onze hoop tevergeefs was geweest. Deze bus was oud, vies en er hing een merkwaardige lucht. Onddanks dat de bus van oorsprong geen dubbel dekker was, waren er toch twee verdiepingen in aangebracht. Wij mochten naar de bovenste verdieping.

Het dak kan niet veel hoger geweest zijn dan anderhalve meter, waardoor we al bukkend opzoek moesten naar onze plaats. Deze bus was ook voorzien van bedden, en de meeste waren al gevuld met reizigers die eerder waren opgestapt.

Helemaal achterin de bus waren 4 bedden naast elkaar gemaakt. Waar ik op het bed bij het raam plaatsnam. Toen de dames ook achterin waren en plaatsnamen kreeg ik van marloes de vraag of ik misschien met haar van plaats wilde ruilen, omdat zei een kaartje had voor een plek naast een vreemde jongen. Ik vond het een beetje zielig om haar daar te laten liggen dus stemde in met de ruil.

De jongen had duidelijk niet meer gerekend op iemand naast zich, zijn spullen lagen dwars over mijn bed. Hij begon ze snel in zijn rugzak te stoppen welke hij in het bagagerek aan ons voeteinde legde. Ik kon plaatsnemen en liet mijn tas naast me in het gangpad staan. Het bed was naast niet lang genoeg, ook echt niet breed genoeg om enigszins comfortabel te kunnen liggen naast iemand die je niet kent. De volgende uren bestonden vooral uit ongemakkelijk bewegen omdat we echt te dicht op elkaar lagen en dus werd er, door mij althans, niet geslapen.

Rond een uur in de nacht arriveerden de bus op het busstation van Thakhek, waar er voor het eerst eens geen Tuktuk chauffeur stond te vragen of hij ons weg mocht brengen.. ook wel eens fijn.   Gelukkig was er wel een tuktuk beschikbaar en niet veel later zaten we met zes personen en alle baggage achterin gepropt en gingen we op weg. De dames waarmee ik was hadden een dag eerder al kamers geboekt in een hostel in de stad en ik stapten met hun uit om te vragen of ze nog een plaats vrij hadden.

De meneer van het hostel had echter slecht nieuws voor me: ‘’we are full’’. Shit daar had ik natuurlijk niet op gerekend… Georgina stelden voor om te kijken hoe groot de bedden waren zodat we misschien met zijn drieën in een tweepersoonsbed konden slapen. De dames werden voorzien van twee sleutels en we liepen samen naar de eerste kamer. In de kamer stond een groot tweepersoons bed en dus zou het overnachten moeten lukken. Op het moment dat Georgina en Eline weg wilden lopen naar de andere kamer en wij onze spullen op de grond zetten kwam echter de meneer weer binnenlopen met het verhaal dat hij een foutje had gemaakt en deze kamer niet voor de dames, en dus mij, was.

Nu er dus alsnog geen plaats bleek te zijn ben ik opzoek gegaan naar een slaapplaats. De meneer van het Hostel had een naam genoemd van een hotel een stukje verderop in de straat. Na een kwartiertje lopen kwam ik inderdaad dit hotel tegen, de poort was alleen dicht en ik had even geen idee wat ik dan verder moest doen. In mijn gedachte zag ik mezelf al ergens op een bankje overnachten. De poort was dicht maar niet opslot en na even nadenken besloot ik toch maar te proberen de poort te openen. Het ging niet makkelijk maar langzaam gleed de poort met het geluid van ijzer op ijzer open.

In het kantoortje net naast de poort branden nog licht en op het moment dat ik de deurklink vastpakten verscheen er een slapperig gezicht voor de raam. Ik had deze meneer duidelijk uit zijn slaap gehaald en met een: ‘sorry sorry’’ stapten in het kantoortje binnen. Toen ik vroeg om een bed zij de man geen woord, en bij het uitbeelden van slapen, door mijn handen naast mijn gezicht te houden begon hij nee te knikken. Ik hield vol en herhaalde het gebaar en wees naar de grond. Nog steeds schudde de meneer nee, en hij leek niet echt zin het hebben om moeite te doen mij te helpen. Bij gebrek aan iets beter maakte ik aanstalte om op de grond te gaan zitten om dan maar hier te slapen. Toen ik dat deed begon de meneer ineens te zwaaien en verzocht me met een handgebaar hem te volgen.

De kamer die hij me aanwees leek op eerste aanzicht in orde, en 60.000 Kip (7,2 euro) voor een prive kamer was acceptabel. Eigenlijk had het me weing meer uitgemaakt. Ik had de hele dag gereisd, het was twee uur snachts en ik wilde gewoon slapen.

Toen ik mijn backpack op een bed had laten zaken en naar het andere bed keek zag het er toch was minder aantrekkelijk uit. Er zaten gaten in het hoeslaken en er lag een oude bruine sprei aan het voeteind van het bed. Aangezien ik moe was en geen zin had verder te zoeken besloot ik voor het eerst deze reis mijn lakenzak te gebruiken. 5 minuten later ging ik zo heerlijk in mijn eigen zijden lakenzakje slapen.

De volgende morgen ging we wekker weer om tien voor zeven omdat ik om half acht maphad afgesproken aan het ontbijt te staan. Aangezien de nacht zo kort was had ik wel een douche nodig om wakker te worden. Ook iets waar deze kamer vooral niet te luxe in bleek te zijn. De sproeikop van de douche hing aan een spijker ter hoogte van mijn borst en het apparaat wat normaal gezien het water dienden te verwarmen gaf wel licht maar warm water kwam er niet uit.

Iets later als verwacht rond kwart voor acht trof ik de dames aan een tafel bij hun
hostel waar we gezamenlijk ons ontbijt nuttigden alvorens ons voor te gaan bereiden op The Loop.

Rond half tien hadden we 110cc semi automaat motoren gebuurd bij Mister Ku, en onze backpacks opgeborgen in het hostel. Alleen de spullen die we nodig dachten te hebben voor de motortocht van drie dagen droegen we in onze kleine rugzakken met ons mee.

mrku

Normaal gezien wordt aangeraden de tocht van 450kilometer in 4 dagen te doen, maar omdat we allemaal graag op wilde schieten besloten we de tocht in drie dagen te rijden waardoor we bezienswaardigheden zouden moeten skippen. Het enige echte hoogtepunt van the loop, en volgens blogs op internet voor sommige mensen van heel laos, was de konglor cave.

tankenDe route was prachtig, de eerste middag reden we met scherpe haarspeldbochten een paar honderd meter omhoog een plateau op waar de natuur prachtig was. De weg liep aan de ene kant vlak langs de jungle en aan de andere kant stonden grote stukken land onderwater… Super om te zien, en daar te rijden.

Rond twee uur in de middag waren bij het guesthouse waarvan Mister Wu had gezegd dat we er zouden moeten overnachten. We aten hier de lunch en twijfelden of we zouden blijven of toch de resterende 60 kilometer door te rijden naar de volgende stad. Aangezien het nog redelijk vroeg was stapten we om drie uur weer op onze motor om het laatste stuk van de dag te rijden. Ik reed voorop over de bergweg maar na zo’n 20 kilometer zag ik niemand meer in mijn spiegel en stopte langs de weg.

Dit was al eerder voorgekomen en het zou zo maar kunnen dat de dames localsplotseling hadden besloten om ergens te
stoppen voor een foto. Na een kwartiertje begon ik me toch wel zorgen te maken, maar omdat mijn motor zijn benzine meter aangaf dat ik niet lang meer door kon besloot ik toch nog maar even te wachten. Even later toen ik net mijn motor aan de kant van de weg had geparkeerd en terug aan het lopen was kwam Marloes aanrijden. Marloes zei dat Georgina een lekke band had. Toen toch maar teruggereden om te kijken hoe we dit op zouden kunnen lossen.

Op het moment dat wij aan kwamen rijden hadden Georgina en Miriam Mister wu al gesproken en die had iemand op pad gestuurd om te helpen. Mister Wu had aangegeven dat het 45 minuten zou duren maar dat we niet door mochten rijden naar de volgende stad maar om moesten draaien. Aangezien we niet wisten of er bedden zouden zijn hebben we afgesproken dat marloes bij Georgina zou wachten op haar band, en wij bedden zouden gaan reserveren bij het guesthouse.
Rond zes uur, toen het al even donker was kwamen Georgina en Marloes de slaapzaal van het guesthouse binnengestapt. Ze hadden een helse terugtocht gehad omdat hun motoren niet waren voorzien van licht. Gelukkig had een van de dames een hoofdlamp bijgehad en hadden ze zo toch veilig de weg terug kunnen volgen.

Na het eten in het guesthouse was het voor iedereen snel tijd om te gaan slapen. Ik heb nog even zitten werken en toen ik rond half tien de slaapzaal binnenstapten lag iedereen al in bed. Door de korte nacht ervoor was het ook voor mij niet moeilijk om lekker op tijd te gaan slapen.

Op zondag morgen ging om zeven uur de wekker weer en om half acht niceviewzaten we weer aan het ontbijt om om iets over acht weer richting onze motoren te lopen en onze weg te vervolgen. Toen ik de motoren van de dames bekeek bleek het licht het overigens gewoon te doen, echter hadden ze maar aan een kant van het stuur gekeken en het knopje stadslicht en grootlicht gevonden. Welke het beide niet doen als het licht niet eerst wordt aangezet aan de andere kant van het stuur.

Na een uurtje passeerden we het punt waar ik de vorige dag was gestopt om op de dames te wachten. Vijf kilometer verder werd duidelijk waarom Mister Wu ons had gezegd terug te gaan naar het guesthouse. De nette afvalt bergweg veranderde hier in een stoffig zandpad bezaaid met stenen. De gemiddelde snelheid liep meteen terug en de resterende 35km kosten ons tot de lunch om te volbrengen. De rest van de middag verliep vlekkeloos en aan het begin van de avond reden we het laatste dorpje voor de conglor cave binnen.

tankenDe volgende morgen hadden we weer een ontbijt afspraak om half acht en snel daarna was iedereen weer klaar om te vertrekken. De cave was nog een paar kilometer rijden en na het betalen van 2.000Kip entree tot het terrein en 5.000Kip parkeerkosten mochten we doorrijden naar de Grot.

Het begin van de grot was zo te bezoeken maar als je er echt iets van wilde zien was het verstandig om een Gids met Boot te boeken. Voor ons vijfen boekten we twee boten en gingen op weg.

Door de grot die een gemiddelde diameter van zo’n 40 meter bleek te hebben liep een ondiepe rivier. De lange smalle houten bootjes navigeerden met redelijke snelheid door de aardedonkere grot. Door het schijnsel van onze hoofdlampen konden we de prachtige groeve zien die het water in de loop van de eeuwen in het steen hadden uitgeslepen. Inderdaad was dit een geweldige ervaring. Soms werd ons verzocht even uit te stappen zodat de gids de boot een stroomversnelling op kon duwen, en soms gaf hij gewoon ineens extra gas waardoor de boot met een klein sprongetje bovenaan een watervalletje belanden.

Aan de andere kant van de berg, aan het einde van de grot van ongeveer theloopday2zeven kilometer konden we, na het aanleggen van de boot, uitstappen en even rondlopen en iets drinken bij een van de winkeltjes die zich daar bevonden. Echter hadden we hier de omgeving snel genoeg gezien en vroegen we al snel of we terug gebracht konden worden naar onze scooters. De weg terug was vergelijkbaar met de heenweg, alleen hoefden we nu minder vaak uit te stappen omdat de boot nu van de watervalletjes af ging.

Terug bij onze scooters hebben we ons terug omgekleed en klaargemaakt voor de laatste 150 kilometer terug naar het begin punt. Dit ging gelukkig redelijk vlot, we vertrokken rond half 12 bij de grot en aan het eind van de middag waren we terug bij het hostel en konden we onze scooters weer inleveren.

groepsfoto

Bij het hostel hebben we wat ontspannen en tijdens het eten overlegd hoe we het verder zouden gaan doen. Nog een nacht in Thakhek blijven leek ons allen onnodig. Bij het hostel hebben ze voor ons een Tuktuk geregeld die ons om zeven uur op pikten en naar het busstation bracht. De bus zou pas om half acht vertrekken. Maar toen onze tuktuk om tien over zeven aan kwam rijden waren we maar net op tijd om de lokale bus tegen te houden en nog een kaartje te kopen.

 

We kochten voor 60.000Kip een kaartje naar Pakse, een stadje verder zuidwaarts en stapten in de bus. De bus was Top! Niet omdat hij nieuw, mooi of fijn was. Wel omdat hij vol zat met locals die ons vreemd aankeken en omdat hij van binnen was ingericht als een woning van een bejaarde. De bus had gordijntjes met een bloemenmotief, met rafeltjes eronder. Welke vloekten bij de vloerbedekking met bloemenmotief die gebruikt was om de wanden van de bus te bedekken. Daarnaast hingen in het gangpad kleine neppe kroonluchters om de bus van licht te voorzien.

De bus maakten onderweg een aantal stoppen, waaronder een van ruim 40 minuten om alle bepakking van het dak af te halen. Waardoor we pas rond twee uur in de nacht aankwamen in Pakse. Na het de onderhandelingen met de tuktuk chauffeur bracht hij ons naar het hotel wat we tijdens het eten in thakhek al hadden geboekt.

 

 

 

 

 

 

24 replies

Comments are closed.